ปลัดที่รัก8

น้ำตาของโรสไหลอาบแก้มอย่างน่าสงสาร เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดินอย่างหมดแรง ความผิดหวังและความอับอายถาโถมเข้ามาในใจจนพูดไม่ออก

เข้มมองดูเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาทั้งโกรธที่ถูกหลอกลวง และสงสารที่เห็นเธอต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ความรู้สึกเหล่านั้นก็เทียบไม่ได้กับความรู้สึกผิดหวังในตัวเธอ

พราวเดินเข้าไปใกล้โรสอย่างช้าๆ และยื่นมือเข้าไปแตะไหล่ของเธอเบาๆ “คุณโรสคะ…”

โรสเงยหน้าขึ้นมองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ทำไม… ทำไมต้องเป็นเธอ?” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

พราวรู้สึกสะเทือนใจกับคำถามนั้น เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่ยืนมองโรสด้วยความเห็นใจ

เข้มถอนหายใจออกมาเบาๆ “คุณโรสครับ ความรู้สึกของคนเรามันบังคับกันไม่ได้ ผมรู้สึกดีกับคุณพราวตั้งแต่แรกที่เราได้รู้จักกัน ความจริงใจและความดีของเธอ ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและสบายใจ”

โรสฟังคำพูดของเข้มด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเข้าใจแล้วว่าความพยายามของเธอทั้งหมดนั้นสูญเปล่า เธอไม่สามารถเอาชนะความรู้สึกที่แท้จริงของเข้มได้เลย

“ฉันขอโทษ… ฉันมันโง่เอง” โรสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่อ่อนแรง “ฉันจะไปเองค่ะ”

โรสเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัดระหว่างเข้มและพราว

เข้มหันมามองหน้าพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ผมขอโทษนะครับคุณพราว ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้”

พราวส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรค่ะท่านปลัด พราวเข้าใจ”

แต่ในใจของพราวกลับรู้สึกสับสนและว้าวุ่น เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เข้มมีให้เธอคืออะไรกันแน่ มันเป็นเพียงความรู้สึกดีๆ ในฐานะเพื่อนร่วมงาน หรือมันมีความหมายมากกว่านั้น?

ความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งสองอีกครั้ง ทั้งเข้มและพราวต่างก็จมอยู่ในความคิดของตัวเอง

“คุณพราว…” ในที่สุดเข้มก็ทำลายความเงียบลง “เรื่องที่เราเคยเป็นเพื่อนกันตอนเด็กๆ … ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผมเลย?”

พราวเงยหน้าขึ้นมองเข้มด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย “พราวไม่แน่ใจว่าท่านปลัดจะจำพราวได้ไหม พราวกลัวว่าถ้าพราวบอกไป ท่านอาจจะรู้สึกแปลกๆ หรือคิดว่าพราวพยายามจะ…” เธอพูดไม่ออก

เข้มเดินเข้าไปใกล้พราวมากขึ้น และจับมือของเธอเบาๆ “พราว… ไม่ว่าอดีตของเราจะเป็นยังไง ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคุณเป็นคนดีและมีความจริงใจ ผมรู้สึกดีใจมากที่เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง”

คำพูดของเข้มทำให้หัวใจของพราวอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองเข้มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

“ท่านปลัด…”

“เรียกผมว่าเข้มเถอะครับ… เหมือนที่เราเคยเรียกกันตอนเด็กๆ” เข้มกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

พราวรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้า “ค่ะ… เข้ม”

บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย ความรู้สึกอึดอัดค่อยๆ จางหายไป แต่ในใจของทั้งสองก็ยังคงมีความไม่แน่ใจและความกังวลเกี่ยวกับอนาคต

“แล้วเรื่องคุณโรส…” พราวเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ผมคิดว่าคุณโรสคงต้องใช้เวลาสักพักเพื่อทำใจ ผมหวังว่าเธอจะเข้าใจและก้าวต่อไปได้” เข้มตอบด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเห็นใจ

ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกันภายใต้แสงจันทร์ที่ยังคงส่องสว่าง ท่ามกลางความเงียบสงบของทุ่งรวงทอง ความรู้สึกที่แท้จริงเริ่มเผยออกมาทีละน้อย แต่เส้นทางข้างหน้าก็ยังคงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน

ความเสียใจของโรสได้สร้างรอยร้าวในความสัมพันธ์ของทุกคน ความลับที่ถูกเปิดเผยได้นำมาซึ่งความสับสนและความไม่แน่ใจ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นจุดเริ่มต้นของการทำความเข้าใจและความรู้สึกที่แท้จริงที่อาจจะผลิบานในหัวใจของเข้มและพราว...