บทที่ 6 อย่าถอดนะ (2)

“ร้านนี้มันแพงนะคะ แค่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ตัวละหลายหมื่นแล้ว” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นป้ายชื่อแบรนด์หรูตรงหน้าร้าน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย

“แล้วไงครับ”

“ก็...เสื้อผ้าร้านนี้มันแพงไงคะ”

“รู้ครับ”

รู้แต่ยังจะจูงมือเธอเดินเข้าหาเนี่ยนะ!

อิตาบ้านี่!

“เราไปร้านอื่นกันดีไหมคะ”

“ไม่ดีครับ”

“ทำไมคะ”

“เพราะพี่อยากซื้อร้านนี้” นิคกี้ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในร้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงเมื่อครู่

ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ

ทันทีที่เห็นเขาจูงเธอเดินเข้ามา พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจสินค้าประเภทไหนเป็นพิเศษคะ”

“คาร์ดิแกน หรือไม่ก็เสื้อแจ็กเก็ตครับ” นิคกี้ตอบพลางกวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงชุดที่จัดแสดงอยู่บนหุ่นผู้ชายและผู้หญิง ที่หุ้นผู้ชายโอบเอวหุ่นผู้หญิงเหมือนคู่รัก

เสื้อแจ๊กเก็ตเนื้อยีนส์สีขาวพิมพ์ลายแบรนด์ที่อยู่บนตัวหุ่นทั้งสองตัว ดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคอลเลกชันเดียวกัน ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนร้านนี้...เรียบหรูแต่ดูโดดเด่น ตรงอกปักตราสัญลักษณ์ของแบรนด์สีทองเอาไว้

“รุ่นนี้มีทั้งของผู้หญิงและผู้ชายเลยค่ะ เป็นคอลเลกชันใหม่ล่าสุด” พนักงานแนะนำอย่างกระตือรือร้น

“เอามาลองทั้งสองตัวครับ”

“ได้เลยค่ะ” พนักงานตอบรับด้วยรอยยิ้ม

เค้กหันขวับไปมองคนข้างตัวอย่างอดไม่ได้ “เดี๋ยวก่อนนะคะ ทำไมต้องสองตัวด้วย”

“ก็เรามากันสองคน”

“แล้วทำไมต้องเป็นเสื้อคู่ด้วยคะ!”

“ใครบอกว่าจะซื้อเสื้อคู่” นิคกี้หันมายิ้มให้เธอ ก่อนชี้ไปยังเสื้อแจ็กเก็ตบนหุ่น “พี่แค่ชอบแบบนี้ แล้วแจ็กเก็ตสำหรับผู้หญิง ทั่วทั้งร้าน พี่ก็เห็นแค่รุ่นนี้ตัวเดียว”

“แต่พนักงานบอกว่าเป็นคอลเลกชันคู่กันนะคะ”

“ก็เป็นเรื่องของเขาสิครับ”

เค้กถึงกับพูดไม่ออก

เขานี่มัน...

หน้าหนาจนไม่รู้จะเอาอะไรมาเปรียบแล้วจริงๆ!

“เชิญคุณลูกค้าทางนี้เลยค่ะ” พนักงานนำเสื้อแจ็กเก็ตทั้งสองแบบมาให้ลอง

นิคกี้รับเสื้อของผู้ชายไปถือ ส่วนอีกตัวถูกส่งให้เค้ก

หญิงสาวมองเสื้อในมืออย่างลังเล

“แค่ลองดูก่อนก็ได้” เขาบอกเสียงนุ่ม

“เค้กไม่จำเป็นต้องมีเสื้อแจ็กเก็ตก็ได้ค่ะ ใส่แค่ชุกนักศึกษาแบบนี้ก็ได้”

“เมื่อกี้ยังบอกว่าเสื้อผ้าร้านนี้แพงอยู่เลย พอตอนนี้พี่จะซื้อให้ก็ไม่เอา...เอาใจยากนะเรา”

ใครอยากให้นายมาเอาใจยะ! “ก็เพราะมันแพงไงคะ ถึงไม่อยากได้!”

“ไม่ต้องห่วงครับ พี่จ่ายไหว”

“ถึงจ่ายไหวก็ไม่ได้อยากให้ซื้อให้ค่ะ”

“น้องเค้ก...อย่าดื้อ” พูดจบ นิคกี้ก็เดินไปยังห้องลองเสื้อผ้าฝั่งผู้ชาย ทิ้งให้เค้กยืนมองเสื้อในมืออย่างจนใจ

เพราะแพ้สายตากระตือรือร้นอยากทำยอดของพนักงาน บวกกับความเกรงใจ สุดท้ายเธอก็จำใจต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อทางฝั่งห้องสองชุดผู้หญิง

เมื่อเค้กกลับออกมาอีกครั้ง ก็พบว่าตอนนี้นิคกี้ใส่เสื้อแจ็กเก็ตตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว

เขายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างกำลังจัดปลายแขนเสื้อ

ทันทีที่เห็นเค้กเดินออกมา สายตาของเขาก็เลื่อนมาหยุดอยู่ที่เธอ

“มานี่สิครับ” เขายิ้มใสใส

ใสจนน่าหมั่นไส้

เค้กพยายามควบคุมน้ำเสียงถามดีๆ “มีอะไรคะ”

“เรายังรูดซิปยังไม่เรียบร้อย” นิคกี้เดินเข้ามาหา ก่อนจะยื่นมือไปจัดปกเสื้อให้เธอ แล้วรูดซิปขึ้นเพียงครึ่งเดียว ดูกำลังดี

เค้กยืนนิ่งมองมือของเขาที่กำลังจัดเสื้อให้เธออยู่ จู่ๆ ก็เริ่มรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

“พี่นิคกี้...เค้กทำเองได้ค่ะ”

“รู้ครับ”

“ถ้ารู้แล้วก็ไม่ต้องทำให้ก็ได้ค่ะ”

“แต่พี่อยากทำนี่ครับ” เขายิ้มใสใสตามเคย “ขอทำได้ไหม”

ทำบ้าอะไรของนาย อย่ามาพูดจากำกวมตรงนี้นะ!

“ไหน ให้พี่ดูหน่อย” เขาถอยออกไปหนึ่งก้าวเพื่อมองเธอให้เต็มตา “อืม...สวยดี”

“เสื้อสวยจริงๆ นั่นแหละค่ะ”

“คนใส่ก็สวย”

เค้กรีบก้มหน้าลงทันที

โอ้ย! น่าอายที่สุด!

“พี่นิคกี้...”

“ครับ?”

“ต่อไปห้ามพูดอะไรแบบนี้นะคะ”

“ทำไมล่ะครับ ก็พี่พูดเรื่องจริง”

เธอเม้มปากแน่น พยายามไม่สนใจคำพูดชวนให้ใจเต้นของเขา

นิคกี้ชี้ภาพเงาของเธอและเขาในกระจก “เห็นไหมครับ เข้ากันดีออก”

“ก็แค่เสื้อเหมือนกันค่ะ”

“อืม แค่เสื้อเหมือนกัน...” เขาตอบรับง่ายๆ แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับบ่งบอกชัดเจน ว่าไม่ได้คิดอย่างที่พูดเลยสักนิด

พนักงานสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองทั้งสองคนด้วยแววตาชื่นชม “คุณลูกค้าทั้งสองท่านใส่แล้วดูดีมากเลยนะคะ เหมาะสมกันมากจริงๆ ค่ะ”

เหมาะสม?

“ไม่ใช่ค่ะ!” เค้กรีบปฏิเสธทันที “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ”

พนักงานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเจื่อน “อ๋อ...เป็นพี่น้องกันเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ พี่น้องกัน” เค้กย้ำอีกครั้งอย่างหนักแน่น

แต่ดูเหมือนคำยืนยันของเธอจะไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย เพราะพนักงานสาวกลับเหลือบมองใบหน้าของทั้งคู่สลับกันไปมา

ชายหนุ่มหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง กับหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก ผิวขาว ดวงตากลมโต...เธอกับเขาไม่มีส่วนไหนคล้ายคลึงกันเลยสักนิด โดยเฉพาะใบหน้า

“ขอโทษนะคะ พอดีทั้งสองท่านหน้าตาดีมากจนดูเหมือนคู่รักในนิตยสารแฟชั่น ก็เลย...”

“ไม่เป็นไรครับ” นิคกี้เป็นฝ่ายตอบแทนด้วยรอยยิ้ม “น้องเขาขี้อายน่ะครับ”

เค้กหันขวับไปมองเขาทันที

ขี้อาย?

ใครขี้อายกัน!

เธอเพิ่งปฏิเสธไปอย่างชัดเจนว่าเป็นพี่น้องกัน แต่เขากลับพูดเหมือนเธอเขินจนไม่กล้ายอมรับว่าเป็นแฟนกันซะอย่างงั้น!

โอ้ย! คนบ้า!

“พี่นิคกี้คะ...”

“ครับ คุณน้องสาว” เขาหันมายิ้มให้เธอด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ใจ

ดูบริสุทธิ์ใจเสียจนเค้กอยากจะกัดเขาให้จมเขี้ยว!

ถ้าไม่ติดว่าที่นี่มีคนอยู่เต็มร้าน เธอคงทำไปแล้ว!

“เอ่อ...ถ้าอย่างนั้นรับทั้งสองตัวเลยไหมคะ” พนักงานถามอย่างสุภาพ “รุ่นนี้เป็นคอลเลกชันพิเศษนะคะ มีจำนวนจำกัดด้วย”

“เอาครับ”

“พี่นิคกี้!”

“ครับ?”

“เค้กยังไม่ได้บอกว่าจะเอาเลยนะคะ”

“แต่พี่บอกแล้วว่าจะเอา”

“ก็พี่ซื้อของพี่ไปสิคะ!”

“แล้วเธอจะใส่อะไรกลับมหาวิทยาลัย”

“เค้กก็มีชุดนักศึกษาแล้วไงคะ!”

นิคกี้ก้มมองเสื้อแจ็กเก็ตที่เธอสวมอยู่ ก่อนจะยกมุมปากยิ้ม “งั้นถอดออกตอนนี้เลยไหมครับ เดี๋ยวพี่ช่วยถอดให้”

เค้กชะงักเพราะประโยคข้างท้าย

ตาบ้านี่จะหาเรื่องสกินชิพกับเธออีกแล้ว!

“ไม่เอาค่ะ ไม่ต้อง เค้กถอดเองได้”

“แต่ลองแล้วไม่ซื้อ ก็เกรงใจพนักงานนะครับ” นิคกี้ตีหน้าเศร้า พนักงานเองก็จ้องมองเธอด้วยสายตาเปล่งประกายความหวัง

โอ้ย! ไม่รู้ด้วยแล้ว!

“ซื้อก็ได้ค่ะ” แค่รับของจากเขาชิ้นเดียว คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...ถึงมันจะเป็นเสื้อคู่ก็เถอะ...

ทั้งๆ ที่เค้กคิดว่าเรื่องมันจะจบแล้ว นิคกี้กลับถามพนักงานขึ้นมา “มีสร้อยคอน่ารักๆ แนะนำไหมครับ”

เค้กที่กำลังก้มลงมองป้ายราคาของเสื้อผ้าบนตัว หันไปหาเขาทันที “พี่นิคกี้จะซื้ออะไรอีกคะ”

“สร้อยไงครับ น้องเค้กคอโล่ง”

“…”

เห็นพนักงานยกถาดสร้อยคอมา เค้กก็ก้าวขาถอยหลังโดยอัตโนมัติ

แต่เธอก้าวพลาดจนเสียหลัก

“อ๊ะ!”

ก่อนที่เธอจะได้ทันตั้งตัว นิคกี้ก็รั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้แนบอก “เป็นอะไรไหมครับ” นิคกี้ถามเสียงทุ้มต่ำ อ่อนโยน

“ไม่เป็น...” พูดต่อไม่ทันจะจบประโยค มือเธอก็แปะไปโดนกล้ามเนื้อหน้าอกเขาเต็มๆ ทำเอาเลือดลมสูบฉีด ใบหน้าแดงเถือกจนลามไปถึงใบหู

“อยู่เฉยๆ นะครับ” นิคกี้พึมพำ ก่อนจะฉวยโอกาสสวมสร้อยคอที่พนักงานเอามานำเสนอให้เธอ

เขาก้มลงมองสายสร้อย ลากปลายนิ้วลูบไล้ “อืม...” เขาคำรามเบาๆ ในลำคออย่างพอใจ “เส้นนี้สวยดี...ผิวสัมผัสก็ดีด้วย...”

เค้กรู้สึกเขินจนหน้าแทบไหม้

ไม่ใช่ แบบนี้มันไม่ใช่พี่น้องธรรมดาๆ ทั่วๆ ไปที่เขาเคยบอกว่าอยากเป็นอะไรนั่นแล้ว! อิตานี่กำลังหลอกปั่นหัวเธอ!