บทที่ 7 ฉันบอกให้ถอด (1)

รถสปอร์ตคันหรูแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ก่อนที่คนขับจะหันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน

“ถึงแล้วครับ” นิคกี้บอกเสียงนุ่ม

“ขอบคุณค่ะ” เค้กปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมเปิดประตูลงจากรถ แต่เสียงของนิคกี้กลับดังขึ้นเสียก่อน

“ตั้งใจเรียนนะ แล้วก็อย่าถอดเสื้อกับสร้อยล่ะ”

“ค่ะ” เค้กตอบส่งๆ แล้วรีบเปิดประตูลงจากรถ เธอปิดประตูให้เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงโบกมือให้เขาเล็กน้อย

รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกไปช้าๆ เค้กยืนรอจนรถเลี้ยวพ้นทางเข้าอาคารจึงหันหลังเดินขึ้นตึก

วันนี้เธอเกือบเข้าเรียนไม่ทันเสียแล้ว

หลังจากเกิดเรื่องวุ่นวายตั้งแต่ช่วงเช้า ทั้งถูกกลั่นแกล้ง ทั้งต้องไปซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าใหม่ ไหนจะต้องเสียเวลาเถียงกับนิคกี้เรื่องสร้อยคอและเสื้อแจ็กเก็ต กับเรื่องร้านอาหารอีก กว่าจะได้กลับมามหาวิทยาลัยก็เหลือเวลาไม่มากนัก

โชคดีที่อาจารย์ยังไม่เข้ามาในห้องแลคเชอร์

เค้กเดินเร็วๆ ไปตามทางเดิน ก่อนจะผลักประตูห้องเรียนเข้าไป

“เค้ก! ทางนี้!” เสียงจุ๊บจิ๊บเรียกมาจากแถวกลางห้อง

เค้กรีบเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่จับจองที่นั่งไว้ให้

“เกือบไม่ทันแล้วไหมล่ะ” โบว์ลิ่งทักพลางมองนาฬิกาข้อมือ

“ก็เกือบจริงๆ นั่นแหละ”

“พี่นิคกี้มาส่งเหรอ” สิตาอมยิ้มถาม

เค้กตอบอย่างจำใจ “อืม...”

สิตามองเสื้อแจ็กเก็ตตัวใหม่ของเธอ ก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย “เสื้อสวยนะ”

เค้กก้มมองเสื้อตัวเองอย่างไม่ค่อยใส่ใจ “เหรอ”

“อืม เหมือนเคยเห็นที่ไหนเลยนะ”

“ก็เป็นแบรนด์ที่คนใส่กันเยอะนี่นา”

“ฉันหมายถึงเหมือนเคยเห็นผู้ชายใส่ด้วยต่างหาก อย่าบอกนะ ว่าเสื้อคู่”

เค้กแหวใส่อย่างร้อนตัว “สิตา!”

เสียงหัวเราะของเพื่อนทั้งสามดังขึ้นเบาๆ

เค้กทำแก้มพองใส่ ก่อนจะรีบหยิบสมุดกับปากกาออกมาเตรียมเรียน “พอเลยนะ พวกเธออย่าแกล้งฉันอีก”

“โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้” สิตายกมือยอมแพ้

ขณะที่จุ๊บจิ๊บกำลังจะพูดอะไรต่อ เสียงอาจารย์ก็ดังขึ้นจากหน้าห้องพอดี

“นักศึกษาทุกคน เตรียมตัวเรียนได้แล้วครับ”

ทั้งสี่คนจึงรีบหันกลับไปทางหน้าห้อง

เค้กหยิบปากกาขึ้นมาเปิดสมุดตามที่อาจารย์พูด พลางถอนหายใจเงียบๆ

ในที่สุดก็ได้เรียนสักที…

ช่วงแรกของคาบเรียนผ่านไปอย่างปกติ อาจารย์อธิบายเนื้อหาบนกระดาน สลับกับเปิดสไลด์ประกอบการสอน นักศึกษาส่วนใหญ่ตั้งใจจดบันทึก บางคนเปิดแท็บเล็ต บางคนก้มมองเอกสารที่เตรียมมา

เค้กเองก็กำลังจดตามเนื้อหาที่อาจารย์สอนอย่างตั้งใจ

แต่ไม่นานนัก เธอก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นักศึกษาที่นั่งอยู่แถวหน้าเยื้องไปทางขวาหันกลับมามองเธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบกับเพื่อนข้างๆ จากนั้นทั้งคู่ก็หันมามองอีกครั้ง

เค้กขมวดคิ้วเล็กน้อย

หรืออีตานิคกี้จะเล่นอะไรแผลงๆ อีกแล้ว?

เธอเช็คไอจีนิคกี้ เมื่อพบว่าเขาไม่ได้โพสต์อะไร ก็ถอนหายใจโล่งอก

เธอนั่งจดแลคเชอร์ต่อ เลิกสนใจคนที่มองมา จนกระทั่งกลุ่มคนที่นั่งอยู่ด้านหลังเริ่มคุยกันฮือฮา

ไม่นานก็มีนักศึกษาหญิงอีกคนหันมามองเธอ คราวนี้สายตาของอีกฝ่ายเลื่อนไปหยุดอยู่ที่สร้อยคอและเสื้อแจ็กเก็ตบนตัวเธอ ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง

เค้กเริ่มนั่งไม่ติด

เธอหันไปกระซิบถามสิตา

“สิตา...พี่นิคกี้แอบโพสต์อะไรแปลกๆ แบบเมื่อวานที่ไหนหรือเปล่า”

“หือ?”

“ทำไมทุกคนถึงมองมาทางนี้กันล่ะ”

สิตาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไปรอบห้อง

“ไม่มีอะไรหรอกมั้ง” ถึงจะตอบแบบนั้น แต่สิตาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาช่วยเช็คให้

เค้กจ้องหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนอย่างไม่สบายใจ

สิตาเลื่อนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป “เค้ก เธอดูนี่สิ”

สิตาเลื่อนโทรศัพท์มาให้เค้กดู

บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายที่น่าจะถูกถ่ายจากภายในห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัย

ภาพแรกเป็นภาพนิคกี้จับมือเธอเดินอยู่ในห้าง ภาพที่สองเป็นภาพตอนเขาก้มลงช่วยเปลี่ยนรองเท้าให้เธอข้างรถสปอร์ตสีเทาเงินสุดหวงในลานจอดรถ ส่วนภาพที่สามเป็นภาพที่เขากำลังสวมสร้อยคอให้เธอในร้านเครื่องประดับ ภาพที่สี่เป็นภาพที่เขาจูงมือเธอเดิน และภาพสุดท้าย เป็นภาพเธอและนิคกี้สวมเสื้อแจ็กเก็ตแบบเดียวกันนั่งกินข้าวด้วยกัน

เค้กนิ่งงันไปทันที “นี่มัน...”

“มีคนเอารูปเธอกับพี่นิคกี้ไปลงในกลุ่มแฟนคลับของเขา” สิตาพูดเสียงเบา “ดูเหมือนจะลงได้พักใหญ่แล้วด้วย”

เค้กก้มมองหน้าจอ อ่านข้อความที่เขียนกำกับภาพเหล่านั้น

สรุปแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?

เห็นบอกว่าเป็นน้องสาว แต่ทำไมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย

น้องสาวที่ไหนใส่เสื้อคู่กับพี่นิคกี้ แถมยังให้เขาซื้อสร้อยให้ด้วย

พี่นิคกี้เปย์นี่นา!

หรือจริงๆ แล้วไม่ได้เป็นพี่น้องกัน?

ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพี่นิคกี้จะไม่สนใจน้องสาวนอกไส้ที่หน้าตาดีขนาดนี้

ดาววิศวะปีหนึ่งคนที่รุ่นพี่นิคกี้โพสต์ตามหาตัวในไอจีเมื่อวานใช่ไหม

นี่คงไม่ใช่ว่าแอบไปอ้าขาให้ผัวสาธารณะของพวกเราแล้วนะ?

เค้กอ่านไปได้เพียงไม่กี่ข้อความก็รู้สึกเหมือนจะอ้วก

“ทำไมถึงเอารูปพวกนี้ไปลงล่ะ...” เธอพึมพำอย่างอึดอัดใจ “แอบถ่ายทำไม...”

“ยังมีอีกนะ” สิตาพูดอย่างไม่ค่อยสบายใจ “คนที่โพสต์ยังบอกด้วยว่าเธอใช้สถานะน้องสาวเข้าใกล้พี่นิคกี้”

“อะไรนะ?”

“แล้วก็มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นกันเต็มไปหมดเลย”

เค้กรีบเลื่อนอ่านข้อความลงไปอีกเล็กน้อย

ผู้หญิงแบบนี้น่ารังเกียจที่สุด

คิดจะจับพี่นิคกี้หรือไง

เป็นแค่น้องสาวก็อย่าล้ำเส้นสิ

อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าของผู้ชายที่พวกเราชอบ

อ่อยชัดๆ

ร่านชะมัด!

มือเค้กที่ถือโทรศัพท์เริ่มเย็นเฉียบ เธอไม่เข้าใจเลยว่าตัวเองไปทำอะไรให้คนเหล่านั้นไม่พอใจ

เธอแค่ไปซื้อเสื้อผ้ากับนิคกี้ เพราะเสื้อของเธอเปื้อนจนใส่ต่อไม่ได้ เขาเป็นคนเลือกซื้อให้เองทั้งหมด ส่วนสร้อยคอก็เป็นเขาที่หยิบมาใส่ให้โดยไม่ถามความสมัครใจของเธอด้วยซ้ำ ที่สำคัญกว่านั้น เธอไม่ได้เต็มใจจะไปไหนมาไหนกับเขาตั้งแต่แรกสักหน่อย นิคกี้จากเธอไปต่างหาก แล้วทำไมเธอถึงกลายเป็นคนผิดไปได้?

“เค้ก อย่าอ่านเลยนะ” สิตาดึงโทรศัพท์กลับ “พวกนั้นคงแค่หึงหวงไอดอลของตัวเองนั่นแหละ”

“แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

“พวกเรารู้ค่ะดาว” จุ๊บจิ๊บที่นั่งอยู่อีกข้างรีบพูดเสริม “คนที่ไม่รู้จักเธอต่างหากที่พูดจาเหลวไหล อย่าไปสนใจเลย ไม่ได้มีความสำคัญกับชีวิตค่ะ”

โบว์ลิ่งพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ เธอก็แค่ไปกับพี่ชายตัวเอง ทำไมต้องทำเหมือนเธอไปแย่งแฟนใครด้วย สงสัยยัยพวกนั้นจะอิจฉาที่เธอสวยกว่ามากกว่า”

เค้กเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ไม่ได้ตอบอะไร เธอพยายามหันกลับไปสนใจบทเรียนตรงหน้า แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาจากรอบด้าน

บางคนแอบมองเธอแล้วหัวเราะคิกคัก บางคนหันหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนดู ก่อนจะหันกลับมามองเธออีกครั้ง

ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกพูดถึงลับหลังทำให้เค้กเริ่มอึดอัด

เธอไม่รู้เลยว่าเรื่องนี้จะบานปลายไปถึงไหน และไม่รู้ด้วยว่าในกลุ่มแฟนคลับของนิคกี้ จะมีใครคนไหนกำลังจับตาดูเธออยู่บ้าง...

โดยเฉพาะหญิงสาวคนที่เป็นคนถ่ายภาพเหล่านั้นด้วยตัวเอง

เธอเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย

ใบหน้าของเค้กซีดลงเล็กน้อย “พวกเธอรู้ไหมว่าใครถ่าย”

“ไม่รู้เหมือนกัน แต่มีคนเอาลงโซเชี่ยลแล้ว ตอนนี้แชร์ต่อกันเยอะมาก” สิตาบอกอย่างละเหี่ยใจ “ทำใจอะแก คนพวกนี้ก็สักแต่พูด”

“ฉันไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้สักหน่อย...”

“พวกเราเข้าใจ” โบว์ลิ่งรีบปลอบ “แกอย่าไปสนใจเลย คนพวกนั้นคงว่างมากถึงได้เอาเรื่องคนอื่นไปพูดกันได้ทุกวัน”

จุ๊บจิ๊บพยักหน้า ก่อนจะยกมือแตะไหล่เพื่อน “ใช่แล้ว ถ้าใครมาหาเรื่องอีกก็บอกพวกเรา ตั้งแต่วันนี้ไป แกอย่าไปไหนคนเดียวก็พอ”

เค้กยิ้มบางๆ ให้เพื่อน “อืม ขอบใจนะ”

เสียงอาจารย์สั่งเลิกคลาสดังขึ้นพอดี ทั้งสี่คนจึงเก็บกระเป๋าเตรียมย้ายห้องเรียน

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเค้กก็สั่นขึ้น

มีข้อความ ส่งมาจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

“มีเรื่องอยากคุยด้วย มาที่ดาดฟ้าอาคารสามของคณะหน่อย”