INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (1)
Fecha de publicación:
2026-10-26 20:03:58เช้าวันใหม่ นิคกี้ก็ยังคงถือวิสาสะพาเธอไปส่งที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองเหมือนเมื่อวาน
แต่วันนี้ จู่ๆ เขาก็ถามเรื่องที่แปลกมากๆ
“เมื่อวานเธอพูดเรื่องให้แสดงเป็นพี่น้องต่อหน้าคนอื่น”
“ใช่”
“แล้วพี่น้องทั่วไปเขาเป็นกันยังไง ต้องสนิทกันถึงขั้นไหน?”
เค้กขมวดคิ้ว
ทำไมเขาถึงชอบทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยากอยู่เรื่อยเลยนะ! ใช้จิตใต้สำนึกคิดเอาเองไม่ได้เลยรึไง!
“คุณก็รู้อยู่แล้วนี่คะว่าฉันหมายถึงอะไร”
“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่เคยมีพี่น้อง”
“อ๋อ...” จู่ๆ เค้กก็นึกได้ว่านิคกี้เป็นลูกคนเดียวมาตลอด จนกระทั่งแม่ของเธอแต่งงานกับพ่อของเขา
เพราะแบบนี้เขาก็เลยไม่เข้าใจขอบเขตของคำว่าพี่น้องอะไรประมาณนี้ใช่ไหม?
ไม่สิ แต่พี่น้องปกติๆ ธรรมดาเขาไม่บังคับจับจูบกันแบบนั้นนี่!
จู่ๆ เค้กก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา
นี่เธอต้องช่วยสอนคนไร้สามัญสำนึกนี่ถึงขั้นไหน?
“เธอช่วยอธิบายหน่อยสิ” นิคกี้พูดขณะขับรถอย่างไม่เร่งรีบ
“นิคกี้...”
“ฉันฟังอยู่”
เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะรวบรวมความกล้า แล้วพูดออกไปในที่สุด
“แค่ไม่ทำแบบที่ทำก็พอ!”
“ขยายความหน่อย”
นี่เธอต้องพูดจริงๆ เหรอ...
เค้กเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ “พี่น้องเขาไม่กอดจูบลูบไล้กันแบบนั้น เรื่องแบบนั้นเอาไว้ทำกับแฟนก็พอ”
“แฟน?” นิคกี้ถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็คือพวกผู้หญิงที่นายมีอะไรด้วยไง!”
“ฉันแค่นอนกับผู้หญิงพวกนั้นเฉยๆ เอง”
“...” เค้กยกมือขึ้นกุมขมับ “นี่พ่อนายเลี้ยงนายมายังไงเนี่ย นายถึงได้โตมาเป็นแบบนี้”
“เขาไม่ได้เลี้ยงฉัน” นิคกี้ตอบเรียบๆ
คำตอบนั้นทำให้เค้กอึ้งไป “พ่อนายไม่เคยเลี้ยงนาย? แล้วแม่ล่ะ?”
“แม่ฉันตายไปตั้งนานแล้ว”
“...เอ่อ...” เค้กรู้สึกไปต่อไม่ถูก
อ่า...ใช่ๆ เขาน่าจะรู้จักการจีบนะ
“นายรู้ใช่ไหม ว่าการจีบคืออะไร”
“รู้”
เธอมาถูกทางแล้ว!
“นั่นแหละ พี่น้องทั่วๆ ไป เขาไม่จีบกัน! ฉันไม่อยากให้นายทำเหมือนกำลังจีบหรือพยายามล่อลวงฉัน”
เค้กยกมือขึ้นปิดหน้าเมื่อพูดจบ
จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าที่พูดไปเมื่อครู่มันน่าอาย น่าอายเอามากๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะเบาๆ ก็ดังขึ้น
“แต่ถ้าฉันอยากจีบเธอล่ะ”
เค้กเงยหน้าพรวด
“ห๊ะ?”
นิคกี้เอียงคอมองเธอ ริมฝีปากมีรอยยิ้มเหมือนคนกำลังสนุกกับการได้เห็นเหยื่อเสียอาการ
“ฉันคิดว่าฉันตั้งใจจะล่อลวงเธอจริงๆ นั่นแหละ ไม่สิ...ฉันคิดว่าตัวเองกำลังจีบเธอน่ะ”
“พูดบ้าอะไรของนาย!”
“หรือเธอไม่ชอบให้ฉันจีบ?”
“สีหน้าฉันตอนนี้ดูเหมือนชอบไหมล่ะ?”
“เธอหน้าแดง”
คำตอบที่สวนกลับมา ทำเอาเค้กยิ่งหน้าแดงจัด พูดอะไรไม่ออก
เธอรีบส่ายหน้า สลัดความรู้สึกแปลกๆ นั้นออกไป
“เอาเป็นว่าอย่าจีบฉัน!” เธอพูดฉะฉาน “อย่าพยายามล่อลวงฉันด้วย!”
“ไม่ทันแล้ว” นิคกี้ยกมุมปากยิ้มน้อยๆ “ฉันคิดว่าฉันชอบเธอเข้าแล้ว...คนปกติๆ ทั่วๆ ไปเขาพูดกันแบบนี้ใช่ไหม?”
เค้กตกใจตาโต “ไม่ได้นะ!”
“ทำไมล่ะ พวกเราไม่ได้เป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกันสักหน่อย ต่อให้เรามีลูกด้วยกัน มันก็ไม่ได้ขัดต่อหลักทางพันธุกรรม”
“ฉันไม่ให้นายชอบฉัน!”
“ทำไมต้องตั้งกาดใส่ฉันขนาดนั้น?”
“ก็มันไม่ถูกต้อง!”
นิคกี้ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้น “พวกเราแค่ไม่สนใจ ‘ความไม่ถูกต้อง’ นั่นก็พอแล้ว”
“ไหนนายบอกว่าอยากจะลองเป็นพี่ชายที่แสนดีไง!”
นิคกี้นิ่งไปเล็กน้อย
เขาเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง จากนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้
เค้กกระถดถอยหลังโดยอัตโนมัติ
“นิคกี้...อย่านะ...”
“ฉันแค่อยากคุยกับเธอดีๆ ไม่ได้จะจูบ”
“นายเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว!”
“เหรอ?” เขาหยุดค้างอยู่ตรงนั้น “แต่ฉันอยากอยู่ใกล้เธอนี่นา...”
เค้กรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เธอรู้ว่าเขาชอบแกล้ง รู้ว่าเขาเป็นคนเจ้าชู้ และรู้ดีว่าคำพูดของเขาเชื่อถือไม่ได้ง่ายๆ
แต่ไม่ว่าจะเตรียมใจมามากแค่ไหน ทุกครั้งที่นิคกี้ลดระยะห่างระหว่างกันลงอย่างตั้งใจ เธอก็ยังรับมือไม่ไหวอยู่ดี
“ถ้านายยังทำแบบนี้ต่อไป ฉันจะลงจากรถ” เสียงของเธอเบาลงโดยไม่รู้ตัว
“ทำไม?”
“เพราะฉันไม่ชอบ”
“ไม่ชอบให้ฉันบอกว่าชอบ หรือไม่ชอบให้ฉันเข้าใกล้เธอ?”
เค้กเงยหน้าขึ้นมองเขา
ดวงตาคู่นั้นของเขายังคงมีแววหยอกเย้า แต่ลึกลงไปกลับมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก
เธอไม่ชอบเลย...
“ฉันไม่อยากตอบแล้ว” เค้กตอบเสียงสั่นน้อยๆ
“งั้นฉันตอบแทนให้ไหม? ฉันอ่านใจคนเก่งนะ”
“นิคกี้!”
เค้กรีบหันหน้าหนี ทว่าเสียงหัวเราะของเขากลับดังขึ้นใกล้หู
“เด็กน้อย...ปากเธอบอกว่าไม่ชอบ ไม่อยากให้ฉันจีบ แต่หน้าเธอแดงจนลามไปถึงหูแล้ว”
“ฉันไม่ใช่เด็ก!”
นิคกี้ก้มลงมองหน้าอกเธอ แล้วยิ้ม “อืม...ไม่ใช่เด็กแล้วจริงๆ”
เค้กยกมือขึ้นปิดหน้าอกทันที ใบหน้าแดงเถือกลามมาจนถึงลำคอ
“ฉันจะไปมหาลัยเอง อย่าโพสต์ตามหาอะไรแปลกๆ แบบนั้นอีกนะ” ว่าจบ เค้กก็ปิดประตูรถ วิ่งหนีไปทางบันไดทางขึ้นรถไฟฟ้าทันที
“หนีอีกแล้ว...” นิคกี้มองตามเค้กอย่างห้ามใจไม่อยู่ ภาพใบหน้าแดงจัดของเธอยังคงฉายชัดในหัว
“เหมือนกระต่ายเลย...” เขาพึมพำ “น่ารัก...”
Último capítulo
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (จบ)
“เป็นคู่ที่น่ารักมากจนน่าอิจฉาเลยค่ะ” พนักงานสาวที่ดูแลทั้งคู่อดพูดไม่ได้“ไม่ใช่คู่รักค่ะ!” เค้กรีบแก้คำพูดอีกฝ่ายใหม่ครั้ง “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ!”พนักงานสาวยิ้มค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างเกรงใจ “ค่ะๆ พี่น้องกันค่ะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิดนิคกี้ก้มลงมองคนข้างตัว ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานเสียงนุ่ม “น้องเขาขี้อายมากน่ะครับ”เค้กแทบจะหันไปกัดแขนเขาจริงๆ แล้วขี้อายอีกแล้ว!คนบ้านี่จะพูดให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนกัน!เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่นิคกี้กลับทำเพียงยิ้มตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหอะ! หน้าหนาหน้าทน!คนอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย!เผลอแป๊บเดียวนิคกี้ก็ชำระเงินเสร็จเรียบร้อยพนักงานคนเดิมจัดของแถมและกล่องเปล่าของสร้อยคอใส่ถุงชอปปิ้ง แล้วส่งให้นิคกี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ ขอให้คุณลูกค้าทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ”มีความสุข? เค้กฟังแล้วอดตะขิดตะขวงใจไม่ได้แต่นิคกี้กลับยิ้มรับอย่างพอใจ “ขอบคุณครับ” เขารับถุงทั้งหมดมาถือ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาหาเธอ “ไปกันครับ น้องเค้ก”เค้กมองมือเขาแล้วส่ายหน้า
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (2)
“ร้านนี้มันแพงนะคะ แค่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ตัวละหลายหมื่นแล้ว” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นป้ายชื่อแบรนด์หรูตรงหน้าร้าน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย“แล้วไงครับ”“ก็...เสื้อผ้าร้านนี้มันแพงไงคะ”“รู้ครับ”รู้แต่ยังจะจูงมือเธอเดินเข้าหาเนี่ยนะ!อิตาบ้านี่!“เราไปร้านอื่นกันดีไหมคะ”“ไม่ดีครับ”“ทำไมคะ”“เพราะพี่อยากซื้อร้านนี้” นิคกี้ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในร้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงเมื่อครู่ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เห็นเขาจูงเธอเดินเข้ามา พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจสินค้าประเภทไหนเป็นพิเศษคะ”“คาร์ดิแกน หรือไม่ก็เสื้อแจ็กเก็ตครับ” นิคกี้ตอบพลางกวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงชุดที่จัดแสดงอยู่บนหุ่นผู้ชายและผู้หญิง ที่หุ้นผู้ชายโอบเอวหุ่นผู้หญิงเหมือนคู่รักเสื้อแจ๊กเก็ตเนื้อยีนส์สีขาวพิมพ์ลายแบรนด์ที่อยู่บนตัวหุ่นทั้งสองตัว ดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคอลเลกชันเดียวกัน ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนร้านนี้...เรียบหรูแต่ดูโดดเด่
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (1)
เค้กเดินตามนิคกี้ไปอย่างเสียไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ แม้จะพยายามดึงออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“พี่นิคกี้จะพาเค้กไปไหนคะ”“ซื้อเสื้อผ้าไงครับ”“เค้กเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องจับมือก็ได้”“กลัวหลงเหรอครับ”“คะ? ต้องถามว่าไม่กลัวหลงทางเหรอรึเปล่าคะ?”“พี่หมายถึงหลงพี่” นิคกี้ยิ้มใสใส ทำเอาเค้กด่าไม่ลง“…ไม่กลัวหลงหรอกค่ะ”“หลงทาง?”“หลงพี่นิคกี้ค่ะ”นิคกี้ยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อได้ยิน ทำเอาเค้กเริ่มจะได้สติ“ฉันหมายถึง ฉันไม่หลงทาง แล้วก็ไม่กลัวหลงทาง แล้วก็ไม่ได้กลัวจะหลงนายด้วย!” พูดจบเค้กก็พยายามดึงมือออกอีกรอบ“อย่าดื้อ” เขาดุทั้งที่ใบหน้ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้ม “เดินดีๆ สิครับ เดี๋ยวพี่พาไปเอง จะได้ไม่เสียเวลา”“พี่นิคกี้รู้จักร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” เธอประชด“พี่รู้จักร้านขายชุดนักศึกษาครับ” เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ทำเอาเค้กเริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกหนเธอเม้มปากเข้าหากัน ถึงจะหงุดหงิด แต่ก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีกท่ามกลางความเงียบงันระหว่างทาง เค้กเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกพยายามเล่นเป็นพี่ชายที่แสนดีสัก
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (จบ)
นิคกี้ก้มลงมองเศษแก้วและไก่ทอดบนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคราบอาหารบนเสื้อผ้าของเค้ก สุดท้ายดวงตาคมกริบก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นๆ และดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าซีดเผือดของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย“ใครเป็นคนทำ?”ไม่มีใครตอบ นิคกี้จึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้ก “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ?”“ร...รุ่นพี่คะ คือว่า...”“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมีอะไรจะอธิบาย” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ”รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดลงทันที ส่วนเค้กกลับรีบก้าวเข้าไปหาเขา แล้วจับแขนไว้ “พี่นิคกี้...พอเถอะค่ะ”นิคกี้หันกลับมามองเธอตาดุ “เธออยากให้ปล่อยเรื่องนี้ไป?”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเลถึงจะรู้สึกไม่ดี ถึงจะไม่ชอบใจแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้แล้วนิคกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ “ได้ครับ”เขาตอบอย่างง่ายดายจนเค้กแปลกใจ ทว่าในวินาทีต่อมา นิคกี้ก็ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู “แต่พี่ขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม?”เค้กเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจนิคกี้หันกลับไป
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (2)
เช้าวันใหม่นี้ เค้กพบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้สงบลงอย่างที่หวังไว้เลยตรงกันข้าม ข่าวลือเกี่ยวกับเธอกับนิคกี้กลับแพร่กระจายรวดเร็วกว่าที่คิดรูปที่นิคกี้มารับมาส่งเธอเมื่อวานถูกส่งต่อไปยังกลุ่มนักศึกษาหลายกลุ่ม บางคนบอกว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายบุญธรรมเป็นรุ่นพี่สุดหล่อ บางคนก็พูดในทำนองว่าเธอคงใช้ประโยชน์จากความเป็นครอบครัวเดียวกันเพื่อเข้าใกล้เขา และดูเหมือนว่าจะมีคนเชื่อเรื่องหลังมากขึ้นเรื่อยๆ“เค้ก แกไม่ต้องสนใจนะ” สิตาพูดพลางเลื่อนคอมเมนต์ในโทรศัพท์ดูอย่างหัวเสีย “คนพวกนี้ว่างกันมากหรือไง ถึงเอาแต่พูดเรื่องคนอื่นอยู่ได้!”เค้กก้มมองข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้สนใจหรอก”“จริงเหรอ?”“อื้ม” เค้กพยายามยิ้มให้เพื่อน แต่สิตามองออกว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนแค่ไหน“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งแกง่ายๆ หรอก”เค้กรู้สึกซาบซึ้งจนยิ้มได้จากใจจริง “ขอบใจนะสิตา”“ไม่ต้องขอบใจหรอก เพื่อนกันนี่นา”“แล้วก็ยังมีพวกฉันด้วย” จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่เดินมาจากข้างหลัง พูดขึ้นพร้อมเพรียงกันเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเมื่อวาน ทั้งสี่คนจึงเดินไปหามื้อกลางวันกินกันที่ห้างสรรพสินค้าใ
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (1)
เช้าวันใหม่ นิคกี้ก็ยังคงถือวิสาสะพาเธอไปส่งที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองเหมือนเมื่อวานแต่วันนี้ จู่ๆ เขาก็ถามเรื่องที่แปลกมากๆ“เมื่อวานเธอพูดเรื่องให้แสดงเป็นพี่น้องต่อหน้าคนอื่น”“ใช่”“แล้วพี่น้องทั่วไปเขาเป็นกันยังไง ต้องสนิทกันถึงขั้นไหน?”เค้กขมวดคิ้วทำไมเขาถึงชอบทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยากอยู่เรื่อยเลยนะ! ใช้จิตใต้สำนึกคิดเอาเองไม่ได้เลยรึไง!“คุณก็รู้อยู่แล้วนี่คะว่าฉันหมายถึงอะไร”“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่เคยมีพี่น้อง”“อ๋อ...” จู่ๆ เค้กก็นึกได้ว่านิคกี้เป็นลูกคนเดียวมาตลอด จนกระทั่งแม่ของเธอแต่งงานกับพ่อของเขาเพราะแบบนี้เขาก็เลยไม่เข้าใจขอบเขตของคำว่าพี่น้องอะไรประมาณนี้ใช่ไหม?ไม่สิ แต่พี่น้องปกติๆ ธรรมดาเขาไม่บังคับจับจูบกันแบบนั้นนี่!จู่ๆ เค้กก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานี่เธอต้องช่วยสอนคนไร้สามัญสำนึกนี่ถึงขั้นไหน?“เธอช่วยอธิบายหน่อยสิ” นิคกี้พูดขณะขับรถอย่างไม่เร่งรีบ“นิคกี้...”“ฉันฟังอยู่”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะรวบรวมความกล้า แล้วพูดออกไปในที่สุด“แค่ไม่ทำแบบที่ทำก็พอ!”“ขยายความหน่อย”นี่เธอต้องพูดจริงๆ เหรอ...เค้กเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ “พี่น้องเขาไม่กอ
También te puede gustar
บ่วงวิวาห์ ภรรยาตราบาป พันธะร้าย เจ้าสาวสีดำ
เด็กลำดับที่สิบหก451.8K vistasนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.1K vistasนางบำเรอ BAD GUY
ลำเจียก70.0K vistasบ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า73.0K vistasห้วงรักหวนคืน
ม่านซู/เหมือนนับหมื่น312 vistasภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ
อาร์เทมิส ซี.วาย.193 vistasลูกสาวเพื่อน
Sadistic_X146 vistasเพื่อนลูกสาว
Sadistic_X176 vistas
