นี่มันวิปริตไปใหญ่แล้ว

ท่าทางหวาดหวั่นของหมาป่าหนุ่มทำเอาหลินเว่ยถึงกับซัดลมหายใจแรงด้วยความรำคาญ

“ประสาท! เจ้าคิดว่าข้าจะยังพิศวาสเจ้าอยู่อีกรึไง?” นางกรอกตาอย่างหงุดหงิดรอบหนึ่งเหมือนมองคนโง่

“เจ้านั่นแหละที่ประสาท!” ซือหมิงเถียงสู้เสียงแข็ง ฝืนใจขุดเอาเรื่องน่าอายในอดีตขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง “ที่ผ่านมา... ไม่ใช่เจ้ารึที่พยายามยั่วยวนข้าสารพัด ทุ่มสารรูปอ้วนฉุของเจ้าเข้าใส่ข้า เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ”

“หยุด! ไม่ต้องมาขุดคุ้ยเรื่องเก่าให้ข้าอัปยศไปมากกว่านี้”

หลินเว่ยพูดตัดบทอย่างไม่ใยดี นางไม่อยากฟังเรื่องพรรค์นั้นให้แขยงหูอีก

“ต่อจากนี้ไป... หลินเว่ยคนนี้จะไม่ขอมีพันธะทางชู้สาวกับเพศผู้หน้าไหนทั้งนั้น สิ่งที่ข้าต้องการจากเจ้ามีเพียงสองอย่าง... คือ แรงงาน และเสบียงอาหารเท่านั้น หากเจ้าให้ข้าได้ เจ้าก็จะได้กินอาหารที่เลิศรสยิ่งกว่าเป็ดตัวนี้”

“หึ... ให้มันจริงเถอะ” ซือหมิงแค่นเสียงขี้นจมูกอย่างไม่อยากเชื่อน้ำคำนัก ทว่ามือเขากลับยังคงกำน่องเป็ดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

หลินเว่ยเบือนหน้าหนี ไม่อยากเปลืองน้ำลายเถียงกับคนหมา ๆ อีกต่อไป นางไม่ใช่คนพูดมาก การกระทำคือนักเลงตัวจริงที่จะพิสูจน์ทุกสิ่งเอง

รอดูไปเถอะซือหมิง... แล้วเจ้าจะรู้ว่าหลินเว่ยคนนี้ ไม่มองผู้ชายเป็นใหญ่ยิ่งกว่าปากท้องของตนเองให้เสียเวลา

แดดยามบ่ายเริ่มอ่อนแสงลงเหนือยอดไม้ใหญ่ ซือหมิงเดินแบกตะกร้าปอนิ่มที่ หลินเว่ย สานขึ้นอย่างประณีตไว้บนบ่าแกร่ง ตะกร้านั้นอัดแน่นไปด้วยผักหญ้าและผลไม้ป่านานาชนิดที่นางเก็บกวาดมาประหนึ่งจะไม่ให้เหลือถึงวันพรุ่ง เขาเดินนำหน้าบ้าง หลังบ้าง ทว่าจังหวะก้าวเท้านั้นกลับรั้งรอแม่จิ้งจอกร่างอ้วนกลมที่เดินเตาะแตะตามมาอย่างไม่รู้ตัว

เวลานั้นเป็นช่วงที่เหล่านักล่าในเผ่ากำลังเดินทางกลับจากการหาเสบียงพอดิบพอดี ทันทีที่เงาร่างของซือหมิงปรากฏสู่สายตาฝูงชน พร้อมกับตะกร้าสานบนบ่าและมีหลินเว่ยเดินเคียงคู่ เสียงตะโกนโห่ร้องเหน็บแนมก็ดังระงมเหมือนฝูงนกแตกรัง

“เฮ้ย! ซือหมิง... นึกอะไรถึงไปรับใช้นังจิ้งจอกอ้วน รึว่าเนื้อสัตว์ไม่ถูกปาก เลยอยากจะเปลี่ยนมากินผักหญ้าตามก้นเมีย!” นักล่าคนหนึ่งตะโกนก้องพลางหัวเราะร่า

“โธ่เอ้ย... ยอดชายหมาป่าของเรา กลายเป็นขี้ข้าแบกของให้อีตัวภาระไปเสียนี่! ได้ค่าตอบแทนเป็นกลิ่นเน่า รึไงเพื่อนเอ๋ย!” อีกคนสำทับเสียงดัง บรรดาชายฉกรรจ์ต่างส่งสายตาเยาะหยันมาที่ซือหมิงอย่างสนุกปาก

ซือหมิงโกรธจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู มือหนาที่กำสายตะกร้าสั่นระริกด้วยความโกรธขึ้งตามสัญชาตญาณนักล่า หากเป็นแต่ก่อน เขาคงจะตะคอกกลับรึไม่ก็ขว้างตะกร้าทิ้งไปเสียให้พ้นทาง ทว่าคราวนี้... เขากลับนิ่งเงียบ ไม่มีคำหยาบคายใดหลุดจากปากเพื่อตอบโต้อย่างที่ควรจะเป็น

ที่แย่ยิ่งกว่านั้น เขากลับรู้สึกประหลาดใจกับความคิดบ้า ๆ วูบหนึ่งที่แล่นเข้าสู่หัวใจ... หลินเว่ยไม่ได้น่ารังเกียจอย่างที่เขาเคยตราหน้าไว้แม้แต่น้อย

ช่วงเวลาที่นั่งกินเป็ดย่างด้วยกันเมื่อครู่ เขาได้มีโอกาสมองนางชัด ๆ อย่างที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อน หลินเว่ยในยามนี้ไม่ได้สกปรกโสโครกเหมือนกองขยะเดินได้อีกแล้ว ผิวพรรณของนางสะอาดสะอ้าน เส้นผมสีขาวที่เคยเกาะเป็นก้อนก็พริ้วไหวตามแรงลม กลิ่นเหม็นสาบที่เคยทำเอาเขาแทบจะอาเจียนก็ไม่มี กลับกลายเป็นกลิ่นอายเย็น ๆ ของไม้กฤษณาที่นางใช้ชำระกาย

บ้าไปแล้ว... นี่ข้ากำลังมองว่านางสะอาดกว่าข้าเชียวรึ! ซือหมิงสบถในใจอย่างหัวเสีย

ยิ่งเดินใกล้ถึงถ้ำ ซือหมิงยิ่งสำเหนียกได้ถึงความผิดปกติของตนเอง เขาที่เคยเดินเหินเหมือนสายลมพัด กลับต้องคอยชะลอฝีเท้าลงเพื่อรอนางจิ้งจอกร่างพ่วงพีไม่ให้คลาดสายตา เขาเดินรอนางโดยไม่รู้ตัวราวกับสัญชาตญาณมันสั่งการไปเอง

ความหงุดหงิดที่ถูกล้อเลียนยังคงอยู่ ทว่าความแปลกใจในตัวหลินเว่ยกลับมีน้ำหนักมากกว่า

“นี่มันวิปริตไปใหญ่แล้วซือหมิง...” เขาพึมพำลอดไรฟันพลางแบกตะกร้าก้าวเดินต่อไป ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนทั้งเผ่าที่เขาไม่อยากจะเก็บมาใส่ใจให้หงุดหงิด