Se connecterPartager
บทที่ 3 มาเป็นของฉันสิ (จบ)
Date de publication:
2026-10-26 05:02:55นิคกี้พาเธอเดินไปจนถึงรถ ก่อนจะเปิดประตูที่นั่งฝั่งผู้โดยสารให้เหมือนตอนเช้า
“เชิญครับ น้องสาว”
เค้กหงุดหงิดกับคำว่า ‘น้องสาว’ จากปากสวยๆ นั่นจนแทบทนไม่ไหว แต่ยัง เธอจะยังไม่เคลียร์กับเขาตรงนี้ อย่างน้อยๆ ก็ไม่ใช่ต่อหน้าต่อตายัยรุ่นพี่สี่คนเมื่อกี้นี้!
“วันนี้นายจะไม่แกล้งฉันอีกแล้วใช่ไหม?” เค้กเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่นิคกี้ขึ้นมานั่งบนรถ
นิคกี้เลิกคิ้วขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ “พี่เคยแกล้งน้องเค้กด้วยเหรอครับ?”
“ตัวอย่างก็โพสต์บ้าๆ นั่นไง ลบได้แล้วค่ะ รุ่นพี่นิคกี้!”
“เรียกพี่นิคกี้สิครับ”
“นิคกี้! ฉันบอกให้ลบ—”
นิคกี้ยกนิ้วชี้ขึ้นปิดปากเธอ โน้มหน้าเข้ามาใกล้ “เรียกห้วนๆ แบบนี้ อยากเป็นมากกว่าพี่น้องเหรอครับ”
เค้กปัดมือนิคกี้ออกแทนจะทันที “ฉันจริงจังนะ เลิกแกล้งฉันได้แล้ว!”
“พี่จำไม่เห็นได้เลย ว่าเคยแกล้งอะไรน้องเค้ก เรื่องโพสต์นั่น...ก็น้องเค้กปิดโทรศัพท์นี่ครับ พี่เป็นห่วง”
“แล้วเมื่อเช้าอีกล่ะ!”
“อ๋อ...” เขาพยักหน้าเหมือนเพิ่งนึกออก “เรื่องที่น้องเค้กคิดว่าพี่จะจูบน่ะเหรอ?”
“นิคกี้!” เค้กหน้าแดงก่ำ เธอรีบหันไปมองรอบๆ ว่ามีใครได้ยินหรือเปล่า ก่อนจะพูดเสียงดุ “ปิดประตูรถ!”
นิคกี้หัวเราะเบาๆ ก่อนจะปิดประตู แล้วโน้มตัวกลับมากระซิบข้างหูเธอ “ไม่ต้องกลัวหรอกครับ พี่ไม่พูดเรื่องที่น้องเค้กคิดถึงจูบของพี่บ่อยๆ ให้ใครฟังหรอก”
“ฉันไม่ได้คิดว่านายจะจูบสักหน่อย!”
“ครับๆ ไม่ได้คิดก็ไม่ได้คิด” เขาถอยออกไปพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท
เค้กแทบอยากร้องไห้
เธอจะต้องใช้ชีวิตแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกัน!
เค้กรีบหยิบหูฟังออกมาเสียบเข้ากับโทรศัพท์แล้วเปิดเพลงอัดหูดังๆ พยายามไม่สนใจนิคกี้ที่เอาแต่หัวเราะอย่างอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้
ระหว่างทางกลับบ้าน เค้กพยายามรวบรวมสติอยู่หลายครั้ง
เธอตั้งใจแล้วว่าจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาชอบพูดจาชวนให้คิดลึก เรื่องที่เขาชอบเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น หรือแม้แต่เรื่องที่เขาขับรถสุดหวงมาส่งเธอ แล้วก็โพสต์รูปคู่กับประโยคแปลกๆ จนคนอื่นเข้าใจผิด
เธอจะต้องพูดให้ชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการให้เขาทำแบบนี้อีก!
“พี่นิคกี้คะ” เค้กพยายามที่จะสุภาพ
“หืม?”
“เค้กมีเรื่องอยากคุยด้วยค่ะ”
“ว่ามาสิครับ”
เค้กสูดลมหายใจเข้าลึก “ต่อไปนี้...พี่นิคกี้ไม่ต้องคอยรับส่งเค้กไปกลับมหาวิทยาลัยก็ได้นะคะ”
มือที่จับพวงมาลัยของนิคกี้ยังคงมั่นคง แต่เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง
“ทำไม?”
“เค้กไปกลับเองได้ค่ะ หน้ามหาวิทยาลัยมีสถานีรถไฟฟ้านะคะ อีกอย่าง เราเรียนคนละชั้นปี ตารางเรียนก็ไม่เหมือนกัน พี่นิคกี้ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามารับมาส่งเค้กหรอกค่ะ”
“พี่ไม่ได้เสียเวลา”
“แต่เค้กเกรงใจค่ะ”
“พี่เต็มใจ”
เค้กเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างเผลอตัว
เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาต้องตอบแบบนี้!
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ เค้กคิดว่ามันไม่ค่อยเหมาะสม”
คราวนี้นิคกี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามกลับอย่างจริงจัง “ไม่เหมาะสมยังไง?”
“คือ....” เค้กชะงักปาก เธอจะพูดออกไปได้ยังไง ว่าตอนนี้มีคนเข้าใจผิดว่าเธอกำลังใช้สถานะน้องสาวเข้าหาเขา?
แค่คิดถึงคำพูดของผู้หญิงกลุ่มนั้น เธอก็พูดตามไม่ไหวแล้ว...มีแต่คำน่าเกลียดๆ ทั้งนั้น...
“ก็...” เธอเค้นหาคำพูดจนได้ “...มีคนมองค่ะ”
“คนมอง?”
“ค่ะ”
“มองอะไร?”
“มองเรา...”
นิคกี้เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังอีกระดับ
“เธอไม่ชอบให้คนมอง?”
เค้กพยักหน้า “ค่ะ เค้กไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดว่าเค้กพยายามใช้พี่ชายเพื่อให้ตัวเองกลายเป็นที่สนใจ” ข้ออ้างนี้...น่าจะพอฟังขึ้นนะ?
รอยยิ้มบนใบหน้าของนิคกี้จางลงเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบกลับทันที เพียงขับรถต่อไปเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง
ความเงียบนั้นทำให้เค้กเริ่มกระวนกระวาย
เธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?
หรือเขาจะโกรธ?
มีคนเคยบอกไว้ว่าอย่าหาเรื่องคนบ้า แต่อีตานี่น่ะไม่ใช่แค่บ้า แต่ยังโรคจิตด้วยสิ...
เค้กแอบเหลือบมองคนขับ ก่อนจะรีบหลบตาเมื่อเห็นว่าเขากำลังมองเธออยู่พอดี
“มีใครพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า?”
น้ำเสียงของเขาจริงจังมากจนเค้กแปลกใจ
“ไม่มีค่ะ...”
นิคกี้หักรถเข้าจอดข้างทาง แล้วมองเธอนิ่งงัน
เค้กทนสายตานั้นไม่ไหว สุดท้ายก็ยอมพูดออกไปในที่สุด
“ก็แค่...มีคนเข้าใจผิดนิดหน่อยค่ะ เค้กอธิบายไปแล้วว่าเราเป็นแค่พี่น้องกันจริงๆ”
“แล้วพวกเขาว่ายังไง?”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
“เค้ก” น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้นอีกหลายเท่าตัว “ฉันถามว่าพวกเขาว่ายังไง”
เค้กนิ่งไป ก่อนจะค่อยๆ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงอาหารและหน้าคณะให้เขาฟัง โดยพยายามทำให้ดูเป็นเรื่องเล็กน้อยที่สุด แต่ยิ่งเธอเล่า สีหน้าของนิคกี้ก็ยิ่งอ่านยากขึ้นทุกที
เมื่อเธอพูดจบ นิคกี้ก็เริ่มใช้ปลายนิ้วเคาะพวงมาลัย ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องมาที่เธอ
“อยากให้ฉันช่วยจัดการไหม?”
“ไม่ต้องก็ได้ ฉันจัดการเองได้...” พอเขาเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้แทนตัว เธอก็เปลี่ยนตามเหมือนกัน
“เธอจะทำยังไง?”
“ก็...อธิบายไปเรื่อยๆ พยายามไม่ชกใคร...”
“ชก?”
“หมะ หมายถึงพยายามไม่ไปทะเลาะกับใครน่ะ นายน่าจะรู้จักคำนี้นะ”
“ไม่เห็นต้องทำให้ยุ่งยากแบบนั้น” นิคกี้เอื้อมมือมาประคองหน้าเธอ ทำให้เกิดความรู้สึกวาบหวิวแปลกๆ
“ฉันช่วยเธอได้ทุกอย่างนะ” เขาพูดพลางขยับปลายนิ้วไล้วน
เค้กไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้ไม่ปัดมือเขาออก ตรงกันข้าม เธอกลับอยากจ้องตาเขา...ดวงตาที่แสนจะดึงดูดใจ...
กว่าที่เค้กจะรู้ตัว เธอก็เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเขาแล้ว
เค้กจะผลักเขาออก แต่นิคกี้ชำนาญมาก เขารั้งตัวเธอเข้าแนบชิดแล้วบดริมฝีปากปล้ำจูบเร่าร้อน เร่าร้อนแต่นุ่มนวล...
ทำไมไม่มีแรงขัดขืนเลย...
เค้กพยายามร้องบอกตัวเองในใจ
สู้สิ ชกเลย ต่อยมันเลย!
จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะของนิคกี้ดังก้องในหัวเธอ
“ขอฉันสิ...แค่บอกว่าอยากได้อะไร...”
น้ำเสียงเขาที่ดังก้องในหัวเธอฟังดูเย้ายวนมาก...
แต่...
ไม่เอา!
เค้กผลักนิคกี้ออกไปจนสุดแรง แล้วชกเข้าที่หน้าเขาเต็มๆ
“ไอ้โรคจิต!” ในที่สุดเธอก็หลุดด่าออกมาจนได้
“อือ ฉันอาจจะโรคจิตนิดๆ” นิคกี้แลบลิ้นออกมาเลียคราบเลือดที่มุมปาก
เขาจ้องตาเธอ “แต่ฉันพูดจริงนะ...ถ้าเธอไม่ชอบบท ‘พี่น้อง’ ก็มาเป็นของฉันสิ แค่เธอยอมเป็นของฉัน ฉันก็จะช่วยเขี่ยปัดทุกอย่างที่กวนใจเธอออกไปให้หมด รับประกันไปถึงชีวิตดีๆ ในอนาคตของเธอด้วยอีกสิบปีเลย...คิดว่าข้อเสนอนี้เป็นไง?”
เค้กเก็บของเปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว
“ไอ้โรคจิต!” เธอด่าซ้ำ ก่อนจะปิดประตูใส่เขา เพราะตอนนี้สมองนึกได้แค่คำนี้
จังหวะนั้นมีรถแท็กซี่ผ่านทางมาพอดี เค้กจึงรีบโบกรถแล้วก็แทบจะเปิดประตูกระโจนเข้าไปนั่งในรถคันนั้นทันที ทิ้งให้นิคกี้มองตามด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย
“หอม...” เขาพึมพำ
คงเพราะกลิ่นหอมๆ น่ากินจากตัวเธอมันเย้ายวนเกินไป เขาก็เลย...ยั้งใจไว้ไม่อยู่...
“ผู้หญิงคนนี้หอมน่ากินไม่เหมือนใครเลย...”
อยากได้...
Dernier chapitre
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 7 ฉันบอกให้ถอด (1)
รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ก่อนที่คนขับจะหันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน“ถึงแล้วครับ” นิคกี้บอกเสียงนุ่ม“ขอบคุณค่ะ” เค้กปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมเปิดประตูลงจากรถ แต่เสียงของนิคกี้กลับดังขึ้นเสียก่อน“ตั้งใจเรียนนะ แล้วก็อย่าถอดเสื้อกับสร้อยล่ะ”“ค่ะ” เค้กตอบส่งๆ แล้วรีบเปิดประตูลงจากรถ เธอปิดประตูให้เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงโบกมือให้เขาเล็กน้อยรถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ เค้กยืนรอจนรถเลี้ยวพ้นทางเข้าอาคารจึงหันหลังเดินขึ้นตึกวันนี้เธอเกือบเข้าเรียนไม่ทันเสียแล้วหลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายตั้งแต่ช่วงเช้า ทั้งถูกกลั่นแกล้ง ทั้งต้องไปซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าใหม่ ไหนจะต้องเสียเวลาเถียงกับนิคกี้เรื่องสร้อยคอและเสื้อแจ็กเก็ต กับเรื่องร้านอาหารอีก กว่าจะได้กลับมามหาวิทยาลัยก็เหลือเวลาไม่มากนักโชคดีที่อาจารย์ยังไม่เข้ามาในห้องแลคเชอร์เค้กเดินเร็วๆ ไปตามทางเดิน ก่อนจะผลักประตูห้องเรียนเข้าไป“เค้ก! ทางนี้!” เสียงจุ๊บจิ๊บเรียกมาจากแถวกลางห้องเค้กรีบเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่จับจองที่นั่งไว้ให้“เกือบไม่ทันแล้วไหมล่ะ” โบว์ลิ่งทักพลางมองนาฬิกาข้อมือ“ก็เกือบจ
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (จบ)
“เป็นคู่ที่น่ารักมากจนน่าอิจฉาเลยค่ะ” พนักงานสาวที่ดูแลทั้งคู่อดพูดไม่ได้“ไม่ใช่คู่รักค่ะ!” เค้กรีบแก้คำพูดอีกฝ่ายใหม่ครั้ง “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ!”พนักงานสาวยิ้มค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างเกรงใจ “ค่ะๆ พี่น้องกันค่ะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิดนิคกี้ก้มลงมองคนข้างตัว ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานเสียงนุ่ม “น้องเขาขี้อายมากน่ะครับ”เค้กแทบจะหันไปกัดแขนเขาจริงๆ แล้วขี้อายอีกแล้ว!คนบ้านี่จะพูดให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนกัน!เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่นิคกี้กลับทำเพียงยิ้มตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหอะ! หน้าหนาหน้าทน!คนอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย!เผลอแป๊บเดียวนิคกี้ก็ชำระเงินเสร็จเรียบร้อยพนักงานคนเดิมจัดของแถมและกล่องเปล่าของสร้อยคอใส่ถุงชอปปิ้ง แล้วส่งให้นิคกี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ ขอให้คุณลูกค้าทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ”มีความสุข? เค้กฟังแล้วอดตะขิดตะขวงใจไม่ได้แต่นิคกี้กลับยิ้มรับอย่างพอใจ “ขอบคุณครับ” เขารับถุงทั้งหมดมาถือ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาหาเธอ “ไปกันครับ น้องเค้ก”เค้กมองมือเขาแล้วส่ายหน้า
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (2)
“ร้านนี้มันแพงนะคะ แค่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ตัวละหลายหมื่นแล้ว” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นป้ายชื่อแบรนด์หรูตรงหน้าร้าน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย“แล้วไงครับ”“ก็...เสื้อผ้าร้านนี้มันแพงไงคะ”“รู้ครับ”รู้แต่ยังจะจูงมือเธอเดินเข้าหาเนี่ยนะ!อิตาบ้านี่!“เราไปร้านอื่นกันดีไหมคะ”“ไม่ดีครับ”“ทำไมคะ”“เพราะพี่อยากซื้อร้านนี้” นิคกี้ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในร้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงเมื่อครู่ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เห็นเขาจูงเธอเดินเข้ามา พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจสินค้าประเภทไหนเป็นพิเศษคะ”“คาร์ดิแกน หรือไม่ก็เสื้อแจ็กเก็ตครับ” นิคกี้ตอบพลางกวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงชุดที่จัดแสดงอยู่บนหุ่นผู้ชายและผู้หญิง ที่หุ้นผู้ชายโอบเอวหุ่นผู้หญิงเหมือนคู่รักเสื้อแจ๊กเก็ตเนื้อยีนส์สีขาวพิมพ์ลายแบรนด์ที่อยู่บนตัวหุ่นทั้งสองตัว ดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคอลเลกชันเดียวกัน ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนร้านนี้...เรียบหรูแต่ดูโดดเด่
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (1)
เค้กเดินตามนิคกี้ไปอย่างเสียไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ แม้จะพยายามดึงออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“พี่นิคกี้จะพาเค้กไปไหนคะ”“ซื้อเสื้อผ้าไงครับ”“เค้กเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องจับมือก็ได้”“กลัวหลงเหรอครับ”“คะ? ต้องถามว่าไม่กลัวหลงทางเหรอรึเปล่าคะ?”“พี่หมายถึงหลงพี่” นิคกี้ยิ้มใสใส ทำเอาเค้กด่าไม่ลง“…ไม่กลัวหลงหรอกค่ะ”“หลงทาง?”“หลงพี่นิคกี้ค่ะ”นิคกี้ยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อได้ยิน ทำเอาเค้กเริ่มจะได้สติ“ฉันหมายถึง ฉันไม่หลงทาง แล้วก็ไม่กลัวหลงทาง แล้วก็ไม่ได้กลัวจะหลงนายด้วย!” พูดจบเค้กก็พยายามดึงมือออกอีกรอบ“อย่าดื้อ” เขาดุทั้งที่ใบหน้ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้ม “เดินดีๆ สิครับ เดี๋ยวพี่พาไปเอง จะได้ไม่เสียเวลา”“พี่นิคกี้รู้จักร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” เธอประชด“พี่รู้จักร้านขายชุดนักศึกษาครับ” เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ทำเอาเค้กเริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกหนเธอเม้มปากเข้าหากัน ถึงจะหงุดหงิด แต่ก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีกท่ามกลางความเงียบงันระหว่างทาง เค้กเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกพยายามเล่นเป็นพี่ชายที่แสนดีสัก
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (จบ)
นิคกี้ก้มลงมองเศษแก้วและไก่ทอดบนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคราบอาหารบนเสื้อผ้าของเค้ก สุดท้ายดวงตาคมกริบก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นๆ และดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าซีดเผือดของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย“ใครเป็นคนทำ?”ไม่มีใครตอบ นิคกี้จึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้ก “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ?”“ร...รุ่นพี่คะ คือว่า...”“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมีอะไรจะอธิบาย” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ”รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดลงทันที ส่วนเค้กกลับรีบก้าวเข้าไปหาเขา แล้วจับแขนไว้ “พี่นิคกี้...พอเถอะค่ะ”นิคกี้หันกลับมามองเธอตาดุ “เธออยากให้ปล่อยเรื่องนี้ไป?”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเลถึงจะรู้สึกไม่ดี ถึงจะไม่ชอบใจแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้แล้วนิคกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ “ได้ครับ”เขาตอบอย่างง่ายดายจนเค้กแปลกใจ ทว่าในวินาทีต่อมา นิคกี้ก็ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู “แต่พี่ขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม?”เค้กเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจนิคกี้หันกลับไป
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (2)
เช้าวันใหม่นี้ เค้กพบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้สงบลงอย่างที่หวังไว้เลยตรงกันข้าม ข่าวลือเกี่ยวกับเธอกับนิคกี้กลับแพร่กระจายรวดเร็วกว่าที่คิดรูปที่นิคกี้มารับมาส่งเธอเมื่อวานถูกส่งต่อไปยังกลุ่มนักศึกษาหลายกลุ่ม บางคนบอกว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายบุญธรรมเป็นรุ่นพี่สุดหล่อ บางคนก็พูดในทำนองว่าเธอคงใช้ประโยชน์จากความเป็นครอบครัวเดียวกันเพื่อเข้าใกล้เขา และดูเหมือนว่าจะมีคนเชื่อเรื่องหลังมากขึ้นเรื่อยๆ“เค้ก แกไม่ต้องสนใจนะ” สิตาพูดพลางเลื่อนคอมเมนต์ในโทรศัพท์ดูอย่างหัวเสีย “คนพวกนี้ว่างกันมากหรือไง ถึงเอาแต่พูดเรื่องคนอื่นอยู่ได้!”เค้กก้มมองข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้สนใจหรอก”“จริงเหรอ?”“อื้ม” เค้กพยายามยิ้มให้เพื่อน แต่สิตามองออกว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนแค่ไหน“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งแกง่ายๆ หรอก”เค้กรู้สึกซาบซึ้งจนยิ้มได้จากใจจริง “ขอบใจนะสิตา”“ไม่ต้องขอบใจหรอก เพื่อนกันนี่นา”“แล้วก็ยังมีพวกฉันด้วย” จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่เดินมาจากข้างหลัง พูดขึ้นพร้อมเพรียงกันเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเมื่อวาน ทั้งสี่คนจึงเดินไปหามื้อกลางวันกินกันที่ห้างสรรพสินค้าใ
Vous vous intéresseriez aussi à
เรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C103.2K Vuesม่านหมอก
นิยายของเนม121.8K VuesOBSESSED คลั่งไคล้อัยรินทร์
Beefy Cat115.8K VuesBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด229.7K Vuesใต้บัญชาอคิราห์
มุนดัล53 VuesLOVE TRAP กับดักรักนายรุ่นพี่ ( Love so hot )
พริ้มพราว53 VuesWhere love blooms เมื่อความรักผลิบาน
Dear Hydie60 Vuesภรรยาที่ไร้ความโปรดปรานกับฝาแฝดปริศนาของเธอ
อาร์เทมิส ซี.วาย.194 Vues
