บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (2)

เช้าวันใหม่นี้ เค้กพบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้สงบลงอย่างที่หวังไว้เลย

ตรงกันข้าม ข่าวลือเกี่ยวกับเธอกับนิคกี้กลับแพร่กระจายรวดเร็วกว่าที่คิด

รูปที่นิคกี้มารับมาส่งเธอเมื่อวานถูกส่งต่อไปยังกลุ่มนักศึกษาหลายกลุ่ม บางคนบอกว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายบุญธรรมเป็นรุ่นพี่สุดหล่อ บางคนก็พูดในทำนองว่าเธอคงใช้ประโยชน์จากความเป็นครอบครัวเดียวกันเพื่อเข้าใกล้เขา และดูเหมือนว่าจะมีคนเชื่อเรื่องหลังมากขึ้นเรื่อยๆ

“เค้ก แกไม่ต้องสนใจนะ” สิตาพูดพลางเลื่อนคอมเมนต์ในโทรศัพท์ดูอย่างหัวเสีย “คนพวกนี้ว่างกันมากหรือไง ถึงเอาแต่พูดเรื่องคนอื่นอยู่ได้!”

เค้กก้มมองข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้สนใจหรอก”

“จริงเหรอ?”

“อื้ม” เค้กพยายามยิ้มให้เพื่อน แต่สิตามองออกว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนแค่ไหน

“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งแกง่ายๆ หรอก”

เค้กรู้สึกซาบซึ้งจนยิ้มได้จากใจจริง “ขอบใจนะสิตา”

“ไม่ต้องขอบใจหรอก เพื่อนกันนี่นา”

“แล้วก็ยังมีพวกฉันด้วย” จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่เดินมาจากข้างหลัง พูดขึ้นพร้อมเพรียงกัน

เพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเมื่อวาน ทั้งสี่คนจึงเดินไปหามื้อกลางวันกินกันที่ห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัย

พวกเธอเลือกร้านไก่ทอดยี่ห้อดังเพราะได้ของเร็ว แต่หลังจากซื้อเสร็จ ยังไม่ทันได้หาที่นั่ง เสียงกระซิบกระซาบจากรอบข้างก็ดังขึ้นเสียก่อน

“นั่นไง คนที่เป็นน้องสาวรุ่นพี่นิคกี้”

“เห็นว่าเมื่อวานรุ่นพี่มารับถึงหน้าคณะเลยนะ”

“ถ้าเป็นน้องสาวจริง ทำไมต้องมารับส่งทุกวันด้วยล่ะ?”

“ฉันเห็นนะ ยัยนี่อ่อยรุ่นพี่ นางพยายามทำตัวเป็นเหยื่อให้รุ่นพี่มาช่วย”

“อู้ว...เห็นหน้าใสๆ ร้ายนะเนี่ย”

“ใครจะไปรู้ บางทีอาจจะอยากเป็นมากกว่าน้องสาวก็ได้”

“อุ๊ย ไม่ใช่ว่าเป็นพี่น้องท้องแนบกันไปแล้วเหรอ”

เค้กหยุดเดิน มือที่จับถาดอาหารแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สิตาหันไปมองต้นเสียงทันที แต่เค้กรีบจับแขนเพื่อนไว้ “ช่างเถอะสิตา ไปนั่งกันเถอะ มุมโน้นว่าง”

“แต่พวกนั้นพูดถึงแกนะ!”

“ฉันรู้...” เค้กฝืนยิ้ม “แต่ฉันไม่อยากมีเรื่องกับใครจริงๆ”

“จริงแก” โบว์ลิ่งเห็นด้วยกับค้ก

“ถ้าเค้กยิ่งตอยโต้ เรื่องมันจะยิ่งรุนแรง” จุ๊บจิ๊บสำทับ

สิตาถอนหายใจอย่างขัดใจ แต่ก็ยอมเดินตามเพื่อนๆ ไปหาที่นั่ง

แต่เรื่องกลับไม่จบเพียงเท่านั้น จู่ๆ ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินชนไหล่ ผ่านเธออย่างรุนแรง

“อ๊ะ!” ถาดอาหารในมือเค้กเอียงวูบ น้ำอัดลมหกลงบนแขนเสื้อและกระโปรงของเธอ

เค้กรีบประคองถาดไว้แทบไม่ทัน ก่อนจะหันไปมองคนที่ชนเธอด้วยความตกใจ

“ขอโทษนะ ฉันไม่ทันเห็น” รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ฟังดูสำนึกผิดแม้แต่น้อย

เพื่อนของรุ่นพี่คนนั้นที่เดินตามหลังมาหัวเราะคิกคัก “เดินระวังหน่อยสิ คนอื่นเขาก็เดินกันอยู่ ไม่ใช่ว่าตัวเองมีพี่ชายหล่อแล้วจะเดินไม่ดูทางได้นะ”

เค้กเม้มริมฝีปากแน่น คราวนี้เธอรู้แล้วว่าอีกฝ่ายจงใจ “แต่เพื่อนคุณเป็นคนเดินชนฉันนะคะ”

รุ่นพี่ที่เดินชนแหวใส่ทันที “ก็ขอโทษแล้วไง จะเอาอะไรอีก? ทางมันก็ไม่ได้กว้างปะ?”

“ฉันแค่อยากให้คุณระวังมากกว่านี้ค่ะ”

“ทำไมล่ะ? หรือจะให้ฉันช่วยเรียกคุณพี่ชายมาช่วยเช็ดกระโปรงให้?”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบๆ ตัว เค้กรู้สึกร้อนวูบไปทั้งหน้า

ไม่ใช่เพราะอายเพียงอย่างเดียว แต่เพราะความอดทนที่สะสมมาตลอดสองวันกำลังจะหมดลง

เธอไม่เคยทำอะไรให้คนพวกนี้เลย ทำไมคนพวกนี้ถึงต้องคอยหาเรื่องเธอด้วย?

“ฉันไม่ได้ต้องการให้ใครมาช่วยค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น “ฉันแค่อยากให้พวกคุณหยุดพูดถึงฉันสักที แล้วก็อย่ามายุ่งกับฉัน”

หนึ่งในกลุ่มนั้นสวนทันที “ถ้าไม่อยากให้คนพูด ก็อย่าทำตัวให้เป็นข่าวสิ!” พูดจบ เจ้าหล่อนก็ปัดถาดอาหารที่เค้กถืออยู่จนตกลงพื้น ชุดไก่ทอดกับข้าวมันที่เธอสั่ง หกกระจัดกระจาย แก้วน้ำอัดลมแตกดังเพล้ง!

“นี่! ทำอะไรนะ!” สิตาแทบจะพุ่งออกมา แต่จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งดึงไว้

“อย่าเพิ่มปัญหาให้เพื่อน” จุ๊บจิ๊บกระซิบ

โบว์ลิ่งสำทับ “พวกนี้น่าจะรุ่นพี่สูงนะ...ใจเย็นๆ”

เค้กที่ยืนอยู่ด้านหน้า ยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง ก้มมองเศษแก้วแหลมๆ ที่ตกอยู่ตรงปลายเท้า

เสียงรอบตัวค่อยๆ เงียบลง แต่ไม่มีใครเข้ามาช่วยเธอ

สิติถูกรั้งไว้ โบว์ลิ่งกับจุ๊บจิ๊บไม่กล้าเข้ามายุ่งเพราะกลัวจะยิ่งเพิ่มปัญหาให้เพื่อน ส่วนคนอื่นๆ ในร้าน บางคนมองเธอด้วยความสงสาร บางคนแอบยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพและวิดิโอ บางคนทำแค่มองดูเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่ง

น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อขึ้นในดวงตาของเค้ก

เธอพยายามกลั้นมันไว้สุดกำลัง

ไม่ร้องนะเค้ก...

อย่าร้องไห้ต่อหน้าคนพวกนี้เด็ดขาด...

“เป็นอะไรไปล่ะ?” รุ่นพี่ที่ปัดถาดอาหารถามอย่างเยาะเย้ย “ทำหน้าแบบนั้น จะร้องไห้เหรอ? เล่นบทเหยื่ออีกแล้วรึไง?”

อีกคนพูดเสริม “สวยจ้า น่าสงสารจ้า ใช้วิธีแบบนี้สินะ รุ่นพี่นิคกี้ถึงได้เป็นห่วงจนต้องคอยมารับมาส่ง แถมยังวิ่งโร่ไปปกป้องเธอเมื่อเย็นวาน”

เค้กกำมือแน่น เธอไม่อยากร้องไห้ แต่ในวินาทีนั้น เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอย่างไรอีกแล้ว

จนกระทั่งเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง

“ใครอนุญาตให้พวกเธอทำแบบนี้?”

เสียงนั้นไม่ได้ดังมาก ทว่ากลับทำให้คนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นเงียบกริบในทันที

เค้กหันกลับไป

นิคกี้กำลังเดินตรงมาหาเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาท ตอนนี้ดูเย็นชาจนน่าขนลุก