บทที่ 6 อย่าถอดนะ (จบ)

“เป็นคู่ที่น่ารักมากจนน่าอิจฉาเลยค่ะ” พนักงานสาวที่ดูแลทั้งคู่อดพูดไม่ได้

“ไม่ใช่คู่รักค่ะ!” เค้กรีบแก้คำพูดอีกฝ่ายใหม่ครั้ง “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ!”

พนักงานสาวยิ้มค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างเกรงใจ “ค่ะๆ พี่น้องกันค่ะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิด

นิคกี้ก้มลงมองคนข้างตัว ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานเสียงนุ่ม “น้องเขาขี้อายมากน่ะครับ”

เค้กแทบจะหันไปกัดแขนเขาจริงๆ แล้ว

ขี้อายอีกแล้ว!

คนบ้านี่จะพูดให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนกัน!

เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่นิคกี้กลับทำเพียงยิ้มตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

เหอะ! หน้าหนาหน้าทน!

คนอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย!

เผลอแป๊บเดียวนิคกี้ก็ชำระเงินเสร็จเรียบร้อย

พนักงานคนเดิมจัดของแถมและกล่องเปล่าของสร้อยคอใส่ถุงชอปปิ้ง แล้วส่งให้นิคกี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ ขอให้คุณลูกค้าทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ”

มีความสุข? เค้กฟังแล้วอดตะขิดตะขวงใจไม่ได้

แต่นิคกี้กลับยิ้มรับอย่างพอใจ “ขอบคุณครับ” เขารับถุงทั้งหมดมาถือ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาหาเธอ “ไปกันครับ น้องเค้ก”

เค้กมองมือเขาแล้วส่ายหน้า “ไม่จับแล้วค่ะ”

“ทำไมล่ะครับ”

“คนอื่นเข้าใจผิดกันหมดแล้ว”

“ยังไม่มีใครเถียงที่น้องเค้กบอกสักคำเลยนะครับ...” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “คนขี้อาย...”

“พี่นิคกี้!” เค้กรีบยกมือขึ้นปิดหู รู้สึกร้อนวูบไปทั่วทั้งตัว

เสียงของเธอทำให้พนักงานที่อยู่ใกล้ๆ หลุดหัวเราะเบาๆ

นิคกี้ได้ยินแล้วยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม เขาไม่ได้บังคับจับมือเธอเหมือนก่อนหน้านี้ เพียงยื่นมือค้างไว้ให้ราวกับกำลังรออย่างใจเย็น

เค้กมองมือเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินนำออกจากร้านไปเอง

“เค้กจะเลือกร้านรองเท้าเองค่ะ!”

“ครับผม” นิคกี้เก็บมือกลับอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเริ่มเดินตาม “รอด้วยสิครับ น้องเค้ก!”

เสียงหัวเราะของเขาดังตามหลังมา

เค้กเดินเร็วขึ้นอีกนิดเพื่อหนีเสียงหัวเราะน่าโมโหนั่น แต่มือข้างหนึ่งกลับเลื่อนขึ้นแตะสร้อยคอที่เพิ่งได้รับมาอย่างไม่รู้ตัว

ทันทีที่เดินไปถึงร้านรองเท้าผ้าใบ เค้กรีบชี้ไปที่รองเท้าสีขาวแล้วบอกไซส์

“ขอถุงเท้าสีขาวแบบสั้นคู่นึงด้วยนะคะ” เธอบอกพนักงานฉะฉาน

เธอไม่รู้ว่านิคกี้หายไปไหน แต่ทันทีที่เธอเปลี่ยนจากรองเท้าแตะมาสวมถุงเท้ารองเท้าคู่ใหม่ เขาก็เดินมาหาพร้อมในเสร็จรองเท้าถุงเท้า

“...” เค้กมองใบเสร็จนั่นแล้วก็ถอนหายใจยาว “เค้กจะคืนเงินทั้งหมดให้ทีหลังนะคะ”

“ไม่ต้องคืนครับ”

“แต่พี่นิคกี้เป็นคนออกเงินซื้อให้เค้ก”

“ก็ใช่ไง พี่ซื้อให้”

“ไม่เอาค่ะ เค้กไม่อยากติดหนี้คุณ”

นิคกี้ชะงักไปเล็กน้อย

นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงยิ้มดีใจ หอมแก้มขอบคุณเขาไปแล้ว

เขาก้มลงมองหญิงสาวร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นก็ถือซะว่าเป็นของขวัญจากพี่ชายที่แสนดีคนหนึ่งก็แล้วกัน”

เค้กนิ่งไปครู่หนึ่ง

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนคำพูดธรรมดาๆ แต่พอมันออกมาจากปากของผู้ชายคนนี้ เธอกลับไม่ค่อยแน่ใจ ว่าเขากำลังพูดจริงหรือกำลังแกล้งหยอกเธอกันแน่

...ช่างเถอะ...

“ขอบคุณค่ะ” เค้กตอบรับอย่างสุภาพ ก่อนจะชิงรับถุงใส่กล่องรองเท้าของเธอกับรองเท้าแตะของเขามาถือไว้

นิคกี้เพียงยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินนำออกจากร้าน พาเธอมุ่งหน้าไปยังลิฟต์

“จะกลับลานจอดรถแล้วใช่ไหมคะ” เค้กถามอย่างไม่ไว้ใจ

“เปล่าครับ น้องเค้กยังต้องกินมื้อกลางวันก่อน”

“...” เอาเถอะ เธอก็ยังไม่ได้กินอะไรจริงๆ นั่นแหละ แล้วตอนนี้ก็หิวมากแล้วด้วย “ไปกินข้าวก่อนก็ได้ค่ะ แต่เค้กมีข้อแม้”

“อะไรครับ”

“เค้กถอดแจ็กเก็ตออกได้ไหมคะ” ยิ่งช่วงนี้มีข่าวลือเรื่องเธอกับนิคกี้ เธอก็ยิ่งไม่อยากใส่แจ็กเก็ตคู่กับเขา

“อย่าถอดนะ ถ้าน้องเค้กกล้าถอด พี่ก็จะซื้อตัวใหม่ตามไปใส่ให้ จะประกาศตามหาน้องเค้กแบบเมื่อวานนั่นแหละ”

เค้กเบิกตากว้าง ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เขาลงรูปในไอจี ประกาศตามหาเธอเสียจนคนทั้งมหาวิทยาลัยรู้ว่าเธอกับเขาเกี่ยวข้องกันไปหมดแล้ว

“นายทำแบบนั้นไม่ได้นะ!”

“ทำไมจะไม่ได้”

“คนอื่นจะเข้าใจผิดกันหมด!”

“แล้วไงครับ”

“ก็...ก็ฉันเดือดร้อน!”

นิคกี้หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยิ้มตาใส “งั้นก็อย่าถอดสิครับ”

“...” โว้ย!

เค้กหมดคำจะพูด สุดท้ายจึงได้แต่ก้มหน้าลงพิมพ์ข้อความส่งเข้ากลุ่มแชท บอกให้เพื่อนกลับมหาวิทยาลัยก่อนได้เลย ก่อนจะเดินตามเข้าไปในลิฟต์ พยายามเก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ในใจ

ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่นิคกี้เดินเข้าไปช่วยเธอในร้านไก่ทอดชื่อดัง ก็มีสายตาหลายคู่คอยจับจ้องพวกเขาอยู่ห่างๆ ตลอดเวลา หนึ่งในนั้นเป็นนักศึกษาหญิงที่จำหน้านิคกี้และเค้กได้ดี

นักศึกษาหญิงคนนั้นแอบยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพตั้งแต่ตอนที่นิคกี้จูงมือเค้กออกไปที่ลานจอดรถแล้วก้มลงเปลี่ยนรองเท้าให้ จากนั้นก็จูงมือเค้กเข้าร้านแบรนด์เนมชื่อดังแล้วเลือกซื้อแจ็กเก็ตคู่ แถมยังสวมสร้อยคอให้ ก้มลงกระซิบชิดใกล้จนแทบไม่มีช่องว่าง…จากนั้นก็เดินตามกันเข้าไปในลิฟต์ที่ว่างเปล่า ไม่มีใครอื่น

“นี่อะนะ พี่น้อง? พี่น้องท้องแนบกัน?” นักศึกษาหญิงคนนั้นกำโทรศัพท์แน่น ปากก็พึมพำเสียงสั่น “บังอาจมาใช้สถานะน้องสาวยั่วผัวสาธารณะของพวกฉัน...ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ นังเด็กร่าน...”