ยิงเป็ด

“เจ้าจะดูไปทำไม?”

“ข้าอยากจะเข้าป่าไปเก็บผักผลไม้ มากักตุนเป็นเสบียงสำหรับฤดูจำศีล”

“หา? อย่างเจ้านี่นะ จะเข้าป่าหาเสบียง?” หลินเกออุทาน

“เจ้าอย่าหาเรื่องวุ่นวายให้คนอื่นต้องตามเช็ดตามล้างนักเลยหลินเว่ย”

ม่อเหยียนที่นอนเจ็บอยู่แค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยาม นัยน์ตาคมกริบของมนุษย์อินทรีจ้องมองนางราวกับมองซากศพที่น่าสมเพช

“หากเจ้าอยากได้เสบียง ก็ควรจะบอกพวกข้าผู้เป็นคู่หมายให้จัดหามาให้เสียสิ ชดเชยที่พวกข้าไม่อาจฝืนใจรับเจ้าเป็นเมีย จนทำให้เจ้าต้องกลายเป็นนางอสูรม่ายเช่นนี้ อย่ารนหาที่ตายให้เสียเวลาคนอื่นเลย”

“เรื่องนั้นมันแน่อยู่แล้ว” หลินเว่ยตอบโต้ทันควัน นัยน์ตาสีเทาเงินของนางไม่สั่นไหวเลยสักนิด “ข้าอาจไม่มีความสามารถในการล่าสัตว์ใหญ่เยี่ยงพวกท่าน ทว่าเรื่องเก็บผักหญ้าผลไม้นั้น เด็กสามขวบก็ทำได้ ข้าโตเต็มวัยแล้ว... ถึงเวลาที่ข้าควรจะพึ่งพาตนเองเสียที”

น้ำเสียงและแววตาที่หนักแน่นจริงจังของหลินเว่ย ทำเอาทั้งหลินเกอและม่อเหยียนถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แม้ในใจจะยังกังขาในสารรูปที่พองลมของนาง ทว่าเวลานี้ รังสีความมุ่งมั่นที่แผ่ออกมากลับทำให้จิ้งจอกเฒ่าและอินทรีหนุ่มไม่อาจเอ่ยคำพูดถากถางได้อีก

ไม่ว่าอย่างไร ก็ถือเป็นสิ่งมหัศจรรย์มากที่นางยังอุตส่าห์มีแก่ใจลุกขึ้นมาทำเรื่องที่มีประโยชน์

ด้วยสมองอัจฉริยะของนักวิทยาศาสตร์ หลินเว่ยสามารถจดจำรายละเอียดบนแผนที่ทั้งหมดไว้ในหัวเพียงชั่วอึดใจ

นางไม่จำเป็นต้องแบกแผ่นหนังหนัก ๆ ให้เป็นภาระ ทันทีที่ก้าวพ้นเขตเผ่าจิ้งจอก นางก็คว้ามีดกระดูกออกมาตัดปอนิ่ม เพื่อนำมาสานตะกร้าสะพายหลังอย่างแคล่วคล่อง ป่าอสูรแห่งนี้อุดมสมบูรณ์มาก แม้ร่างเดิมจะขี้เกียจสันหลังยาวจนไม่รู้ความ ทว่าความทรงจำในสันดานเดิมก็พอช่วยให้นางรู้ว่าที่ไหนคือแหล่งเสบียง และที่ไหนคือเขตอันตรายซึ่งไม่ควรย่างกรายเข้าไปใกล้

หลินเว่ยเพลิดเพลินกับการเก็บผลไม้ป่านานาชนิดใส่ตะกร้าจนเกือบเต็ม ทั้ง แอปเปิ้ลลูกแดงจัด, ลูกท้อ, ลูกพลับหอม, มะเดื่อน้ำผึ้ง, สาลี่หิน และพุทราแดง นอกจากนั้นนางยังได้ ผักโขม, คื่นช่ายป่า, กระเทียมป่า, เมล็ดพริกไท, อาติโชค, หน่อไม้ และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ต้นเกลือ ที่มีรสเค็มจัดใช้แทนเกลือบ้านได้ดีนัก

นางเดินจนท้องเริ่มประท้วงโครกคราก ท้องไส้ส่งสัญญาณเตือนว่า นอกจากน้ำดื่ม นางยังไม่ได้กินอะไรเลยนับตั้งแต่เที่ยงวาน หลินเว่ยเดินเลาะเลียบไปแถวริมทะเลสาบที่ฝูงสัตว์มาออกินน้ำ ก่อนหน้านี้นางใช้เส้นเอ็นที่เหนียวหนึบจากซากสัตว์ในถ้ำมาผูกเป็นหนังสะติ๊ก และนำติดมือมาด้วย

นางเลือกก้อนหินที่มีขนาดพอดีมือ เหนี่ยวเส้นเอ็นเล็งเป้าไปยังเป็ดป่าตัวอ้วนที่กำลังลอยคอสบายใจ

โป้ง! กระสุนหินพุ่งปะทะหัวเหยื่อเข้าอย่างจัง เป็ดป่ากระพือปีกร้องก๊าบคำเดียว แล้วก็นิ่งสนิทลอยตามน้ำมาหาพรานสาว

หลินเว่ยขุดดินเป็นหลุมลึกครึ่งศอกเพื่อก่อไฟ กันลมและกันไม่ให้ไฟลามป่าอย่างรู้ความ นางจัดการถอนขนเป็ด ล้างเครื่องในจนเกลี้ยงเกลา ก่อนจะใช้มีดกรีดเนื้อเป็ดแล้วทาด้วยน้ำคั้นจากต้นเกลือ ยัดไส้ด้วยกระเทียมป่ากับเมล็ดพริกไททุบพอแตกเพื่อดับคาว แล้วเสียบไม้ย่างบนกองไฟที่ด้วยฟืนไม้กฤษณา