บทที่ 3 มาเป็นของฉันสิ (4)

เพราะไม่อยากรับสายคนบางคน เค้กจึงชิงปิดโทรศัพท์หนีนิคกี้ตั้งแต่เช้า

เห็นเขาไม่ได้โผล่มาตามติดแบบที่พูดเอาไว้ หรือจะพูดให้ถูกคือ ‘ตามมาไม่ได้’ เธอก็ค่อยๆ คลายความระมัดระวังในใจลงมาก

แต่พอถึงตอนพักกลางวัน ทั้งๆ ที่เธอกับสิตาและเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มเพิ่งจะเดินออกจากห้องเรียน เค้กกลับรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา

ตอนแรกเค้กไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะการเป็นดาวคณะทำให้เธอถูกมองอยู่บ่อยครั้ง แต่วันนี้มันต่างออกไป

แถมนอกจากสายตาพวกนั้น ยังมีเสียงกระซิบกระซาบ ที่ดังขึ้นเป็นระยะ

หลายคนมองเธอแล้วหันไปหัวเราะกับเพื่อน หลายคนถึงขั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเธออีกครั้ง เหมือนพยายามจะยืนยันอะไรสักอย่างให้แน่ใจ

เค้กเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอีกหน

“สิตา...พวกแก...” เค้กหันไปหาเพื่อนๆ “ทำไมทุกคนมองฉันแปลกๆ แบบนี้ล่ะ?”

สิตา จุ๊บจิ๊บ โบว์ลิ่ง หันไปมองรอบๆ ก่อนขมวดคิ้ว

“พวกฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ทั้งสี่คนเดินต่อไปจนถึงโรงอาหาร

ยังไม่ทันจะได้เลือกว่าจะกินอะไร เสียงผู้หญิงกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากโต๊ะข้างๆ

“คนนี้ใช่ไหม?”

หนึ่งในกลุ่มนั้นหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาเปิดดู ก่อนตอบ “ใช่ร้อยเปอร์เซ็นต์”

“คนที่อยู่บ้านเดียวกับรุ่นพี่นิคกี้ไงแก” อีกคนในกลุ่มนั้นกล่าวเสริม “พวกแกก็เห็นแล้วนี่ รุ่นพี่นิคกี้อุตส่าห์โพสต์รูปคู่ตามหาตัวในไอจี...”

คนเปิดประเด็นเบะปากเมื่อได้ยิน “พี่น้องท้องแนบกัน”

“โห...ร่านไปปะ?”

เค้กชะงักฝีเท้า ส่วนสิตาหันขวับไปทางต้นเสียงทันที สิตาจะเดินเข้าใส่ แต่เค้ก จุ๊บจิ๊บ กับโบว์ลิ่ง ดึงแขนไว้ทัน

“แก” โบว์ลิ่งกระซิบ “ดูแต่งตัวสิ ใส่เสื้อช็อปกางเกงยีนส์แบบนี้ น่าจะพี่ปีสูง”

เค้กปรามเพื่อน “อย่ามีเรื่องเลย...ไม่คุ้มหรอก”

“ใช่ค่ะ!” จุ๊บจิ๊บหันหน้าไปพูดกับสิตา แต่ด่ากระทบชิ่ง “อย่าเอาตัวไปแลกค่ะ แค่ต้นทุนทางหน้าตาก็ห่างงงกันมากแล้ว!”

เค้กพยายามหยุดเพื่อนอีกหน “เราไปนั่งกันตรงนั้นกันเถอะ แอร์ลงตรงนั้นพอดี” เธอไม่อยากมีปัญหากับใคร โดยเฉพาะในตอนที่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ว่าตัวเองทำอะไรผิด

แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่คิดปล่อยให้เรื่องจบง่ายๆ

“หนีเหรอ? ถ้าไม่ใช่เรื่องจริง ทำไมต้องหนีด้วยล่ะ?” รุ่นพี่ผู้หญิงคนที่เป็นฝ่ายเปิดประเด็นลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินตรงมาหาพวกเธอ โดยมีเพื่อนอีกสามคนเดินตามมาติดๆ

“ฉันแค่สงสัยน่ะ” หล่อนยิ้มบาง “เธอเป็นน้องสาวของรุ่นพี่นิคกี้จริงๆ เหรอ?”

เค้กพยักหน้า “ค่ะ”

“น้องสาวต่างสายเลือด?”

“ค่ะ...”

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง...” อีกฝ่ายลากเสียงยาว ก่อนจะกวาดตามองเค้กตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “ฮึ ถึงว่าล่ะ”

เค้กขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถึงว่าอะไรคะ?”

“ก็ถึงว่าทำไมถึงได้สนิทกับรุ่นพี่นิคกี้เร็วนัก ทั้งที่เพิ่งเข้ามาเรียนปีหนึ่งแท้ๆ”

สิตาขยับเข้ามายืนข้างเพื่อนรักทันที “รุ่นพี่หมายความว่ายังไง?”

หญิงสาวคนนั้นยักไหล่ “ฉันก็แค่พูดตามที่เห็น เมื่อเช้ารุ่นพี่นิคขับรถที่หวงเอามากๆ มาส่งเธอถึงหน้าคณะไม่ใช่เหรอ? แถมยังมีคนเห็นเขาตะโกนคุยกับเธออยู่ตั้งนาน”

เค้กอ้าปากจะอธิบาย แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดก็เป็นความจริง

นิคกี้มาส่งเธอจริงๆ เพียงแต่...เรื่องสกปรกๆ ที่คนพวกนี้คิดน่ะ...

เค้กขมวดคิ้วมุ่น เริ่มไม่แน่ใจว่าระหว่างเธอกับนิคกี้ เรียกว่าไม่มีอะไรในกอไผ่เลยจริงๆ ได้รึเปล่า

“เราแค่อยู่บ้านเดียวกันค่ะ” เค้กเลือกตอบอย่างระมัดระวัง “คุณแม่ของฉันแต่งงานกับคุณพ่อของพี่นิคกี้ เราเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน เขาก็เลยช่วยมาส่งให้ แค่นั้น”

“อย่างนั้นเหรอ?” อีกฝ่ายยิ้ม แต่แววตากลับไม่ได้ดูเข้าใจเลยสักนิด “งั้นก็ดีสิ เธอคงได้เปรียบผู้หญิงคนอื่นมากเลยสิเนอะ”

“เค้กไม่ได้คิดแบบนั้นค่ะ”

“จริงเหรอ?” หล่อนกอดอก “แต่ฉันว่าเธอควรระวังตัวหน่อยนะ อย่าคิดว่าแค่ได้อยู่บ้านเดียวกับเขาแล้วจะมีสิทธิพิเศษเหนือคนอื่น”

เค้กหน้าซีดลงเล็กน้อย “เค้กไม่เคยคิดแบบนั้นเลยค่ะ”

“ก็ดี” รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นยิ้มหวาน “ฉันก็แค่เตือนด้วยความหวังดี ไม่อยากให้บางคนเข้าใจผิด คิดว่าตัวเองจะได้เป็นคนพิเศษของรุ่นพี่นิคกี้ แค่เพราะมีสถานะเป็นน้องสาวต่างสายเลือดน่ะ”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากโต๊ะรอบข้าง

เค้กยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือที่จับสายกระเป๋าเริ่มเย็นเฉียบ

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องแค่นี้ถึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ขนาดนี้ เพราะนิคกี้โพสต์รูปตามหาเธออะไรนั่นใช่ไหม?

เธอไม่ได้อยากให้เขาทำแบบนั้นสักหน่อย...

เธอไม่ได้อยากให้เขามาส่งสักหน่อย...

เธอไม่ได้อยากสนิทกับเขาด้วยซ้ำ...

และที่สำคัญที่สุด เธอไม่ได้อยากให้ใครเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับเขาเลยแม้แต่น้อย

แต่เธอจะต้องพูดยังไง?

จะต้องทำยังไง พวกคนที่ตัดสินเธอไปแล้วแบบนี้ถึงจะยอมเชื่อ?

สิตาที่เคยโดนโลกโซเชี่ยลถล่มแค่เพราะไม่ให้เงินขอทานเด็กเข้าใจความรู้สึกเค้กอย่างที่สุด

“ไปกันเถอะเค้ก” สิตาจับแขนเพื่อน พยายามพาเดินออกไปจากตรงนั้น

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินพ้นโต๊ะ เสียงหนึ่งก็ดังตามหลังมาอีกครั้ง

“อ้อ จริงสิ!” หญิงสาวคนเดิมยิ้มกว้างขึ้น “ฝากบอกพี่ชายของเธอด้วยนะ ว่าถ้าเขาอยากเปลี่ยนผู้หญิงอีกเมื่อไร ฉันว่างเสมอ”

เพื่อนของหล่อนหัวเราะคิกคัก

เค้กกำสายกระเป๋าแน่นกว่าเดิม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงก้มหน้าลง แล้วเดินตามสิตาออกจากโรงอาหารไปเงียบๆ

ทันทีที่เดินพ้นประตูอาคาร สิตาก็หยุดเดิน แล้วหันกลับมาจับไหล่เค้ก

“เค้ก แกไม่ต้องสนใจคำพูดพวกนั้นนะ!”

เค้กเงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ “อืม ฉันไม่เป็นไรหรอก” ถึงแม้จะพูดแบบนั้น ดวงตาคู่หวานกลับหม่นแสงลงเล็กน้อย

เธอเพิ่งเข้าใจวันนี้เอง ว่าการเป็นน้องสาวของนิคกี้ อาจไม่ได้ทำให้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของเธอง่ายขึ้นอย่างที่แม่คิด ตรงกันข้าม เพียงเพราะผู้ชายคนนั้นขับรถมาส่งเธอ แล้วโพสต์รูปคู่โง่ๆ ที่ไม่รู้ว่าถ่ายกันตั้งแต่เมื่อไหร่แค่ครั้งเดียว เธอก็กลายเป็นเป้าสายตาของคนอื่นไปแล้ว

ไม่ใช่ในทางที่ดีด้วย

แล้วถ้าเรื่องแบบนี้ยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เธอจะต้องทำยังไง?

เธอกับเพื่อนๆ ยังต้องเรียนที่นี่อีกสี่ปี…สี่ปีเลยนะ...

เค้กถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิด ดูเวลา

อีกตั้งหลายชั่วโมง กว่าจะเลิกเรียน...ส่วนคนที่เป็นต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายทั้งหมด ตอนนี้คงกำลังใช้ชีวิตอย่างสบายใจกับสาวๆ อยู่ที่ไหนสักที่ โดยไม่ได้รู้เลยว่าการกระทำของเขากำลังสร้างปัญหาให้เธอมากแค่ไหน

เค้กเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนตัดสินใจโทรหาตัวต้นเรื่อง

ไม่นานเขาก็กดรับ

“ว่าไงครับ น้องสาว” นิคกี้ทักน้ำเสียงยียวน

“ลบโพสต์” เค้กบอกเสียงทุ้มต่ำ เหมือนกำลังคำรามข่มขู่

นั่นทำให้ปลายสายหัวเราะเบาๆ

“ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ ลบซะ” เค้กยืนกราน

“เห็นโพสต์แล้วเหรอ” นิคกี้ถามกลับอย่างใจเย็น

“ยังไม่เห็น” เค้กสวนกลับทันที “แล้วก็ไม่อยากรับรู้แล้วด้วย! ลบซะ!”

“ก็เธอปิดโทรศัพท์ ฉันแค่เป็นห่วง ก็เลยโพสต์ตามหาตัว”

เค้กกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “ตอนนี้ก็เปิดแล้วไง ลบซะ” เธอบอกน้ำเสียงสะกดอารมณ์

“แชร์โลเคชั่นมาสิ เดี๋ยวฉันลบให้ เธอน่าจะมีไลน์ฉันแล้วใช่ไหม?”

“ไม่มี ฉันไม่ได้ตั้งค่าให้โปรแกรมแชทอะไรในเครื่องเชื่อมต่อกับรายชื่อเพื่อนในมือถือ”

“แบบนั้นพี่ก็ลบโพสต์ไม่ได้แล้วแหละครับ พี่ต้องรอฟังเบาะแสที่อยู่น้องสาวจากเพื่อนๆ ในคณะ”

“นิคกี้!” เค้กตะโกนอย่างเหลืออด “ลบซะ นายกำลังสร้างปัญหาให้ฉัน”

“เรียกพี่ชายสิครับ—”

เค้กกดตัดสายใส่คนบ้านิสัยเสียทันที

ตอนนั้นเอง จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่ช่วยกันหาโพสต์ของนิคกี้ก็ยื่นโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้าเธอพร้อมๆ กัน

ที่อยู่ตรงหน้าเธอ คือรูปคู่ระหว่างเธอกับนิคกี้ในงานแต่งงานของแม่เธอกับพ่อเขา ด้านล่างมีข้อความที่นิคกี้พิมพ์เอาไว้สั้นๆ

“น้องสาวผมหายครับ ขอเบาะแสด้วยครับว่าอยู่ที่ไหน ผมเป็นห่วง”

เป็นห่วง?

เป็นห่วงหรืออยากจะทำให้เธอเป็นบ้า!

เย็นนี้หลังเลิกเรียน เธอต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง!