chapter 5

ความร้อนผ่าววนเวียนอยู่รายรอบทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่ปล่อยกายปล่อยใจ ไปกับสัมผัสที่สร้างความปั่นป่วนให้

ทรวงอกอิ่มสะท้อนขึ้นและลงตามแรงหายใจรัวเร็ว มือที่วางอยู่บนบ่าเริ่มเคลื่อนไหวตามเรือนกายใหญ่อย่างสะเปะสะปะสร้างความปวดร้าวให้กับเกเบรียลเป็นอย่างสูง

“เธอคงเพิ่งมาทำงานอย่างนี้ซินะ” เกเบรียลถามขณะเคลื่อนมือไล่ลงไปด้านล่าง ไล้วนบนหน้าท้องเนียนเรียบ ผิวเนื้อหญิงสาวเนียนนุ่มดุจใยไหมและหวานละมุนราวกับอยู่ท่ามกลางท้องทุ่งดอกไม้ เรือนกายเธอช่างบอบบางนัก จนเขาถึงกับกลัวว่าถ้าเขาแตะแรงไปสักนิด มันจะบอบช้ำและเป็นรอย ปากหนาเคลื่อนตามมือใหญ่ลงไปเรื่อยๆ

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะไม่รุนแรง...จะค่อยๆ ถนอม ทำให้เธอมีความสุข”

ริมฝีปากร้อนราวกับถ่านไฟทาบทับกึ่งกลางท้องเนียนเรียบ มือใหญ่ปลดตะขอกางเกงของหญิงสาวออก สองมือช้อนระโพกและดันกางเกงออกไปอย่างช้าๆ ด้วยความยินยอมของหญิงสาวเอง ที่ตอนนี้ไม่รู้ตัวแล้วว่ากำลังทำอะไรอยู่

กางเกงหลุดลอยปลิวไปจากร่างเล็ก มือใหญ่ก็ฟอนเฟ้นสะโพกหนั่นแน่น โดยยังไม่แตะต้องบางส่วนของร่างกายหญิงที่อ่อนไหวที่สุด

เกเบรียลเคลื่อนตัวขึ้นไปมอบจุมพิตให้หญิงสาว บอกให้เธอช่วยเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกายบ้าง

ภูตะวันทำตามอย่างคนที่โดนมนต์สะกด เธอดันเสื้อสูทจนหลุดออกจากกายแกร่ง แต่กายใหญ่ก็ยังมีปราการอีกชิ้นปกปิดอยู่

“ไม่ต้องรีบก็ได้หนูน้อย เราสองคนยังมีเวลาอีกเยอะ” ชายหนุ่มพร้อมเสียงหัวเราะ เมื่อสาวน้อยใต้ร่างดึงเสื้อตัวใหญ่ออกอย่างแรง

ภูตะวันได้แต่ทำตามอย่างเงอะงะ เธอเริ่มแกะกระดุมเสื้อตัวชายหนุ่มออกอย่างช้าๆ

“อือ...” ร่างบอบบางแอ่นโค้งจนตัวงอ เมื่อฟันสีขาวขบกัดบนทับทิมผลหวาน มือเล็กหยุดชะงักและจับเสื้อตัวใหญ่ไว้จนแน่น เสียงครางหวานดังผะแผ่วออกจากปากอวบอิ่มให้ชายหนุ่มได้ยิน

มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วลำตัวเนียนจนถึงลำขาเสลา บีบนวดฟอนเฟ้นจนมันสั่นระริกและอ้าออกช้าๆ เชิญชวนให้ชายหนุ่มแตะต้องบางส่วนของร่างกาย แต่เกเบรียลกลับไม่ทำ เพราะต้องการทรมานหญิงสาวให้ต้องร้องเรียกหาแต่เขาคนเดียว

“ทำไมละคะ” ภูตะวันถามอย่างอารมณ์เสีย แต่เมื่อถูกเขาปลอบโยนด้วยจุมพิตหวานๆ เธอก็เลยคลายความน้อยใจลง หญิงสาวทำการปลดกระดุมเสื้อจนหมดและดันมันออกจากกายใหญ่จนสำเร็จ

ริมฝีปากเล็กๆ เคลื่อนไปตามลำตัวแกร่ง ตามที่ชายหนุ่มกระซิบบอก มือเล็กเคลื่อนไปตามลำตัวกว้าง กายใหญ่ร้อนผ่าวและแข็งแกร่งด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แล้วยังมีความสากระคายกับไรขนบนแผงอกกว้าง

เกเบรียลบดขยี้ริมฝีปากหนาบนเรียวปากนุ่ม กายหนาเสียดสีกับลำตัวบอบบางและเนียนนุ่ม และส่งมือไปทำความรู้จักกับกายน้อยๆ และบอบบาง แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องส่งเสียงร้องราวกับสัตว์ที่กำลังบาดเจ็บ เมื่อได้สัมผัสกับสิ่งแปลกปลอมที่ปกปิดกายเล็กอยู่

เธอทำให้เขาร้อนจนทนไม่ไหว อยากจะเห็นและสัมผัส...

ชายหนุ่มถลาตัวขึ้นจากลำตัวบอบบาง สายตาคมดุลากไปหยุดระหว่างกลางลำตัวของหญิงสาว แล้วก็ต้องสบถอย่างหัวเสีย

“แม่ง...อะไรวะ มาทำงาน แต่ดันมีอย่างว่า”

ชายหนุ่มถึงกับต้องไประงับอารมณ์ที่ปะทุขึ้นราวกับไฟกำลังไหม้ในห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นๆ ราดรดเรือนกาย ขณะกำหมัดแน่นทุบลงไปบนฝาผนังห้องและเปล่งเสียงแหบพร่าดังลั่น

ภูตะวันลุกขึ้นนั่งอย่างงงๆ เธอมองตามร่างใหญ่ที่หายลับไปแล้วย้อนกลับมามองตัวเอง ใบหน้านวลร้อนผ่าวเมื่อเห็นรอยช้ำสีแดงๆ อยู่เต็มร่างกาย พร้อมกับสติที่หายไปเริ่มกลับมา

“ตายแล้ว!”

หญิงสาวรีบลุกจากเตียงถลาไปเก็บเสื้อผ้ามาใส่อย่างรีบเร่ง ต้องทำให้เสร็จก่อนที่ชายคนนั้นจะออกมา ถึงแม้ว่าหลังจากนี้เขาจะทำอะไรเธอไม่ได้เพราะเธอมีอย่างว่า แต่จะแน่ใจได้ยังไงกันล่ะว่าเขาจะไม่ทำอย่างเมื่อครู่กับเธออีก ดูแล้วเขาไม่น่าจะเป็นคนยอมแพ้อะไรง่ายๆ นี่นา

คนอะไรก็ไม่รู้ เพิ่งจะเจอหน้ากันแท้ๆ ก็รังแกเอา ส่วนเธอนี่ยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่ นอกจากทำอะไรไม่ถูกแล้วยังจะยินยอมให้เขาทำอะไรบ้าๆ โดยไม่ขัดขืน แค่นั้นยังไม่พอ บ้าพอให้ความร่วมมือไปด้วย

โอ๊ย! น่าอายชะมัด ถ้าใครมารู้เข้า เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ลูกสาวสุดหวงของคุณปฐมภู บริรักษ์ ดันกลายมาเป็นสาวร้อนรัก ทอดตัวให้ชายที่เพิ่งจะเห็นหน้าเพียงครั้งแรกเชยชม ถึงบิดาจะไม่ใช่คนร่ำรวยอะไร แต่อย่างน้อยท่านก็มีหน้าตาในสังคมเมืองไทย ไม่ใช่ตาสีตาสาที่ไม่มีคนรู้จัก

ภูตะวันใส่เสื้อผ้าเสร็จพอดีกับที่ชายร่างใหญ่นุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ

สายตาสองคนสบกัน แต่ความกล้าแกร่งและดุร้ายของชายหนุ่ม ทำให้ภูตะวันต้องรีบหลบ หญิงสาวก้าวถอยหลังช้าๆ เมื่อเห็นว่าเขาเดินตรงมาที่เธอ

“ยะ...หยุดตรงนั้นเลยนะคุณ มะ...ไม่ต้องเดินเข้ามา” หญิงสาวชี้นิ้วสั่นๆ บอกไปด้วยความกลัวและตกใจ หัวใจที่เต้นอ่อนลงเมื่อครู่ เริ่มที่จะเต้นแรงและเร็วราวกับวิ่งทางไกลมาอีกระลอก

“จะแต่งตัวไปไหน” เกเบรียลถาม เขายังคงเดินเข้ามาหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

ภูตะวันไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างบางก็ลอยหายไปอยู่บนเตียงใหญ่อีกครั้ง ราวกับว่าร่างกายที่มีน้ำหนักถึง 45 กิโลกรัมเป็นเพียงแค่เด็กตัวเล็กๆ

ภูตะวันอ้าปากค้าง มองชายที่คร่อมอยู่เหนือกายตน

“ปะ...ปล่อยฉันนะคุณ” หญิงสาวบอกเสียงสั่น เธอกลายเป็นคนติดอ่างไปในทันที เมื่อสบกับสายตาคมดุพราวระยับ

“ทำไมฉันต้องปล่อยเธอด้วย...สาวน้อย” เกเบรียลมองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ใบหน้าเรื่อยลงไปตามเรือนกายที่เมื่อครู่เขาได้แตะต้องและเกือบจะได้เป็นเจ้าของอยู่แล้ว

“เธอมาทำงานให้ฉันไม่ใช่หรือไง”

“งาน...งานอะไรคะ?” หญิงสาวถามกลับอย่างงงๆ

“อ้าว...คิดว่าจะโก่งอัพค่าตัวเพิ่มหรือไงกัน อย่าคิดนะ ถึงจะสดๆ ซิง ๆ แต่เมื่อตกลงราคากันแล้ว ฉันก็ไม่คิดจะให้เพิ่มหรอกนะ”

ชายหนุ่มจับมือเรียวตรึงไว้เหนือศีรษะ อีกข้างก็ลูบไล้เรือนกายนุ่มอย่างพอใจ แม้เหตุเมื่อครู่จะให้เสียอารมณ์ไปบ้าง แต่หญิงสาวหวานที่จะอภัยกันได้ อีกอย่าง แม่สาวน้อยตรงหน้ายังไงก็หนีไม่พ้นมือเขาอยู่ดี

“คุณว่าอะไรนะคะ”