เกิดใหม่เป็นนางอสูร

เมื่อนางลืมตา ความรู้สึกแรกที่จู่โจมคือความเจ็บแปลบที่ลำคอ ราวกับมีใครเอาทรายร้อน ๆ มากรอกใส่ หลินเว่ย สะดุ้งสุดตัว ทะลึ่งพรวดขึ้นมาสูดอากาศเข้าปอดจนตัวโยน แต่ทว่าอากาศที่ไหลเข้าปากกลับแห้งผากและมีกลิ่นอับชื้นของมอสและดินโคลน

หลินเว่ยพยายามเค้นความทรงจำ ภาพสุดท้ายที่นางจำได้คือแสงไฟนีออนสีขาวในห้องทดลอง กลิ่นสารเคมี และกองเอกสารที่ทำให้นางต้องอดหลับอดนอนมาหลายคืนจนวูบหมดสติไป ทว่าพอลืมตาขึ้นมาครานี้ สภาพแวดล้อมกลับไม่ใช่โรงพยาบาลหรูในเมืองหลวง ที่นี่คือถ้ำหินที่มืดสลัวและเย็นเฉียบ

“น้ำ... ขอน้ำ...” เสียงของนางแหบพร่าเหมือนเศษแก้วเสียดสีกัน

ท่ามกลางความสลัวนั้นเอง เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวเดินเข้ามา หลินเว่ยเบิกตาค้างเหมือนถูกมนต์สะกด ชายหนุ่มตรงหน้าสูงใหญ่กำยำ มัดกล้ามหน้าท้องของเขาขึงตึงเป็นลูก ๆ ราวกับนายแบบระดับโลกที่หลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ใบหน้าที่คมสันรับกับดวงตาที่ดุดันทำให้เขาดูเหมือนเทพบุตรตกสวรรค์ ทว่าชุดที่เขาสวมใส่นั้นมีเพียงผ้าเตี่ยวผืนเดียวที่ปิดบังความแข็งแกร่งไว้อย่างไม่มิดชิด

น่าเสียดายที่ตอนนี้หลินเว่ยไม่มีอารมณ์จะมาพิศวาสความหล่อเหลานั้น นางพยายามยื่นมือสั่นเทาออกไปหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ

“น้ำ... ได้โปรด... ขอน้ำให้ข้าดื่มสักนิด...”

ทว่า ซือหมิง มนุษย์หมาป่าหนุ่มหน้าคมกลับยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นหิน นัยน์ตาของเขาที่มองสบตานางไม่ได้มีความห่วงใยแม้เพียงกระผีกเดียว เขาสะบัดมือทิ้งขาหมูป่า ที่เพิ่งล่ามาได้ลงตรงหน้าหลินเว่ย เสียงเนื้อสดกระแทกพื้นดินดัง ตุบ! จนฝุ่นตลบ

“ข้ากับเจ้าเป็นเพียงคู่หมายตามพันธะสัญญา... เรายังไม่ได้ผูกพันธะสวาทเป็นผัวเมียกัน” ซือหมิงเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

“ข้ามีหน้าที่แค่เอาอาหารมาประทังชีวิตเจ้าตามคำสั่งท่านหัวหน้าเผ่า ข้าไม่ใช่สามีทาสที่เจ้าจะมาชี้นิ้วสั่งเอาโน่นเอานี่ได้ตามใจชอบ”

พูดจบเขาก็สะบัดหน้าก้าวเท้าสวบสาบออกจากถ้ำไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งไว้เพียงความเงียบและขาหมูป่าเปื้อนดินหนึ่งข้าง

หลินเว่ยอยากตะโกนด่าไล่หลังชายใจดำคนนั้นให้สาแก่ใจ ทว่าทันทีที่นางอ้าปาก นางกลับไอโขลก ๆ ออกมาอย่างรุนแรงจนตัวงอ น้ำตาเม็ดเป้งไหลร่วงออกมาจากดวงตาหนึ่งหยด

ในวินาทีนั้นเอง... เขื่อนความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางก็พังทลายลง

ภาพของ หลินเว่ย เจ้าของร่างเดิม พรั่งพรูเข้ามาในสมองราวกับน้ำไหลหลาก นางได้รับรู้ถึงความอัปยศที่ร่างเดิมเคยทำไว้ ทั้งการวิ่งไล่ตามยั่วยวนอสูรชายทั้งสี่จนถูกรังเกียจเดียดฉันท์ และความลับของพลังการรักษาที่ซ่อนอยู่ในร่างนี้

สัญชาตญาณเอาตัวรอดกระตุ้นให้ หลินเว่ยถลันออกจากถ้ำอับชื้นเหมือนสัตว์ป่าถูกไฟลน นางกระเสือกกระสนมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่มีเสียงน้ำไหลที่แว่วอยู่ไม่ไกลนัก จนกระทั่งมาหยุดอยู่ริมลำธารที่น้ำใสแจ๋วเหมือนกระจกแก้วเงาวับ

หลินเว่ยไม่รอช้า นางทรุดกายลงใช้มือกอบน้ำขึ้นมาดื่มด้วยความกระหาย ความเย็นฉ่ำของธาราช่วยชะล้างความแห้งผากในลำคอให้ทุเลาลง ยามเมื่อความกระหายเริ่มคลาย สติสัมปชัญญะของนักวิทยาศาสตร์สาวสวยก็กลับคืนมา

ทว่า ทันทีที่สายตาตวัดไปเห็นเงาสะท้อนบนผิวน้ำ หลินเว่ยก็ถึงกับผงะหงายหลังเหมือนเห็นปีศาจ

“นี่มันตัวอะไรกัน!”

หลินเว่ยครางออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เดิมทีนางคือนักวิทยาศาสตร์ที่รักความสะอาดทุกลมหายใจ ทว่าเงาที่สะท้อนกลับมาจากธารน้ำใสกลับเป็นร่างของนางจิ้งจอกอ้วนฉุ ที่เนื้อหนังหนาเตอะเป็นชั้น ๆ เหมือนหมูขุน สารรูปสกปรกมอมแมมด้วยดินโคลนและขี้ไคลที่พอกหนาจนมองไม่เห็นผิวเดิม กลิ่นสาบที่โชยออกมาจากตัวนางนั้นช่างร้ายกาจจนนางแทบจะอาเจียนออกมา

นางจิ้งจอกร่างเดิมไม่เพียงแต่อัปลักษณ์ ทว่ายังมีนิสัยขี้เกียจตัวเป็นขน ไม่เคยชำระล้างกาย ปล่อยให้ตัวเองสกปรกเน่าเฟะเหมือนกองขยะเดินได้

หลินเว่ยแค่นยิ้มอย่างสมเพชต้วเอง นางเริ่มเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าเหตุใดคู่หมายทั้งสี่ถึงได้มองนางเหมือนเป็นมูลสัตว์ที่ติดปลายเท้า ทั้งที่ในโลกอสูรแห่งนี้เพศเมียนั้นขาดแคลนเข้าขั้นวิกฤตจนแทบจะแย่งชิงกันด้วยเลือดและชีวิต

ทว่าสำหรับหลินเว่ยร่างนี้... ต่อให้โลกจะเหลือเพียงนางเป็นหญิงเดียว อสูรชายหน้าไหนก็คงไม่ริอ่านจะเอานางจิ้งจอกโสโครกคนนี้ไปทำพันธุ์ให้เสียศักดิ์ศรี