บทที่ 3 ร่องรอยอดีต

ดุจดาวกวาดตามองรอบลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ทิวไม้ สูงใหญ่โอบล้อมเป็นวงกว้าง ทำให้พื้นที่นี้ถูกซ่อนจากสายตาคนภายนอกได้อย่างแนบเนียน เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของป่าชื้นผสมกับไอดินหลังฝนตกช่วยให้จิตใจสงบลง

“ทางนี้” เธอกระซิบบอกธีร์ พลางพยักหน้าไปทางอาคารคอนกรีตสีเทาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาไม้

ทั้งสองเดินอย่างระมัดระวัง เท้าย่ำลงบนพื้นหญ้าชื้นแฉะ ดุจดาวถือปืนในท่าเตรียมพร้อม สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ไว้ใจ ขณะที่ธีร์เดินตามหลังมาติด ๆ ผ้าห่มพันรอบร่างกายที่ยังเปียกชื้น

เมื่อมาถึงประตูเหล็กของอาคาร ดุจดาวหยิบบัตรประจำตัวออกมารูดที่เครื่องอ่าน ไฟสีแดงกะพริบสองครั้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียว เสียงคลิกดังขึ้นเบา ๆ ประตูเลื่อนเปิดออก

“รีบเข้าไป” เธอกระซิบ ผลักธีร์เข้าไปด้านใน ก่อนจะเดินตามและปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว

ภายในอาคารมืดสลัว มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินส่องนำทาง ดุจดาวกดสวิตช์ไฟที่ผนัง แสงสว่างจ้าพุ่งออกมาจากเพดาน เผยให้เห็นห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์

“นี่คือฐานปฏิบัติการลับของหน่วยสืบสวนพิเศษ” ดุจดาวอธิบาย “เราควรจะปลอดภัยที่นี่ ชั่วคราว”

ธีร์มองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ “ที่นี่ดูคุ้นตาแปลก ๆ”

ดุจดาวหันขวับไปมองเขา “คุณเคยมาที่นี่มาก่อนหรือ?”

ธีร์ส่ายหน้า “ผมไม่แน่ใจ แต่บางอย่างดูคุ้นเคย”

ดุจดาวพยักหน้า “อาจจะเป็นเพราะอุปกรณ์พวกนี้คล้ายกับที่ใช้ในโครงการของคุณ”

เธอเดินนำไปยังคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง กดรหัสเข้าระบบอย่างรวดเร็ว หน้าจอสว่างวาบขึ้น แสดงข้อมูลมากมาย

“ผมขอดูหน่อยได้ไหม?” ธีร์ถาม

ดุจดาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้ แต่อย่าแตะต้องอะไรนะ”

ธีร์ก้มลงมองหน้าจอ ดวงตาของเขากวาดไปมาอย่างรวดเร็ว อ่านข้อมูลที่ปรากฏ จู่ ๆ เขาก็ชะงัก “นี่มัน...”

ดุจดาวหันมามอง “มีอะไรหรือ?”

“ข้อมูลพวกนี้... มันเกี่ยวกับโครงการของผม” ธีร์พูดเสียงสั่น “แต่... มันไม่ใช่ทั้งหมด มีบางอย่างขาดหายไป”

ดุจดาวขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไง?”

ธีร์ชี้ไปที่หน้าจอ “ดูนี่สิ มันเป็นรายงานเกี่ยวกับการทดลองถ่ายโอนความทรงจำ แต่มันไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับผลลัพธ์ สุดท้าย”

ดุจดาวก้มลงมองตาม เธอเลื่อนหน้าจอลงอย่างรวดเร็ว “คุณพูดถูก ข้อมูลส่วนสำคัญหายไปหมด”

“แต่ทำไมมันถึงอยู่ที่นี่ล่ะ?” ธีร์ถาม “นี่มันฐานลับของหน่วยสืบสวนไม่ใช่หรือ?”

ดุจดาวยืนนิ่ง สีหน้าเคร่งเครียด “นั่นสิ ทำไมถึงมีข้อมูลของโครงการคุณอยู่ที่นี่...”

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก ทั้งสองหันขวับไปมองประตูพร้อมกัน ดุจดาวรีบปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะคว้าแขนธีร์

“มาเร็ว!” เธอกระซิบ ลากเขาไปยังประตูด้านหลังห้อง

พวกเขาวิ่งผ่านทางเดินแคบ เสียงฝีเท้าไล่ตามมาด้านหลัง ดุจดาวมองซ้ายมองขวา ก่อนจะผลักธีร์เข้าไปในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง เธอปิดประตูลงเบา ๆ กดหูแนบประตูฟัง

เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ก่อนจะเงียบหายไป       ดุจดาวถอนหายใจโล่งอก หันไปมองธีร์ที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง

“คุณคิดว่าใครมา?” ธีร์ถามเสียงแผ่ว

ดุจดาวส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ แต่เราต้องระวังตัวไว้ก่อน”

เธอกวาดตามองไปรอบห้อง พบว่ามันเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เก่า ๆ

“ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของ” เธอพึมพำ

ธีร์เดินไปที่ชั้นวางเอกสาร หยิบแฟ้มเก่า ๆ เล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

“ดุจดาว มาดูนี่สิ”

เธอเดินเข้าไปใกล้ มองดูเอกสารในมือธีร์ ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ

“นี่มัน...”

“ใช่” ธีร์พยักหน้า “มันเป็นบันทึกการทดลองของโครงการ และ... มันเป็นส่วนที่หายไป”

ดุจดาวรีบคว้าแฟ้มมาอ่าน สายตากวาดไปตามตัวอักษร “นี่มัน... ไม่จริง”

“มีอะไรหรือ?” ธีร์ถาม

ดุจดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา สีหน้าซีดเผือด “ตามนี้... การทดลองประสบความสำเร็จ พวกเขาสามารถถ่ายโอนความทรงจำระหว่างมนุษย์ได้จริง ๆ”

ธีร์อ้าปากค้าง “แต่... แล้วทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้ล่ะ?”

ดุจดาวอ่านต่อ น้ำเสียงสั่นเครือ “มันบอกว่า... หลังจากการถ่ายโอนความทรงจำสำเร็จ พวกเขาต้องลบความทรงจำของผู้เข้าร่วมการทดลองทั้งหมด เพื่อป้องกันไม่ให้ความลับรั่วไหล”

ธีร์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือกุมศีรษะ “นี่มัน... เป็นไปไม่ได้”

ดุจดาวนั่งลงข้าง ๆ เขา วางมือบนไหล่ธีร์เบา ๆ “ฉันเสียใจด้วย แต่เราต้องหาทางออกจากที่นี่ก่อน แล้วค่อย...”

เสียงกริ่งดังขึ้นกะทันหัน ตามด้วยเสียงประกาศ

“แจ้งเตือนด่วน ตรวจพบผู้บุกรุก ล็อกดาวน์ทุกพื้นที่ทันที”

ดุจดาวลุกพรวดขึ้น “บ้าชะมัด! พวกเขารู้แล้วว่าเราอยู่ที่นี่”

เธอรีบวิ่งไปที่ประตู พยายามเปิดมัน แต่มันถูก ล็อกจากด้านนอก

“ทางออกอื่นล่ะ?” ธีร์ถามอย่างร้อนรน

ดุจดาวมองไปรอบห้อง สายตาหยุดอยู่ที่ช่องระบายอากาศบนเพดาน

“ทางนั้น! ช่วยฉันเปิดมันที”

ธีร์รีบลุกขึ้น ยกเก้าอี้มาให้ดุจดาวปีนขึ้นไป เธอดึงตะแกรงช่องระบายอากาศออก

“ขึ้นมาเร็ว!”

ธีร์ปีนตาม ทั้งสองคลานไปตามช่องแคบ เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านล่าง

“ไปทางไหนดี?” ธีร์ถาม

ดุจดาวนิ่งคิดครู่หนึ่ง “ตามฉันมา ฉันคิดว่าฉันรู้ทางออก”

พวกเขาคลานไปเรื่อย ๆ จนมาถึงทางแยก ดุจดาวเลี้ยวขวา นำทางไปยังช่องเปิดอีกด้านหนึ่ง เธอแง้มตะแกรงออกเล็กน้อย มองลงไปด้านล่าง

“โชคดี ไม่มีใครอยู่” เธอกระซิบ ก่อนจะเปิดตะแกรงออกทั้งหมดและกระโดดลงไปยังห้องด้านล่าง

ธีร์ตามลงมาติด ๆ พวกเขายืนอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ล้ำสมัย

“ที่นี่คือ...” ธีร์กวาดตามองไปรอบ ๆ ด้วยความตื่นตะลึง

“ห้องควบคุมหลัก” ดุจดาวตอบ เธอรีบเดินไปที่คอนโซลใหญ่ตรงกลางห้อง “เราต้องหาทางปลดล็อกระบบ”

ธีร์เดินตามไป สายตาจับจ้องที่หน้าจอ “ให้ผมลองดู”

ดุจดาวชะงัก หันไปมองเขาด้วยความสงสัย

“คุณแน่ใจเหรอ?”

ธีร์พยักหน้า “ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่ผมรู้สึกคุ้นเคยกับระบบนี้”

เขานั่งลงที่คอนโซล นิ้วเรียวยาวเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วบนแป้นพิมพ์ หน้าจอกะพริบไปมา แสดงข้อมูลมากมาย

“เกือบได้แล้ว...” ธีร์พึมพำ

ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยก็ดังขึ้น ไฟสีแดงกะพริบไปทั่วห้อง

“มีคนกำลังพยายามแฮ็กระบบ!” เสียงประกาศดังก้อง

“แย่แล้ว” ดุจดาวกัดฟันกรอด “เร็วเข้า ธีร์!”

ธีร์พิมพ์ต่อไปอย่างรวดเร็ว เหงื่อผุดซึมที่หน้าผาก “อีกนิดเดียว...”

เสียงกระหน่ำประตูดังมาจากด้านนอก ดุจดาวชักปืนออกมา เล็งไปที่ประตู

“ธีร์!”

“ได้แล้ว!” ธีร์ตะโกน กดปุ่มสุดท้าย

ทันใดนั้น ไฟทั้งหมดในอาคารก็ดับวูบ เหลือเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์

“ฉันปิดระบบทั้งหมดแล้ว” ธีร์อธิบาย “รวมถึงระบบล็อกประตูด้วย”

ดุจดาวพยักหน้า “เยี่ยมมาก ไปกันเถอะ”

พวกเขาวิ่งออกจากห้องควบคุม มุ่งหน้าไปตามทางเดินมืดสลัว เสียงวุ่นวายดังมาจากทุกทิศทาง

“ทางนี้!” ดุจดาวตะโกน นำทางไปยังประตูฉุกเฉิน

พวกเขาผลักประตูเปิดออก วิ่งออกไปสู่ความมืดของป่ายามค่ำคืน เสียงตะโกนและเสียงปืนดังไล่หลังมา

“อย่าหยุด!” ดุจดาวตะโกน “วิ่งต่อไป!”

พวกเขาวิ่งฝ่าความมืด กิ่งไม้เกี่ยวรั้งเสื้อผ้า แต่ไม่มีใครสนใจ ทั้งคู่วิ่งต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเสียงไล่ล่า    ค่อย ๆ เบาลง

ในที่สุด ดุจดาวก็ชะลอฝีเท้า หอบหายใจหนัก ๆ “ฉันคิดว่า... เราหนีรอดมาได้แล้ว”

ธีร์ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หายใจถี่ ๆ “เราจะไปไหนต่อ?”

ดุจดาวมองไปรอบ ๆ ในความมืด “ฉันรู้จักที่หนึ่ง... ที่ที่เราน่าจะปลอดภัย ชั่วคราว”

เธอยื่นมือไปช่วยธีร์ลุกขึ้น “แต่ก่อนอื่น เราต้องคุยกันหน่อย”

ธีร์พยักหน้า สีหน้าจริงจัง

ดุจดาวถอนหายใจ “คุณจำอะไรได้บ้างไหม? เกี่ยวกับ สิ่งที่คุณทำในห้องควบคุม?”

ธีร์นิ่งคิด “ผม... ผมไม่แน่ใจ มันเหมือนร่างกายผมจำได้ แต่สมองกลับจำไม่ได้”

ดุจดาวพยักหน้า “นั่นอาจเป็นผลจากการลบความทรงจำ ร่างกายยังจำได้ แต่ความทรงจำในสมองถูกลบ”

“แล้วทำไมผมถึงถูกแช่แข็งอยู่ในแคปซูลนั่นล่ะ?” ธีร์ถาม

ดุจดาวส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ แต่เราต้องหาคำตอบให้ได้”

เธอหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า “นี่ เอาไว้ติดต่อกัน”

เธอยื่นอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กให้ธีร์

“ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้ติดต่อฉันทันที”

ธีร์รับมาด้วยความสงสัย “เราจะแยกกันเหรอ?”

ดุจดาวพยักหน้า “ชั่วคราว ฉันต้องไปหาข้อมูลเพิ่มเติม ส่วนคุณ...” เธอชี้ไปทางหนึ่ง “เดินไปทางนั้นประมาณ 2 กิโลเมตร คุณจะเจอกระท่อมเก่า ๆ หลังหนึ่ง รออยู่ที่นั่น ฉันจะตามไป”

ธีร์พยักหน้า แม้จะยังดูลังเล

ดุจดาวจ้องตาเขา “เชื่อใจฉันนะ ฉันสัญญาว่าจะกลับมา”

ธีร์พยักหน้าอีกครั้ง “ระวังตัวด้วยนะ”

ดุจดาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งหายเข้าไปในความมืด

ธีร์มองตามร่างของเธอจนลับสายตา ก่อนจะหันไปทางที่เธอบอก เขาสูดหายใจลึก ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ขณะที่เขาเดินลึกเข้าไปในป่า เสียงแปลก ๆ ก็ดังขึ้นรอบตัว ใบไม้ไหวกรอบแกรบ เสียงสัตว์ร้องแว่วมาแต่ไกล ธีร์รู้สึกเหมือนมีใครกำลังจ้องมองเขาอยู่

จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักดังมาจากด้านหลัง ธีร์หันขวับไป แต่ไม่เห็นอะไร

“ใครน่ะ?” เขาถามเสียงสั่น

ไม่มีคำตอบ มีเพียงความเงียบที่ชวนให้ขนลุก

ธีร์รีบเดินเร็วขึ้น หัวใจเต้นรัว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไล่ตามมา แต่ไม่กล้าหันไปมอง

ในที่สุด เขาก็เห็นแสงไฟริบหรี่ลอดผ่านกิ่งไม้มา กระท่อมที่ดุจดาวพูดถึง!  ธีร์รีบวิ่งเข้าไปหา เปิดประตูอย่างรวดเร็วและก้าวเข้าไปข้างใน ปิดประตูแน่นและล็อกมัน เขาทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจ หยาดเหงื่อไหลอาบใบหน้า

เมื่อหายใจเป็นปกติ ธีร์ลุกขึ้นสำรวจภายในกระท่อม มันเป็นห้องเดียวเล็ก ๆ มีเตียงเก่า ๆ ตู้ไม้ผุ ๆ และโต๊ะตัวเล็ก

ธีร์เดินไปที่ตู้ เปิดออกดู พบกับชุดเสื้อผ้าเก่า ๆ สองสามชุด เขาหยิบเสื้อยืดและกางเกงขายาวออกมา เปลี่ยนจากผ้าห่มที่พันตัวอยู่ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้า ธีร์นั่งลงบนเตียง ความเหนื่อยล้าเริ่มครอบงำ แต่สมองยังคงวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา

เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างทำให้เขาสะดุ้ง ธีร์ลุกขึ้นเดินไปดู มองออกไปในความมืด เขาเห็นเงาตะคุ่ม ๆ เคลื่อนไหวอยู่ไกล ๆ

หัวใจของเขาเต้นแรง “นั่นดุจดาวหรือเปล่า?” เขาพึมพำกับตัวเอง

แต่เงานั้นไม่ได้มุ่งมาที่กระท่อม มันเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หายเข้าไปในความมืด ธีร์ถอยห่างจากหน้าต่าง กลับไปนั่งบนเตียง เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารที่ดุจดาวให้มาขึ้นมาดู คิดจะติดต่อเธอ แต่แล้วก็ชะงัก

“เธอบอกให้ติดต่อถ้ามีอะไรผิดปกติ” เขาคิด “แต่นี่... มันผิดปกติพอหรือยัง?”

ธีร์วางอุปกรณ์ลง ล้มตัวลงนอน พยายามข่มตาหลับ แต่ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ทำไมเขาถึงถูกแช่แข็ง? ทำไมความทรงจำถึงถูกลบ? และที่สำคัญ... เขาเป็นใครกันแน่?

ความคิดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งความเหนื่อยล้าเอาชนะ ธีร์ค่อย ๆ หลับไป

เสียงประตูเปิดปลุกธีร์ให้ตื่นขึ้น เขาลุกพรวด มองไปที่ประตูด้วยความตื่นตระหนก ร่างของดุจดาวปรากฏขึ้น เธอดูเหนื่อยล้า เสื้อผ้ามีรอยขาดหลายจุด

“ดุจดาว!” ธีร์ลุกขึ้นเดินเข้าไปหา “เกิดอะไรขึ้น?”

ดุจดาวส่ายหน้า ปิดประตูลง “ไม่มีเวลาอธิบาย เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้”

“ทำไม? มีอะไรเหรอ?” ธีร์ถามอย่างสับสน

ดุจดาวกำลังจะตอบ แต่จู่ ๆ ก็ชะงัก เธอหันไปมองออกไปนอกหน้าต่าง

“แย่แล้ว” เธอพึมพำ “พวกเขาตามมาทัน”

ธีร์มองตาม เห็นแสงไฟหลายดวงกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้

“ใครน่ะ?” เขาถาม น้ำเสียงสั่นเครือ

ดุจดาวหันมาสบตาธีร์ ดวงตาของเธอฉายแววกังวล

“คนที่ต้องการตัวคุณ” เธอตอบ “และพวกเขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตัวคุณไป”

เสียงตะโกนดังมาแต่ไกล ตามด้วยเสียงสุนัขเห่าหอน

ดุจดาวคว้ามือธีร์ “ไปกันเถอะ เราต้องหนีให้พ้น”

ทั้งสองวิ่งออกจากกระท่อม มุ่งหน้าเข้าสู่ความมืดของป่า โดยไม่รู้เลยว่าอะไรรออยู่เบื้องหน้า และใครกันแน่ที่กำลังไล่ล่าพวกเขา...