เวลาวารีไม่เคยรอท่า

เมื่อเอนกายลงบนเตียงหินที่ผ่านการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมทว่ายังคงเย็นเฉียบ หลินเว่ยก็เริ่มครุ่นคิดถึงชะตากรรมในวันข้างหน้า

ต่อให้ชายอสูรทั้งสี่จะหล่อเหลาราวกับเทพบุตรจุติ ทว่าสำหรับนักวิทยาศาสตร์อย่างนาง การคลอดลูกในยุคดึกดำบรรพ์ที่ไร้ยาแลเครื่องมือแพทย์ มันไม่ต่างจากการก้าวขาเข้าป่าช้าไปครึ่งตัว นางไม่ปรารถนาจะผูกพันธะสวาทกับใครทั้งสิ้น!

ทว่าเวลาวารีไม่เคยรอท่า... นางใกล้จะอายุครบสิบแปดปีซึ่งเป็นวัยที่ต้องเลือกคู่ และที่ร้ายกว่านั้นคือฤดูจำศีล ที่กำลังจะมาถึง ในฤดูกาลที่หิมะโปรยปราย โลกอสูรมีกฎเหล็กคือ ห้ามล่าสัตว์ โดยเด้กขาดเพื่อไม่ให้เผ่าพันธุ์สัตว์ป่าสูญสิ้น

“ข้าต้องมีที่นอนอบอุ่น ข้าต้องมีเสบียงเพียงพอตลอดฤดูหนาว”

หลินเว่ยพึมพำกับความมืด นางสำเหนียกได้ว่า หากไม่อยากอดตายในฤดูหนาว นางต้องหาวิธีกักตุนเสบียงและปัจจัยทุกอย่างที่จำเป็น ด้วยมันสมองและความสามารถที่มีอยู่นี้ให้ได้ ก่อนที่ลมหนาวระลอกแรกจะมาเยือน

แสงเช้าสาดส่องผ่านม่านหมอกลงสู่พื้นดิน หลินเว่ยรุดหน้าไปที่ถ้ำของ หลินเกอหัวหน้าเผ่าจิ้งจอกผู้เป็นบิดาของนางอย่างเร่งรีบ เมื่อก้าวพ้นธรณีถ้ำ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นยาสมุนไพรก็โชยมาปะทะจมูก นางกวาดสายตาไปเห็นเงาร่างสูงใหญ่กำยำร่างหนึ่งนอนพังพาบอยู่บนเตียงหิน

เขาคือ ม่อเหยียน มนุษย์อินทรีผู้มีสง่าราศี ทว่าบัดนี้กลับสภาพดูไม่ได้ ปีกพญานกของเขาถูกพันด้วยผ้าหยาบ ๆ และกระดูกหักไปหลายท่อน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความสะเพร่าสิ้นคิดของหลินเว่ยร่างเดิม ที่นึกอุตริอยากบินได้เหมือนนก นางแอบซุ่มอยู่บนชะง่อนผา ยามเมื่อม่อเหยียนสยายปีกเตรียมจะโผบิน นางก็กระโดดลงไปขี่หลังเขาด้วยน้ำหนักตัวกว่า สองร้อยจิน[1] แรงกระแทกมหาศาลทำเอาอินทรีเจ้าเวหาตกลงมาปีกหักหลังเดาะจนเกือบสิ้นชื่อ

“ท่านพ่อ...”

หลินเว่ยเอ่ยทักทายบิดาเสียงแผ่ว นางสำเหนียกถึงสายตาของหลินเกอที่มองมา ไม่ใช่ความโกรธเกลียด ทว่ามันคือความเบื่อหน่ายและระอาใจอย่างถึงที่สุด

หลินเกอมีพลังรักษาเยี่ยงเทพสัตว์ เขาจึงได้ครองตำแหน่งหัวหน้าเผ่าจิ้งจอก ทว่าหลินเว่ยผู้เป็นลูกสาวโทนกลับไม่มีสิ่งใดติดตัวมาแม้เพียงกระผีกเดียว ในเวลาที่นางอายุสิบสาม นางยังเป็นนางจิ้งจอกน้อยที่ซุกซนร่าเริง สารรูปพอดูได้ หลินเกอจึงใช้หนี้บุญคุณที่เคยช่วยชีวิตอสูรชายทั้งสี่ บีบคั้นให้พวกเขายอมทำสัญญาหมั้นหมายกับนาง หวังจะให้บุตรสาวมีคนคุ้มครอง

ทว่าพออายุย่างสิบสี่ หลินเว่ยกลับพองตัวขี้นเหมือนกับอึ่งอ่างจำศีล เนื้อหนังพอกโคลนหนาสกปรกโสโครก และทำตัวไร้ประโยชน์จนเป็นที่รังเกียจไปทั้งเผ่าอสูร

“มีเรื่องอะไรอีกรึ หลินเว่ย” หลินเกอถอนใจเฮือกใหญ่ ไม่มิอยากแม้แต่จะมองหน้านางให้เสียสายตา

“คราวนี้จะมารบเร้าเอาเรื่องไร้สาระอะะไรจากข้าอีกล่ะ?”

“ข้าอยากขอแผนที่อาณาเขตของเผ่าจิ้งจอก” หลินเว่ยตอบเสียงอ่อย

หลินเกอชะงักมือที่กำลังปรุงยา นัยน์ตาหรี่มองบุตรสาวอย่างไม่เชื่อหู เขาคิดไปว่านางคงจะสำเหนียกในความสกปรกโสมมของรังตนเอง จนอยากหารังใหม่เพื่อใช้เป็นข้ออ้างขอเสบียงฉุกเฉินไปกินทิ้งกินขว้างเยี่ยงเคย

[1] สองร้อยจิน เท่ากับ หนึ่งร้อยกิโลกรัม