บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (จบ)

นิคกี้ก้มลงมองเศษแก้วและไก่ทอดบนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคราบอาหารบนเสื้อผ้าของเค้ก สุดท้ายดวงตาคมกริบก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นๆ และดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าซีดเผือดของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย

“ใครเป็นคนทำ?”

ไม่มีใครตอบ นิคกี้จึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้ก “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ?”

“ร...รุ่นพี่คะ คือว่า...”

“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมีอะไรจะอธิบาย” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ”

รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดลงทันที ส่วนเค้กกลับรีบก้าวเข้าไปหาเขา แล้วจับแขนไว้ “พี่นิคกี้...พอเถอะค่ะ”

นิคกี้หันกลับมามองเธอตาดุ “เธออยากให้ปล่อยเรื่องนี้ไป?”

เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเล

ถึงจะรู้สึกไม่ดี ถึงจะไม่ชอบใจแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้แล้ว

นิคกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ “ได้ครับ”

เขาตอบอย่างง่ายดายจนเค้กแปลกใจ ทว่าในวินาทีต่อมา นิคกี้ก็ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู “แต่พี่ขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม?”

เค้กเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ

นิคกี้หันกลับไปยังกลุ่มนักศึกษาที่กำลังยืนตัวแข็ง ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ถ้าใครมีปัญหาเรื่องที่ผมสนิทกับน้องสาวตัวเอง ก็ให้มาหาผม มาพูดกับผม อย่ามาลงกับน้องสาวผม” เขาหยุดกวาดสายตามองทุกคนชั่วครู่ แล้วขยับริมฝีปากพูดต่อเน้นเสียง “เพราะฉันไม่ชอบให้ใครแตะต้องของของฉัน”

หัวใจเค้กกระตุกวูบ

ของของเขา?

เธอเป็นน้องสาวเขาต่างหาก!

“พี่นิคกี้...” เธอพึมพำอย่างอ่อนใจ

แต่นิคกี้ไม่สนใจ เขาโอบไหล่เธอพาเดินออกจากร้านท่ามกลางสายตาของทุกคน

ถึงจะไม่อยากให้เขาพาไปหนก็ไม่รู้ แต่เธอก็ไม่ได้อยากจะอยู่ตรงนี้แล้ว

อย่างน้อย ให้เขาพาเธอออกไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดตรงนี้ก่อนก็ยังดี

นิคกี้พาเค้กเดินออกมาจนถึงลานจอดรถของห้าง ก่อนจะหยุดอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรูตรงจุดจอดรถซุปเปอร์คาร์ของตัวเอง

“ขึ้นรถ”

“ไม่ค่ะ” เค้กตอบแทบจะทันที เธอถอดเสื้อช็อปส่งคืนให้เขา “เค้กจะกลับไปเรียน”

“สภาพแบบนี้เนี่ยนะ?” เขากวาดตามองคราบน้ำอัดลมกับคราบน้ำมันจากไก่ทอดบนเสื้อและกระโปรงของเธออีกครั้ง

“ฉันเปลี่ยนชุดก็ได้ค่ะ”

“แล้วจะให้ฉันปล่อยเธอไปเปลี่ยนชุดที่ไหนก็ไม่รู้ในสภาพนี้?”

“เค้กดูแลตัวเองได้ค่ะ”

นิคกี้เลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นเชยคางเธอขึ้นให้มองสบตา “ฉันรู้ว่าเธอดูแลตัวเองได้ แต่ตอนนี้ฉันอยากดูแลเธอ”

เค้กชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะรีบถอยหนีมือของเขา “ไม่ต้องค่ะ!”

นิคกี้หัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังของเธอ “เธอนี่ระวังตัวกับฉันตลอดเลยนะ คุณน้องสาว”

“ก็เพราะนายชอบทำอะไรแปลกๆ น่ะสิ!” เค้กไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคำเรียกระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไป

นิคกี้ที่รู้ตัวดียกมุมปากยิ้มถาม “อย่างเช่น?”

“อย่างเช่นพูดว่าฉันเป็นของของนาย!”

นิคกี้ถามกลับอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน “แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่ใช่!”

“เมื่อกี้ฉันเพิ่งช่วยเธอออกมาจากสถานการณ์แบบนั้นนะ”

“แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันเป็นของนายสักหน่อย!” เค้กแผดเสียงใส่เขาจนแก้มแดง เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงชอบพูดอะไรที่ทำให้คนฟังต้องปวดหัวอยู่เรื่อย

นิคกี้มองใบหน้าของเธอ ก่อนจะยกมือขึ้นยอมแพ้ “โอเคครับ พี่ไม่พูดแล้วก็ได้”

“นายพูดเหมือนจะยอมเข้าใจ แต่ฉันไม่เห็นเลยว่านายสำนึกได้”

“แล้วน้องเค้กอยากให้พี่ทำยังไงครับ?”

“อย่างน้อยก็อย่าพูดอะไรที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดแบบนั้น!”

“ได้ครับ คุณน้องสาว” เขาตอบรับอย่างว่าง่าย ทว่ารอยยิ้มตรงมุมปากกลับทำให้เค้กรู้สึกว่าเขาไม่ได้คิดจะทำตามเลยแม้แต่น้อย “ขึ้นรถเถอะ ฉันจะพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

“ไม่ต้อง ฉันกลับเข้าห้างไปหาร้านซื้อเปลี่ยนเองได้ ที่นี่ก็น่าจะมีขายแหละ”

“เค้ก” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เสื้อผ้าเธอเปื้อนทั้งตัว แถมเมื่อกี้ยังมีแก้วแตกอยู่ตรงปลายเท้า เธอไม่รู้หรือไงว่ามันอาจจะบาดเท้าได้?”

เค้กก้มมองรองเท้าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ตอนที่ถาดอาหารตกลงพื้น เธอมัวแต่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า จึงไม่ได้สังเกตว่ามีเศษแก้วกระเด็นมาติดรองเท้าหรือเปล่า

“ฉันไม่ได้เหยียบโดนแก้วสักหน่อย” เธอพึมพำอย่างไม่แน่ใจนัก

“แน่ใจ?”

“แน่ใจ” ปากบอกแบบนั้น แต่เค้กก็ยังอดก้มลงมองรองเท้าอีกทีไม่ได้

นิคกี้ถอนหายใจยาว ก่อนเปิดท้ายรถ หยิบรองเท้าแตะมาหา “มา เดี๋ยวพี่ช่วยเปลี่ยนรองเท้าให้” พอพูดจบประโยค นิคกี้ก็ย่อตัวลงนั่งตรงหน้าและจับขาเธอทันที ทำเอาเค้กอดชักขาหนีไม่ได้ “อย่าดื้อ” เขาดุ

เค้กยังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยให้เขาทำตามใจ

อย่างน้อยเธอก็อยากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนกลับไปเรียน ไม่อย่างนั้นคงตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งมหาวิทยาลัยอีกแน่

เธอไม่อยากมัวเสียเวลายื้อยุดกับคนที่ชอบทำอะไรตามใจพรรค์นี้จนเสียเวลา

นิคกี้ค่อยๆ ถอดรองเท้าของเธอออกทีละข้างอย่างระมัดระวังแล้วถอดถุงเท้า เมื่อตรวจจนแน่ใจว่าไม่มีเศษแก้วติดอยู่ถึงค่อยสวมรองเท้าแตะของตัวเองให้เธอ

“ขอบคุณ...” เค้กบอกเบาๆ “ตอนนี้พี่นิคกี้ก็ไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเค้กจะกลับเข้าห้างไปซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยน แล้วก็กลับไปหาเพื่อน”

“ไม่เอา”

“คะ?”

“เธอเพิ่งมีเรื่องกับพวกปีสูงในห้าง พี่ไม่วางใจ”

“เค้กบอกแล้วค่ะว่าดูแลตัวเองได้ พี่นิคกี้เคยบอกว่าให้เค้กช่วยสอนการเป็นพี่ชายปกติๆ ธรรมดาให้ใช่ไหมคะ ตอนนี้เค้กอยากให้พี่นิคกี้ไว้วางใจ แล้วปล่อยให้น้องสาวที่โตแล้วจัดการเรื่องพวกนี้เอง...พี่ชายที่ดีที่เป็นพี่น้องธรรมดาๆ ทั่วๆ ไป เขาจะเชื่อใจน้องสาวค่ะ”

“พี่เชื่อใจน้องสาวครับ” นิคกี้ยิ้มใสใส

รอยยิ้มของนิคกี้ทำให้เค้กโล่งใจ

แต่โล่งใจได้ไม่เท่าไหร่ นิคกี้ก็พูดประโยคเด็ดของพวกพี่ชายจอมเผด็จการออกมา

“พี่เชื่อใจน้องสาวตัวเอง...แต่พี่ไม่เชื่อใจคนอื่น...” เขายื่นมือให้เธอจับ “ไปกับพี่ แล้วพี่จะไม่ตามไปนั่งเรียนช่วงบายนี้”

“คะ?”

ตามไปนั่งเรียน?

นี่เขายังไม่เลิกคิดจะทำแบบนั้นอีกเหรอ!

โอ๊ย!

“...ก็ได้ค่ะ...” เค้กวางมือลงบนมือเขาอย่างจนใจ

เธอยอมปล่อยให้เขาจูงเดินในห้างอย่างมากก็แค่ครึ่งชั่วโมง ยังดีกว่าให้เขาไปตามติดแบบนั้น!