บทนำ

ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิดของโลกอสูร ป่าพฤกษาเรืองแสงกลับเบ่งบานสว่างไสวราวกับสรวงสวรรค์ที่ซ่อนเร้น กลิ่นหอมกำจายของมวลดอกไม้ยักษ์โชยมาตามลม พ่นละอองเกสรสีทองระยิบระยับลอยฟ่องดุจละอองดาวเหนือลำธารคริสตัล ไอเย็นฉ่ำจากผิวน้ำกระทบเข้ากับไอร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากผิวกายของชายฉกรรจ์ทั้งสี่... เหล่านักล่าที่ล้อมรอบร่างนวลลออซึ่งนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่ม

หลินเว่ย สตรีเพียงหนึ่งเดียวผู้ครอบครองพลังรักษาอันสูงส่ง ร่างเปลือยเปล่าขาวอมชมพูดุจดอกบัวแรกแย้มตัดกับสีน้ำตาลทองของขนสัตว์ที่รองรับนางไว้ นางกำลังจมดิ่งอยู่ในวังวนแห่งกามารมณ์ที่จู่โจมเข้าหาทุกทิศทางจนยากจะต้านทาน

ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อถูกรุกรานด้วยจุมพิตที่ดุดันและโหยหาจาก ซือหมิง อสูรหมาป่าหนุ่มผู้ทรงพลัง เขาแลกลิ้นพัวพันจนเกิดเสียงชื้นแฉะที่น่าอาย ในขณะที่ทรวงอกขาวอวบทั้งสองเต้าถูกรุมเร้าด้วยความกระหายจากสองขั้วสัมผัส... ม่อเหยียน มนุษย์อินทรีผู้มีลิ้นสากระคายดั่งยอดหนาม และ ไป่หลง มนุษย์เงือกผู้มีความเย็นเยียบดุจสายน้ำ สองสัมผัสที่แตกต่างสลับกันตวัดเลียยอดถันอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับทารกผู้หิวโหยที่กำลังแย่งชิงหยาดน้ำผึ้งรสเลิศ

ทว่า... จุดที่รัญจวนใจที่สุดกลับอยู่เบื้องล่าง

หลี่เฟย มนุษย์เสือดาวหนุ่มนัยน์ตาสีทองวาวโรจน์กำลังคุกเข่าอยู่กึ่งกลางหว่างขาขาวเนียน เขาใช้ทั้งเรียวนิ้วและริมฝีปากรุกรานรอยแยกที่ฉ่ำเยิ้มอย่างรู้ความ

“อ๊ะ... เสียวเหลือเกิน... ข้าจะขาดใจตายอยู่แล้ว... ใครก็ได้ช่วยข้าที!” หลินเว่ยคร่ำครวญ แผ่นหลังบางแอ่นโค้งด้วยความทรมานจากความเสียวซ่านที่พุ่งพล่านไปทุกอณูผิว ร่างกายของนางเกร็งกระตุกซ้ำ ๆ จากการถูกรุมเล้าโลม

หลี่เฟยผุดลุกขึ้น แววตาของนักล่าที่ติดสัดฉายประกายแห่งความกระเหี้ยนกระหือรือ “ข้าจะช่วยให้เจ้าหายทรมานเอง แม่จิ้งจอกน้อย”

ไม่รอช้า มือหนาคว้าจับแก่นกายอันยิ่งใหญ่ที่ขยายขนาดยิ่งกว่าลำแขน เส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านลำเนื้อที่ร้อนจัดเขาใช้ส่วนหัวหยักสีแดงก่ำถูไถขึ้นลงผ่านร่องสวาทที่ชุ่มโชกเพื่อเป็นการหยั่งเชิง ก่อนจะกดกระแทกทะลวงเข้าไปในรวงรูอันหิวโหยของหลินเว่ยพืดเดียวจนสุดทาง!

“กรี๊ดดด!” หลินเว่ยแผดร้องสุดเสียง ความใหญ่โตที่รุกล้ำอย่างป่าเถื่อนทำให้นางถึงกับตาเหลือกค้าง ร่างกายกระตุกเกร็งจนน้ำหวานแห่งสวาทแตกซ่านออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า นางถูกบังคับให้ถึงจุดสุดยอดอย่างรวดเร็วภายใต้แรงตะบันอันป่าเถื่อนและทรงพลังของมนุษย์เสือดาว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องผสานกับเสียงหอบกระสันที่ดิบเถื่อนที่สุดเท่าที่โลกอสูรเคยสัมผัส

“นางเสร็จสมแล้ว... ตาข้าบ้าง!”

ชือหมิง มนุษย์หมาป่าคำรามพลางผลักหลี่เฟยออกไปอย่างไม่ใยดี เขาจับหลินเว่ยที่ยังนอนหอบหายใจโรยรินพลิกกายโก่งโค้งขึ้นท้าทายแสงดอกไม้ราตรี ก่อนจะเสือกกายแทงลำรักเข้าไปจากด้านหลังอย่างหื่นกระหาย เสียงเนื้อหวดเนื้อดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่าเรืองแสง ไม่นานนักหลินเว่ยก็เสร็จสมอีกคราด้วยท่าทางที่น่าอดสู

ม่อเหยียน มนุษย์อินทรีผู้มีกรงเล็บและสายตาคมกริบหาได้นำพาต่อเสียงวอนขอที่อ่อนระทวยของนางไม่ เขาฉุดร่างของหลินเว่ยขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ก่อนจะกระแทกกระทั้นแก่นกายหนาแน่นดุจแท่งหินเข้าสู่รวงรังที่แสนช้ำของนางอย่างดุดัน ไร้ซึ่งความปราณีดั่งพญาปักษีที่กำลังตะปบเหยื่อกลางเวหา

หลินเว่ยทำได้เพียงโยกคลึงกายขย่มเย้าอยู่บนตักหนาอย่างคนไร้สติ สัมผัสที่รุนแรงและรวดเร็วทำให้สมองของนางขาวโพลน นางกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงในชั่วครู่ที่ความรัญจวนพุ่งทะลวงถึงขีดสุด ปลดปล่อยน้ำหวานแห่งชีวิตออกมาเป็นครั้งที่สามจนเปรอะเปื้อนหน้าท้องแกร่งของเขา

ทว่า... ทะเลราคะนี้ยังไม่เห็นฝั่งฝัน

ไป่หลง มนุษย์เงือกหนุ่มผู้มีผิวพรรณเย็นเยียบทว่าแฝงไปด้วยเพลิงสวาทที่ร้อนแรง เห็นภาพนั้นแล้วก็ไม่อาจทานทนต่อความกระสันได้อีกต่อไป เขาพุ่งเข้าประชิดแล้วกระชากร่างที่อ่อนเปลี้ยของนางให้นอนหงายลงบนพรมขนสัตว์ตามเดิม ก่อนจะรุกรานด้วยแก่นกายที่แข็งขืนและลื่นไหลดุจท่อนเหล็กเคลือบน้ำผึ้ง สอดใส่เข้าสู่ช่องทางรักที่บอบช้ำอย่างรุนแรงและหนักหน่วง

“อ๊า... พอแล้ว... ข้าเสียวจะตายอยู่แล้ว... ฮึก...” หลินเว่ยครางระงมปานจะขาดใจ เสียงของนางแหบพร่าและสั่นเครือ ร่างกายเพศเมียของนางสั่นเทิ้มทุกครั้งที่ความเย็นเยียบจากกายเขาสัมผัสกับความร้อนรุ่มภายใน ทว่าเมื่อนางปรายตามองไปรอบกายด้วยสติที่พร่าเลือน หัวใจของจิ้งจอกสาวก็แทบจะหยุดเต้น

ท่ามกลางแสงสลัวในถ้ำมืด ชายอสูรที่เหลืออีกสามคนยังคงยืนรุมล้อมอยู่รอบเตียงขนสัตว์ นัยน์ตาของนักล่าแต่ละคู่วาวโรจน์ด้วยความกระหายหิว มือหนาของพวกเขาแต่ละคนกำลังสาวรูดแก่นกายขนาดมหึมาที่ยังคงตั้งตระหง่านและคัดตึง ราวกับเสาหลักที่รอเวลาจะถล่มลงมาฝังรอยสวาทในกายนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พวกเขาทุกคนยังไม่ได้ปลดปล่อยน้ำเชื้อออกมาเลยแม้แต่หยดเดียว!

กลิ่นมัสก์ กลิ่นคาวรัก และไอความตายที่แฝงมากับความใคร่ตลบอบอวลไปทั่วทุกอณูอากาศ หลินเว่ยเพิ่งตระหนักในนาทีที่ถูกไป่หลงกระแทกกระทั้นเข้าใส่ว่า... ค่ำคืนนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และนางก็คือเครื่องสังเวยที่แสนหวาน ที่จะถูกใช้ดับความกระหายของอสูรทั้งสี่จนกว่าแสงอรุณจะมาเยือน