บทที่ 3 มาเป็นของฉันสิ (5)

หลังเลิกเรียนวิชาสุดท้ายของวัน เค้กเก็บหนังสือลงกระเป๋าด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง

วันนี้เธอแทบไม่มีสมาธิเรียนเลย เพราะนอกจากจะต้องคอยรับมือกับสายตาแปลกๆ ของเพื่อนร่วมคณะแล้ว คำพูดของผู้หญิงกลุ่มนั้นก็ยังวนเวียนในหัวไม่หยุด

เธอไม่ได้อยากเป็นจุดสนใจสักหน่อย ถ้าเลือกได้ เธอก็อยากจะเป็นแค่นักศึกษาธรรมดาๆ คนหนึ่ง ที่มามหาวิทยาลัยด้วยรถไฟฟ้า แล้วเดินเข้ามหาวิทยาลัยไปขึ้นรถโดยสารในมหาวิทยาลัยเหมือนคนอื่นๆ กินข้าวในโรงอาหารกับเพื่อนๆ เรียน แล้วก็เดินทางกลับบ้านอย่างสงบสุข ไม่ต้องมีใครมาคอยจับตามอง หรือเอาเรื่องของเธอไปพูดอย่างสนุกปากเหมือนตอนนี้ แต่ดูเหมือนความปรารถนานั้นจะเป็นเรื่องยากขึ้นทุกที โดยเฉพาะตั้งแต่ที่เธอมีพี่ชายคนใหม่ชื่อ ‘นิคกี้’

“เค้ก วันนี้กลับกับฉันไหม? แม่ฉันให้คนขับรถมารอรับพอดี เดี๋ยวเลยไปส่งแกด้วยก็ได้” สิตาถามพลางสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ หลังเสร็จสิ้นภารกิจนั่งรอส่งโบว์ลิ่งกับจุ๊บจิ๊บขึ้นแท็กซี่

“ขอบใจนะ แต่ฉันคงต้องรอพี่นิคกี้”

“อุ๊ย เรียกพี่นิคกี้คล่องปากแล้วเหรอจ๊ะ?”

“รู้ว่าฉันเจออะไรมาทั้งวันแล้วยังจะล้ออีก!” เค้กรีบหันไปถลึงตาใส่เพื่อน “ก็ฉันต้องเรียกเขาแบบนั้นนี่นา!” อย่างน้อยก็ต่อหน้าคนอื่นน่ะนะ...เธอไม่อยากดูเป็นคนที่ ‘มีปัญหา’

“จ้ะๆ ไม่แซวก็ได้” สิตาหัวเราะร่วน ก่อนจะหรี่ตามองเธออย่างมีเลศนัย “แต่ถ้าฉันเป็นแกนะ ฉันจะไม่ยอมเสียเวลาสนใจสายตาคนอื่น จนต้องทะเลาะกับผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งเพอร์เฟคขนาดนั้นหรอก เขาดูใส่ใจแกมากเลยนะ เรียกว่าสนใจมากๆ ได้เลยแหละ ไม่อย่างงั้นคงไม่โพสต์อะไรบ้าๆ แบบนั้นลงโซเชี่ยล”

“เพราะเป็นพวกทำอะไรไม่รู้จักคิดมากกว่า...ฉันเลยต้องรอคุยกับเขาให้รู้เรื่องนี่ไง”

“จ้าๆ จะรอคุยก็รอคุย งั้นก็คุยกันดีๆ อย่าทะเลาะกันนะจ๊ะ พี่ชายกับน้องสาวต้องรักกันให้มากๆ ครอบครัวจะได้สงบสุข”

“กลับบ้านไปได้แล้ว! หัดเกรงใจคนขับรถเธอมั่ง!”

“เอาน่า บ้านฉันก็จ่ายเงินจ้างให้คุณลุงเขามารอแบบนี้แหละ”

“...ยัยทุนนิยมนิสัยไม่ดี...”

“ฮ่าๆๆ ล้อเล่นย่ะ ก็เกรงใจแหละ แค่ห่วงแกเฉยๆ”

“ฉันอยู่คนเดียวได้ ฉันแชร์โลเคชั่นให้พี่นิคกี้แล้ว”

“อุ๊ย...” สิตายกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดปากยิ้มกริ่ม

“อะไร”

“งั้นฉันไปก่อนนะ ไม่อยู่ขัดขวางเวลาส่วนตัวระหว่างพี่น้องละ!” สิตาวิ่งปรู้ดไปเปิดประตูขึ้นรถ ทิ้งให้เค้กนั่งกอดกระเป๋าหน้ามุ่ย

เค้กถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินไปยังลานหน้าคณะ

เธอตั้งใจว่าจะโทรศัพท์หานิคกี้ ถามว่าเขาอยู่ที่ไหน และจะมารับเมื่อไหร่ แต่ยังไม่ทันหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เสียงผู้หญิงกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน

“นั่นไง ยัยคนนั้น!”

เค้กชะงักกึก ตอนนี้เธออยากจะโยนแว่นสายตาปลอมๆ นี่ทิ้งแล้ว เพราะมันช่วยอะไรไม่ได้เลย!

เธอหันไปตามเสียง ก่อนจะพบว่าหญิงสาวสี่คนกำลังเดินตรงมาหา หนึ่งในนั้นคือคนที่เข้ามาพูดจาเหน็บแนมเธอในโรงอาหารเมื่อกลางวัน

เค้กเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

“พวกรุ่นพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“เปล่าหรอก” หญิงสาวคนเดิมยิ้มหวาน “พวกเราก็แค่อยากคุยกับเธอให้เข้าใจตรงกัน”

“เรื่องอะไรคะ?”

“ก็เรื่องรุ่นพี่นิคกี้ไง”

เค้กเม้มริมฝีปากเข้าหากันเป็นเส้นตรง พยายามอดทน

อีกแล้ว...ทำไมทุกคนถึงเอาแต่พูดถึงเขากันนักนะ!

“เค้กบอกไปแล้วนี่คะ ว่าเราเป็นแค่พี่น้องกัน” เค้กยืนยัน “พี่น้องธรรมดาๆ ค่ะ”

“พูดแบบนั้น แต่รุ่นพี่กลับดู ‘ติด’ เธอขนาดนั้น ใครมันจะไปเชื่อลง?” อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดู

บนหน้าจอ แสดงข้อความมากมายใต้โพสต์รูปคู่ระหว่างเธอกับนิคกี้ ในไอจี โดยมากเป็นข้อความรายงานจากกลุ่มคนเดิมๆ ว่าตอนนี้ ‘น้องสาว’ อย่างเธอ ทำอะไรอยู่ที่ไหน

เค้กขนลุกไปทั้งตัว

นี่มันอะไร? เครือข่ายสตอล์กเกอร์?

“ยังมีอีกนะ” ผู้หญิงคนเดิมพูด ก่อนจะปัดหน้าจอโทรศัพท์รัวๆ แล้วยื่นมาให้เค้กดู

บนหน้าจอโทรศัพท์ในตอนนี้ เป็นภาพถ่ายรถสปอร์ตสีเทาเงินของนิคกี้ที่จอดอยู่หน้าคณะในตอนเช้า นิคกี้ในภาพลดกระจกข้างที่นั่งคนขับ เท้าแขนยิ้มให้เธอ ภาพใบนั้น ถ่ายเห็นใบหน้าเธอชัดเจน

“รูปนี้มีคนส่งเข้ากลุ่มนักศึกษาหญิง ม.เรา ตั้งแต่เช้าแล้วนะ ทุกคนกำลังสงสัยกันอยู่ว่าเธอกับรุ่นพี่นิคกี้สนิทกันถึงขั้นไหน”

เค้กหน้าซีดลงทันที

นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องสตอล์กเกอร์ธรรมดาๆ แล้ว!

“ใครเป็นคนถ่ายคะ?” เค้กถาม น้ำเสียงเย็นชา

“แล้วมันสำคัญตรงไหน?” หญิงสาวคนเดิมย้อนถาม “ประเด็นคือเธอเป็นแค่น้องสาวคนละพ่อคนละแม่กับเขา ทำไมเขาถึงยิ้มให้เธออ่อนโยนแบบที่ไม่เคยยิ้มให้ใคร ทำไมถึงยอมให้เธอนั่งรถคันหวง แล้วทำไมต้องชะโงกหน้าออกมาจากรถ ทำตัวเปิดเผยชัดเจน ไม่กลัวใครจะรู้เลยว่ามาส่งเธอ กับคนอื่นเขาไม่เป็นแบบนี้ แต่กับเธอไม่ใช่! ทำไม?!”

“ถามเค้กแล้วเค้กจะไปถามใครคะ บอกแล้วไงคะ ว่าเราเป็นแค่พี่น้องกัน อาจเพราะเป็นพี่น้องกัน เขาก็เลยมาส่งมั้งคะ!” โอ้ย! ไม่รู้ด้วยแล้ว!

“งั้นเหรอ?”

“เค้กก็แค่นั่งรถมา แล้วลงจากรถตามปกติค่ะ เค้กไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีคนถ่ายรูป” ประเด็นที่เธออยากคุยคือเรื่องนี้ต่างหาก คนพวกนี้ละเมิดสิทธิมนุษยชนเกินไปแล้ว!

ถึงจะเป็นอย่างงั้น น้ำเสียงของเค้กก็ยังสั่นเล็กน้อย

เธอไม่เคยชอบการมีปัญหากับใคร ยิ่งถูกคนหลายคนรุมซักไซ้แบบนี้ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัด

แต่แทนที่อีกฝ่ายจะเข้าใจ พวกนั้นกลับยิ้มเยาะ

พวกนั้นเริ่มทำเหมือนคุยกันเอง แต่ว่ากระทบเธอ “หูย น้องปีหนึ่งเสียงสั่นแล้วอะ น่ารักเหมือนกระต่ายเลย!”

“รู้สเปคพี่ยิคกี้ซะด้วย! น้องสาวมาก!”

“น้องสาวๆๆ ฉันก็พูดได้ ใครมันจะไปยอมรับกันตรงๆ ล่ะว่าอยากใช้สถานะน้องสาวเข้าหาผู้ชาย?”

“คนจีนเขาเรียกว่ายังไงนะแก?”

“แม่ดอกบัวขาว?”

“นังชาเขียว?”

“แปลว่าอะไรอะ?” ใครสักคนถาม

“ความหมายเดียวกันเลยไงแก ‘ตอ แหล’ ”

เค้กกำสายกระเป๋าแน่นด้วยความเสียใจ เธออยากอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ แต่ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกเหนื่อยจนไม่อยากจะพูดอะไรอีกแล้ว วันนี้เธอเจอเรื่องแย่ๆ มาทั้งวันแล้ว!

“เค้กไม่เคยคิดแบบนั้นจริงๆ ค่ะ” เค้กบอกเสียงเครือ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เค้กขอตัวก่อนนะคะ”

เค้กพยายามเดินเลี่ยงออกไป ทว่าอีกฝ่ายกลับขยับมาขวางทาง

“จะรีบไปไหนล่ะ? รอรุ่นพี่นิคกี้อยู่ไม่ใช่เหรอ?”

“ขอทางด้วยค่ะ”

“ทำไมต้องรีบด้วยล่ะ? หรือกลัวว่าพวกเราจะเห็น ว่าจริงๆ แล้วเธอกับรุ่นพี่นิคกี้เป็นพี่น้องท้องติดกัน!”

เค้กเงยหน้าขึ้นมองคนพูดทันที ตอนนี้ความอดทนของเธอหมดลงแล้ว

“เค้กไม่ได้กลังอะไรทั้งนั้นค่ะ แต่เค้กก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องยืนฟังคนอื่นกล่าวหาเค้ก พูดเรื่องแย่ๆ ใส่เค้ก ทั้งๆ ที่เค้กไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมพวกรุ่นพี่ถึงไม่ไปต่อว่าพี่นิคกี้ล่ะคะ เค้กไม่ได้อยากไปกลับมหาวิทยาลัยพร้อมพี่นิคกี้ด้วยซ้ำ!”

ทั้งสี่คนชะงักไปเล็กน้อย

ไม่มีใครคาดคิดว่านักศึกษาน้องใหม่หน้าหวานที่ดูเรียบร้อยจะกล้าตอบโต้กลับมาแบบนี้

เค้กอาศัยจังหวะนั้นเดินเลี่ยงออกไปทันที แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงหนึ่งก็ไล่ตามหลังมา

“จำไว้นะคะ น้องเค้ก! อย่าคิดว่าการเป็นน้องสาวของรุ่นพี่นิคกี้จะทำให้เธออยู่เหนือคนอื่นได้!”

เค้กหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเดินต่อโดยไม่หันกลับไปมอง

เธออยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว

และถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากขอให้แม่ช่วยเปลี่ยนคนขับรถให้ด้วย

เธอยอมกลับไปนั่งรถซีดานสีดำคันเดิมยังดีกว่าต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!

ตอนนั้นเอง มือหนึ่งก็เอื้อมมาจับไหล่เธอ

เค้กสะดุ้งจนตัวโยน

ที่เธอกลัวที่สุดในตอนนี้คือเรื่องการใช้ความรุนแรงในมหาวิทยาลัย เพราะเธอเคยเรียนมวยไทยมาก่อน!

สี่รุมหนึ่งน่ะ เธอไม่กลัว เธอกลัวว่าจะเผลอออกแรงมากเกินไป จนทำให้ผู้หญิงพวกนี้เจ็บหนัก แล้วเป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นมา

ในตอนที่เค้กเม้มริมฝีปากอย่างสะกดอารมณ์ พยายามไม่เอื้อมมือไปบิดมืออีกฝ่าย เสียงทุ้มนุ่มหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“รอนานไหมครับ?”

เค้กที่เคยคิดว่าคงต้องได้วาดลวดลายแม่ไม้มวยไทยจริงๆ แล้ว หันขวับไปทันที

นิคกี้ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเดิมแบบเมื่อเช้า แขนเสื้อช็อปถูกพับขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อต้นแขนชัดเจน เส้นผมสีดำสนิทดูยุ่งนิดๆ บนตัวก็มีเหงื่อ แถมยังหอบน้อยๆ เหมือนเพิ่งวิ่งสี่คูณร้อยมา

ตอนนี้รุ่นพี่ผู้หญิงสี่คนที่เคยดูก้าวร้าวกลายเป็นสงบเสงี่ยมอ่อนหวาน จ้องมองนิคกี้ตาเป็นประกาย

“พี่นิคกี้วิ่งมาทำไมคะ” ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มถามด้วยรอยยิ้มเขินอาย “ถ้าเป็นห่วงน้องสาว ไม่ต้องก็ได้ค่ะ พวกเรากำลังคุยเล่นกับน้องเค้กเพลินๆ เลย...”

“...” เมื่อกี้คนพวกนี้ด่าเธอด้วยสำนวนจีนว่าอะไรนะ? ยัยดอกบัวขาว ยัยชาเขียว?

พวกเธอนั่นแหละดอกบัวขาว พวกเธอนั่นแหละชาเขียว พวกเธอมันเป็นชาเขียวกันทั้งแก๊ง!

เค้กลอบกำหมัดแน่น ก่อนค่อยๆ คลายมือตอบ “รอไม่นานค่ะ ทีหลังไม่ต้องวิ่งมาก็ได้”

นิคกี้ยีหัวเธอเบาๆ ทำตัวเอ็นดูรักใคร่น้องสาวจนน่าหมั่นไส้

ใช่ค่ะ คนที่หมั่นไส้ที่สุดก็คือเธอนี่แหละ!

“ขอบคุณที่คุยเล่นเป็นเพื่อนน้องสาวพี่นะครับ” นิคกี้ยิ้มให้สี่สาวอย่างเป็นมิตร

มันเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาใช้ต่อหน้าผู้ใหญ่...

ทีแรกเค้กยังหงุดหงิดรุ่นพี่ดอกบัวขาวชาเขียวกลุ่มนี้อยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นว่าคนพวกนี้หน้าแดงแจ๋จนต้องก้มหน้าหลบสายตานิคกี้ เธอก็อดถอนหายใจไม่ได้

สมกับเป็นเสือผู้หญิงจริงๆ

แม้แต่ดอกบัวขาวกับชาเขียวก็ยังปราบได้!

“งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ รุ่นพี่” เค้กยกมือไหว้ลาอย่างสุภาพ

“ค่ะน้องเค้ก กลับกันดีๆ นะคะรุ่นพี่นิคกี้” สี่สาวพูดด้วยสีหน้าชื่นมื่น

นิคกี้ยิ้มให้ทั้งสี่คนแบบเดิม ก่อนจะหันกลับมาหาเค้ก “ไปกันเถอะ พี่จอดรถไว้ตรงนั้น”

เค้กมองตามสายตาเขาแล้วพยักหน้า ก่อนจะเดินตามไปอย่างเงียบๆ ดูสุภาพเรียบร้อยและติดจะ...ห่างเหิน