บทที่ 6 อย่าถอดนะ (1)

เค้กเดินตามนิคกี้ไปอย่างเสียไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ แม้จะพยายามดึงออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“พี่นิคกี้จะพาเค้กไปไหนคะ”

“ซื้อเสื้อผ้าไงครับ”

“เค้กเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องจับมือก็ได้”

“กลัวหลงเหรอครับ”

“คะ? ต้องถามว่าไม่กลัวหลงทางเหรอรึเปล่าคะ?”

“พี่หมายถึงหลงพี่” นิคกี้ยิ้มใสใส ทำเอาเค้กด่าไม่ลง

“…ไม่กลัวหลงหรอกค่ะ”

“หลงทาง?”

“หลงพี่นิคกี้ค่ะ”

นิคกี้ยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อได้ยิน ทำเอาเค้กเริ่มจะได้สติ

“ฉันหมายถึง ฉันไม่หลงทาง แล้วก็ไม่กลัวหลงทาง แล้วก็ไม่ได้กลัวจะหลงนายด้วย!” พูดจบเค้กก็พยายามดึงมือออกอีกรอบ

“อย่าดื้อ” เขาดุทั้งที่ใบหน้ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้ม “เดินดีๆ สิครับ เดี๋ยวพี่พาไปเอง จะได้ไม่เสียเวลา”

“พี่นิคกี้รู้จักร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” เธอประชด

“พี่รู้จักร้านขายชุดนักศึกษาครับ” เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ทำเอาเค้กเริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกหน

เธอเม้มปากเข้าหากัน ถึงจะหงุดหงิด แต่ก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีก

ท่ามกลางความเงียบงันระหว่างทาง เค้กเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

เมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกพยายามเล่นเป็นพี่ชายที่แสนดีสักทีเนี่ย?

ถึงจะไม่พอใจ แต่เพราะทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเค้กจึงข่มใจ ปล่อยให้เขาจูงไปจนถึงร้านชุดนักศึกษาผู้หญิงร้านใหญ่

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน พนักงานก็รีบเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“รับอะไรดีคะ”

นิคกี้เป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน “หาชุดให้เธอเปลี่ยนหน่อยครับ”

พนักงานสาวมองมือของทั้งสองคนที่จับกันอยู่แล้วยิ้ม “ได้ค่ะ น้องผู้หญิงเชิญทางนี้เลยนะคะ ใส่ไซส์อะไรคะ สองเอสหรือสามเอส?”

“เอสก็พอค่ะ ไม่อยากให้มันเข้ารูปเดินไป” ตอบแล้วเค้กก็รีบหันไปบอกคนข้างตัว “ไม่ต้องซื้อเยอะนะคะ เอาแค่ชุดเดียวก็พอค่ะ”

“ทำไมล่ะครับ”

“เค้กมีชุดนักศึกษาอยู่แล้ว”

“เสื้อผ้าชุดอื่นที่เธอมีไม่ได้เปื้อนน้ำอัดลมกับน้ำมันใช่ไหม”

“ค่ะ” เค้กตอบอย่างสะกดอารมณ์

“เอามาสามชุด”

“ชุดเดียวก็พอค่ะ”

“สามชุด” นิคกี้ยืนกราน “พี่จะเอาไปเก็บไว้ในรถ สำรองไว้”

เค้กหันมาแหวใส่ทันที “ไม่จำเป็นค่ะ!”

นิคกี้หัวเราะเบาๆ ก่อนยกมือขึ้นยอมแพ้ “ก็ได้ครับ งั้นสองชุด ชุดนึงเปลี่ยนเลย อีกชุดพี่จะเอาไปเก็บไว้ในรถ”

“ชุดเดียวค่ะ”

“งั้นหนึ่งชุดครึ่งได้ไหม?”

“นิคกี้!”

“โอเคครับ ชุดเดียวก็ชุดเดียว เอาไว้ถ้าน้องเค้กต้องใช้ชุดใหม่กะทันหันอีกเมื่อไหร่ พี่ค่อยพามาซื้อใหม่อีกทีก็ได้”

เค้กฟังแล้วไม่รู้ว่าตัวเองควรดีใจหรือหงุดหงิดดี เธอรับชุดนักศึกษาจากพนักงาน ก่อนจะเดินไปเปลี่ยนชุดในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ตอนที่เธอเดินออกมา นิคกี้กำลังยืนกอดอกพิงชั้นวางสินค้าอยู่ พอเห็นเธอเดินออกมา สายตาคู่คมก็ไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“สะอาดแล้ว แต่ดูโล่งไป”

“คะ? เค้กก็ใส่กระดุมกับเข็มกลัดครบแล้วนะคะ?” กระดุมเงิน เข็มกลัด เข็มขัดหนังพร้อมหัวเข็มขัดที่เช็ดถูจนสะอาด...เครื่องหมายทุกอย่างของมหาวิทยาลัยที่นักศึกษาหญิงต้องใส่ เธอใส่ครบ ในเมื่อใส่ครบแล้วแบบนี้ มันจะยังดูโล่งอยู่ได้ยังไง?

“เสื้อช็อปของพี่เองก็เปื้อนแล้ว ไปซื้อเสื้อคลุมสักตัวสองตัวกัน”

“พี่นิคกี้ไม่มีเสื้อช็อปติดรถมาเหรอคะ” ขนาดของเธอ เขายังบอกให้ซื้อไปติดรถเขาไว้สักชุดสองชุด เขาไม่น่าจะไม่มีเสื้อช็อปสำรองในรถนะ?

นิคกี้ยื่นการ์ดให้พนักงานรูด ก่อนจะรับมันกลับมาพร้อมใบเสร็จ แล้วเดินเข้ามาจูงมือเค้กอย่างถือสิทธิ์ “ทำเวลาหน่อย เดี๋ยวน้องเค้กยังต้องซื้อรองเท้าถุงเท้ากับกินข้าวเที่ยงอีกนะครับ”

“คือ...” เค้กจะปฏิเสธ แต่นิคกี้ไม่สนใจ

เขารับถุงใส่เสื้อผ้าชุดเก่าของเค้กมาถือไว้ แล้วดึงเค้กไปทางโซนร้านขายชุดแบรนด์เนมทั้งอย่างนั้น