ควรเอ่ยถามเขาตรงๆ

เมื่อสเต็กเนื้อกวางรสเลิศถูกจัดการจนเกลี้ยง หลินเว่ยไม่ยอมให้สองอสูรชายเสวยสุขจนเหลิง

“พวกเจ้าอย่าได้ริอ่านเอาเปรียบข้า ในเมื่อข้าไม่ใช่ตัวเมียของพวกเจ้า และนี่เป็นข้อแลกเปลี่ยนอาหารกับแรงงาน หลังกินเสร็จแล้ว พวกเจ้าต้องจัดการเก็บกวาดหน้าถ้ำนี้ให้สะอาด”

หลี่เฟยและซือหมิงไม่ได้โต้แย้ง รสชาติความอร่อยของสเต็กเนื้อกวางยังคงอวลอยู่ในลำคอจนยากจะลืม ทั้งคู่ลงมือทำความสะอาดพื้นที่อย่างแข็งขัน ยามเมื่อพื้นที่ราบเรียบเอี่ยมอ่อง พวกเขายังเป็นฝ่ายเสนอตัวถามถึงเสบียงในมื้อเช้าวันพรุ่งนี้ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ

“พรุ่งนี้เช้า ข้าต้องการไข่เป็นรึไข่ไก่อย่างน้อยสามสิบฟอง และยางไม้หรือชันป่าอีกสิบกระบอกไม้ไผ่ พวกเจ้าแบ่งหน้าที่กันเองเถิดว่าใครจะรับผิดชอบอะไร”

พูดจบหลินเว่ยก็สะบัดกายเข้าถ้ำไปคว้าชุดหนังสัตว์ชุดใหม่ แล้วมุ่งหน้าสู่ลำธารเพื่อชำระกายที่เหนียวหนึบด้วยเหงื่อไคลจากการตรากตรำมาทั้งวัน

ท่ามกลางลมป่าที่พัดรำเพยโชยเอาความเย็นมาปะทะผิวกาย หลินเว่ยสัมผัสได้ถึงเงาร่างที่ลอบตามหลังมาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นที่ลอยมาตามลมไม่ใช่กลิ่นของหมาป่าซือหมิง ทว่าเป็นกลิ่นอายที่แฝงด้วยความรุ่มร้อนและสุขุมของเสือดาว

“หลี่เฟย... เจ้าตามข้ามาทำไม”

เมื่อถูกเอ่ยชื่อ หลี่เฟยก็ไม่คิดจะทำตัวหลบ ๆ ซ่อน ๆ อีกต่อไป เขาก้าวออกมาจากแนวต้นไม้หนาทึบ ร่างกำยำนั้นดูคุกคามทว่ากลับแฝงด้วยความปกป้อง

“ใกล้ค่ำมากแล้ว เจ้ามาอาบน้ำคนเดียวมันอันตราย”

“เจ้าเป็นห่วงข้ารึ?”

หลินเว่ยเลิกคิ้วมองมนุษย์เสือดาวนัยน์ตาสีทองอย่างประหลาดใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลี่เฟยพยายามปกป้องนาง

“เจ้าลืมเรื่องเมื่อเย็นวานนี้ไปแล้วรึหลินเว่ย?”

หลี่เฟยเอ่ยน้ำเสียงห้วนอย่างเตือนสติ

คำพูดนั้นทำให้หลินเว่ยฉุกคิดถึงมือเย็นเฉียบที่ฉุดกระชากนางลงสู่ความตายใต้ก้นลำธาร ทว่าความสงสัยยังคงเกาะกินใจ

ต่อให้ลำธารจะเป็นที่พำนักของมนุษย์เงือก แต่ที่นี่คือหัวใจของอาณาเขตเผ่าจิ้งจอก และไป่หลงก็เป็นหนึ่งในคู่หมายตามพันธะสัญญาที่บิดานางเป็นคนผูกไว้

เหตุใดเขาถึงไม่ยำเกรงหัวหน้าเผ่า และเหตุใดคู่หมายที่ควรจะเป็นผู้คุ้มครอง กลับกลายเป็นผู้ที่ต้องจะปลิดวิญญาณนางเยี่ยงศัตรูคู่อาฆาตเช่นนี้

“ไป่หลงเป็นคู่หมายของข้า ทว่าเขากลับอยากให้ข้าตาย”

หลินเว่ยพึมพำเสียงเบา

“เจ้ารีบอาบน้ำเถอะ ข้าจะเฝ้าอยู่ตรงนี้ หากมีอะไรไม่ชอบมาพากลให้รีบตะโกนเรียกข้า” หลี่เฟยพูดตัดบทอย่างเจตนาเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะนั่งลงบนโขดและหันหน้าไปทางอื่น  

หลินเว่ยรู้ว่าหลี่เฟยคงกำลังลำบากใจ นางจึงไม่ถามซักไซ้ พรุ่งนี้ไป่หลงจะต้องนำอาหารมาส่งให้นางตามกำหนด ถ้าหากนางมีเรื่องข้องใจในตัวไป่หลง ก็ควรเอ่ยถามกับเขาตรง ๆ นางไม่ควรจะสืบหาความจริงจากปากคนอื่น