ปลัดที่รัก/ตำรวจที่รัก

ปลัดที่รัก/ตำรวจที่รัก

last update最終更新日 : 2025-05-09
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
評価が足りません
42チャプター
1.3Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักหวาน

สวย

ลูกเขย

เมื่อปลัดคนใหม่ที่เป็นที่หมายปองของสาวๆ มาตกหลุมรักกับลูกสาวกำนันความรักของพวกเขาจะเป็นเช่นไร

もっと見る

第1話

ปลัดที่รัก 1

"If you think you can do it, put yourself out there and make more money. I'm the homemaker. If it weren't for me, can you even single-handedly support this big family?"

Adeline Simpson, who had just returned home, overheard a shrill voice coming from her house. Her brows furrowed, and she stopped at the doorway. She could feel the tension in her house even before stepping in.

Hearing that the sound of footsteps stopped abruptly, a toadying middle-aged man's voice rose, "Helen, Adeline will be back soon. Lower your voice!"

"So? You have the guts to do it but not the backbone to admit it? Ronald, if it weren't for your misjudgment, the company wouldn't have lost three million dollars. You should think about how you are going to make up for this loss!"

"Helen..."

"Dad!" Adeline called out. She waited until the voices in the house stopped before she walked in. She saw her father, Ronald Simpson, sitting on the couch with a frown on his face.

"Adeline, you're home!" Ronald raised his head to look at her. He smiled bitterly and asked, "Did you hear everything Helen said earlier?"

"Well, is the company in a pickle now? Judging from Aunt Helen's tone, it doesn't sound good!"

Adeline said as her eyebrows knitted in worry.

Although the family wasn't doing badly, the company's operations for the past few years had been getting worse. Ronald was often rebuked by Helen Quartley, Adeline's stepmother, because of it.

Ronald was the breadwinner in the family. After being scolded so many times, he must have felt uneasy. However, he dared not speak up with Adeline there.

Smiling, Ronald changed the topic and asked, "Have you had your dinner, Adeline? Why don't I ask Rosa to warm some food up for you? Since you're usually at school and don't come back that often, this time you can stay longer, right?"

"Dad, don't you remember? It's Independence Day tomorrow. We will have a three-day-long holiday," Adeline nudged.

"Is that so? My memory has been failing me these days. I've completely forgotten!" Ronald stood up and looked at Adeline, who was almost as tall as him. The smile on his face widened.

"Dad, if there's anything wrong with the company, you must let me know. I'll find a way to help you!"

Helen, who had returned to the living room, overheard Adeline's words and immediately said, "Find a way? What do you think you can do?"

Turning her head in Helen's direction, Adeline curled the corners of her lips a little. She softly replied, "Aunt Helen, I'm only trying to help Dad."

"Help dad? Or do you just want to take over the company?" said someone lazily. A young girl in a pink princess dress came down the stairs. She scoffed as she eyed Adeline.

"Zoey, don't talk to your sister like that!" Ronald looked at his younger daughter, Zoey Simpson, and gently chided her.

Helen sat on the sofa and mocked, "I think Zoey is right. Maybe Adeline feels threatened now that Zoey is grown up. That's why she's trying to infiltrate the company now to help so that she can take over the company."

"Aunt Helen, you worry too much! I'm a performing arts student. I won't be taking over the company."

"Am I?" Helen snorted. "Who knows? Maybe one day you'll really take over the company!"

"Helen!"

Ronald's face darkened as he looked at how Helen and Zoey were ridiculing and mocking Adeline.

Helen stood up and said to Zoey, "Let's go, Zoey. We're not as adept as them!"

As she walked by Adeline, Helen suddenly stopped in her tracks. And she sneered, "I heard that the Lockwood family is looking for a July-born girl old enough to get married. You fit the bill, right?"

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
42 チャプター
ปลัดที่รัก 1
แดดอ่อนยามบ่ายสาดส่องทุ่งนาสีทองอร่าม รวงข้าวที่กำลังออกรวงเต็มที่ไหวเอนตามแรงลม ราวกับคลื่นสีทองที่ซัดส่ายอย่างอ่อนโยน เสียงจั๊กจั่นและแมลงต่างๆ ประสานเสียงกันเป็นท่วงทำนองแห่งชนบทที่เงียบสงบรถกระบะสีเข้มคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าศาลาประชาคมของหมู่บ้าน ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของชาวบ้านที่มารวมตัวกันอยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่มร่างสูง ผิวเข้ม ดวงตาคมกริบ ใบหน้าหล่อเหลาแต่ฉายแววเคร่งขรึมก้าวลงจากรถ เขาอยู่ในชุดข้าราชการสีกากีเรียบร้อย บ่งบอกถึงบทบาทใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ ที่แห่งนี้“สวัสดีครับทุกท่าน ผมชื่อ เข้ม อัครเดช ปลัดอำเภอที่เพิ่งย้ายมารับตำแหน่งใหม่ที่นี่ครับ” เสียงทุ้มนุ่มแต่หนักแน่นของเข้มกล่าวแนะนำตัว พร้อมกับยกมือไหว้ทักทายชาวบ้านอย่างนอบน้อมกำนันสมชาย ร่างท้วม ใบหน้าใจดี เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้าง “ยินดีต้อนรับปลัดเข้มสู่บ้านทุ่งของเรานะครับ ผมกำนันสมชาย เป็นผู้นำของที่นี่ ยินดีให้ความร่วมมือกับท่านปลัดทุกเมื่อครับ”“ขอบคุณท่านกำนันมากครับ ผมตั้งใจจะมาทำงานพัฒนาที่นี่ให้ดีที่สุด หวังว่าจะได้รับความร่วมมือจากทุกท่านด้วยนะครับ” เข้มกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขณะที่เข้มก
続きを読む
ปลัดที่รัก2
หลังจากเสร็จสิ้นการแนะนำตัวและการพูดคุยกับชาวบ้าน เข้มได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากกำนันสมชายและภรรยา พวกท่านได้จัดเตรียมที่พักไว้ให้เขาในบ้านพักข้าราชการเล็กๆ ท้ายหมู่บ้าน ซึ่งเงียบสงบและรายล้อมไปด้วยธรรมชาติพราวอาสาเป็นผู้นำทางพาเข้มไปยังบ้านพักระหว่างทาง เธอได้เล่าเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับหมู่บ้าน วิถีชีวิตของชาวบ้าน และสถานที่สำคัญต่างๆ ด้วยน้ำเสียงที่สดใสและเป็นกันเอง เข้มรู้สึกประทับใจในความรู้และความรักที่พราวมีต่อบ้านเกิดของเธอ“ที่นี่เงียบสงบดีนะครับ ต่างจากในเมืองมาก” เข้มเอ่ยขึ้นขณะที่เดินเคียงข้างพราวผ่านทุ่งนาที่กำลังต้องลม“ค่ะ ที่นี่อาจจะไม่ได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย แต่พวกเราก็อยู่กันอย่างมีความสุขตามอัตภาพ” พราวตอบด้วยรอยยิ้มละไม “ท่านปลัดเพิ่งเคยมาอยู่ชนบทใช่ไหมคะ?”“ครับ ผมเติบโตในเมืองหลวง เพิ่งจะย้ายมาประจำการที่นี่เป็นครั้งแรก” เข้มยอมรับ“ถ้าท่านปลัดต้องการอะไร หรือไม่เข้าใจอะไร ถามพราวได้เสมอนะคะ พราวพอจะรู้จักคนในหมู่บ้านดี” พราวเสนอความช่วยเหลืออย่างเต็มใจ“ขอบคุณมากครับคุณพราว ผมคงต้องรบกวนคุณอีกมาก” เข้มกล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ สายตาของทั้งส
続きを読む
ปลัดที่รัก3
เข้มเริ่มลงพื้นที่สำรวจหมู่บ้านอย่างจริงจัง โดยมีกำนันสมชายและผู้ใหญ่บ้านคอยให้ข้อมูลและความช่วยเหลือ เขาได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ของชาวบ้าน ปัญหาเรื่องน้ำในการเกษตร ถนนหนทางที่ยังไม่สะดวก และความต้องการในการพัฒนาด้านต่างๆพราวเป็นอีกคนที่คอยให้ความช่วยเหลือเข้มอย่างใกล้ชิด เธอพาเขาไปรู้จักกับชาวบ้านในแต่ละคุ้ม อธิบายถึงวิถีชีวิตและปัญหาที่พวกเขาเผชิญอย่างละเอียด ทำให้เข้มเข้าใจสภาพพื้นที่และผู้คนได้รวดเร็วมากยิ่งขึ้น“ชาวบ้านส่วนใหญ่ทำนาเป็นหลักค่ะท่านปลัด แต่ช่วงหลังๆ มานี้เจอปัญหาภัยแล้ง น้ำไม่พอใช้ในการเพาะปลูก ผลผลิตก็เลยไม่ค่อยดี” พราวเล่าด้วยสีหน้าเป็นกังวลขณะที่เดินสำรวจคลองส่งน้ำที่แห้งขอด“ผมเข้าใจครับ เรื่องน้ำเป็นปัญหาสำคัญจริงๆ ผมจะลองศึกษาหาแนวทางแก้ไขร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องดู” เข้มกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาตั้งใจที่จะช่วยเหลือชาวบ้านอย่างเต็มที่ในระหว่างการลงพื้นที่ โรสก็มักจะหาโอกาสเข้ามาพูดคุยและเสนอความช่วยเหลือกับเข้มอยู่เสมอ เธอพยายามแสดงความรู้ความสามารถและความทันสมัยของตนเอง เพื่อให้เข้มเห็นว่าเธอแตกต่างจากสาวบ้านนาคนอื่นๆ“ท่านปลัดสนใจเรื่องผ้าไหมมัดหมี่ข
続きを読む
ปลัดที่รัก4
หลายวันผ่านไป เข้มยังคงลงพื้นที่อย่างต่อเนื่องเพื่อรับฟังปัญหาและความต้องการของชาวบ้าน เขาเริ่มคุ้นเคยกับวิถีชีวิตที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยน้ำใจของคนที่นี่ และเริ่มรู้สึกผูกพันกับหมู่บ้านแห่งนี้มากขึ้นเรื่อยๆพราวยังคงเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของเขา เธอไม่เพียงแต่พาเขาไปในทุกซอกทุกมุมของหมู่บ้าน แต่ยังช่วยประสานงานกับชาวบ้านและให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อย่างมาก ความใกล้ชิดทำให้ทั้งสองเริ่มพูดคุยกันอย่างเปิดใจมากขึ้น แลกเปลี่ยนความคิดเห็นและมุมมองในเรื่องต่างๆ“ท่านปลัดทำงานหนักแบบนี้ พักผ่อนบ้างนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” พราวเอ่ยด้วยความเป็นห่วงขณะที่เห็นเข้มนั่งทำงานเอกสารจนดึกดื่นที่ศาลาประชาคม“ขอบคุณครับคุณพราว ผมอยากจะเร่งสรุปข้อมูลให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้เริ่มวางแผนช่วยเหลือชาวบ้านได้” เข้มตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า“ถ้ามีอะไรให้พราวช่วย บอกได้เลยนะคะ พอยกเอกสาร หรือช่วยประสานงานเล็กๆ น้อยๆ ได้ค่ะ” พราวเสนอตัวด้วยความเต็มใจ“ขอบคุณมากครับคุณพราว น้ำใจของคุณทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นมากเลย” เข้มกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง สายตาของทั้งสองสบกันอีกครั้ง คราวนี้มีความรู้สึกอบอุ่นและ
続きを読む
ปลัดที่รัก5
เข้มเริ่มคุ้นชินกับชีวิตในหมู่บ้านทุ่งรวงทองมากขึ้น กิจวัตรประจำวันของเขาคือการลงพื้นที่ พบปะชาวบ้าน และวางแผนพัฒนาต่างๆ ร่วมกับกำนันและผู้ใหญ่บ้าน ความตั้งใจและความมุ่งมั่นของเขาเริ่มเป็นที่ประจักษ์ และได้รับการยอมรับจากชาวบ้านมากขึ้นเรื่อยๆในขณะที่เข้มกำลังทำงานอย่างหนัก พราวก็ยังคงอยู่เคียงข้างเขาเสมอ เธอช่วยประสานงาน จัดเตรียมเอกสาร และเป็นกำลังใจสำคัญให้เขาในทุกๆ ด้าน ความใกล้ชิดทำให้ความรู้สึกดีๆ ที่ทั้งสองมีให้กันเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อยเย็นวันหนึ่ง หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมเรื่องโครงการสร้างโรงเรียนอนุบาล เข้มและพราวเดินกลับพร้อมกันภายใต้แสงจันทร์นวลที่สาดส่องทุ่งนา“วันนี้ขอบคุณคุณพราวมากนะครับที่ช่วยสรุปรายงานการประชุม” เข้มเอ่ยด้วยรอยยิ้มอบอุ่น“ไม่เป็นไรค่ะท่านปลัด พราวเต็มใจช่วยเสมอ ท่านทำงานหนักเพื่อพวกเราขนาดนี้ พราวก็อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระบ้าง” พราวตอบด้วยรอยยิ้มหวานความเงียบปกคลุมระหว่างทั้งสองชั่วครู่ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดและลมที่พัดเบาๆ ผ่านทุ่งข้าวเป็นเพื่อน“คุณพราวเกิดและโตที่นี่เลยใช่ไหมครับ?” เข้มถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ“ค่ะ พราวไม่เคยไปอยู่ที่อื่นเลย รักที่
続きを読む
ปลัดที่รัก6
ความสงสัยในท่าทีของโรสยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของพราว เธอพยายามสังเกตการณ์หญิงสาวสวยเจ้าของร้านทองอย่างเงียบๆ และรู้สึกได้ว่าโรสกำลังพยายามทำบางสิ่งบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเข้มในขณะเดียวกัน เข้มเองก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติในการเข้ามาตีสนิทของโรส คำถามเกี่ยวกับเพื่อนในวัยเด็กของเขาดูเหมือนจะไม่เป็นไปอย่างบริสุทธิ์ใจ และสายตาที่โรสมองเขาก็แฝงไปด้วยความต้องการที่มากเกินกว่ามิตรภาพวันหนึ่ง เข้มมีโอกาสได้พูดคุยกับกำนันสมชายถึงเรื่องราวในอดีตของหมู่บ้าน และได้เห็นรูปถ่ายเก่าๆ ของเด็กๆ ในหมู่บ้านเมื่อหลายสิบปีก่อน ในรูปถ่ายเหล่านั้น มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาคุ้นเคยอย่างประหลาด“ท่านกำนันครับ เด็กผู้หญิงในรูปนี้… คือใครเหรอครับ?” เข้มชี้ไปยังเด็กหญิงผมยาวที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดในรูปถ่ายกำนันสมชายมองรูปนั้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “อ๋อ นั่น ‘น้องไหม’ เพื่อนเล่นสมัยเด็กของคุณพราวเขาน่ะสิ เสียดายที่ย้ายตามพ่อแม่ไปอยู่ต่างจังหวัดตั้งแต่เด็กๆ แล้ว”คำตอบของกำนันทำให้เข้มรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ความทรงจำในวัยเด็กของเขากลับคืนมาอย่างชัดเจน เพื่อนสนิทของเขาชื่อ “ไหม” จริงๆ และเขามีปานรูปพระจันทร์เสี้
続きを読む
ปลัดที่รัก7
ความสงสัยในตัวโรสทำให้เข้มตัดสินใจที่จะสืบหาความจริงเกี่ยวกับเพื่อนในวัยเด็กของเขาอย่างเงียบๆ เขาเริ่มสอบถามจากผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน และขอชมรูปถ่ายเก่าๆ เพิ่มเติม จนกระทั่งได้พบกับรูปถ่ายกลุ่มเด็กอีกรูปหนึ่ง ซึ่งในรูปนั้นมีเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีปานรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ ที่ต้นแขนซ้ายอย่างชัดเจนเมื่อเข้มได้เห็นรูปนั้น เขาก็แทบไม่เชื่อสายตา เด็กหญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น… พราว!ความทรงจำในวัยเด็กหลั่งไหลเข้ามาในความคิดของเขาราวกับกระแสน้ำ เขาจำได้แล้วว่า “น้องไหม” เพื่อนสนิทของเขาในวัยเด็ก คือเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มีรอยยิ้มสดใส และมีปานรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็กๆ ที่แขนซ้ายจริงๆ แต่ทำไม… ทำไมเขาถึงจำไม่ได้? และทำไมพราวถึงไม่เคยบอกเขา?ความสับสนและความตกใจถาโถมเข้ามาในใจของเข้ม เขาต้องหาคำตอบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในขณะเดียวกัน พราวสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในท่าทีของเข้ม เขามีสีหน้าครุ่นคิดและดูเหมือนกำลังมีเรื่องกังวลใจ เธอเป็นห่วงเขาและอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น“ท่านปลัดคะ เป็นอะไรไปคะ ดูไม่สบายใจเลย” พราวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขณะที่ทั้งสองกำลังเดินกลับจากไร่นาสาธิตเข้มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจ
続きを読む
ปลัดที่รัก8
น้ำตาของโรสไหลอาบแก้มอย่างน่าสงสาร เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดินอย่างหมดแรง ความผิดหวังและความอับอายถาโถมเข้ามาในใจจนพูดไม่ออกเข้มมองดูเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาทั้งโกรธที่ถูกหลอกลวง และสงสารที่เห็นเธอต้องมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่ความรู้สึกเหล่านั้นก็เทียบไม่ได้กับความรู้สึกผิดหวังในตัวเธอพราวเดินเข้าไปใกล้โรสอย่างช้าๆ และยื่นมือเข้าไปแตะไหล่ของเธอเบาๆ “คุณโรสคะ…”โรสเงยหน้าขึ้นมองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ทำไม… ทำไมต้องเป็นเธอ?” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือพราวรู้สึกสะเทือนใจกับคำถามนั้น เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่ยืนมองโรสด้วยความเห็นใจเข้มถอนหายใจออกมาเบาๆ “คุณโรสครับ ความรู้สึกของคนเรามันบังคับกันไม่ได้ ผมรู้สึกดีกับคุณพราวตั้งแต่แรกที่เราได้รู้จักกัน ความจริงใจและความดีของเธอ ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและสบายใจ”โรสฟังคำพูดของเข้มด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอเข้าใจแล้วว่าความพยายามของเธอทั้งหมดนั้นสูญเปล่า เธอไม่สามารถเอาชนะความรู้สึกที่แท้จริงของเข้มได้เลย“ฉันขอโทษ… ฉันมันโง่เอง” โรสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่อ่อนแรง “ฉันจะไปเองค่ะ”โรสเ
続きを読む
ปลัดที่รัก9
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายกับโรส บรรยากาศในหมู่บ้านก็กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง แต่ในใจของเข้มและพราวกลับมีความเคลื่อนไหวที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม ความจริงที่ว่าพวกเขาเคยเป็นเพื่อนสนิทกันในวัยเด็กได้สร้างความรู้สึกพิเศษที่แตกต่างไปจากเดิมเข้มเริ่มมองพราวด้วยสายตาที่อ่อนโยนและใส่ใจมากขึ้น เขาหวนนึกถึงความทรงจำเก่าๆ เกี่ยวกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มีรอยยิ้มสดใส และเริ่มสังเกตเห็นความดีงามและความเสียสละที่พราวแสดงออกมาในปัจจุบันอย่างชัดเจนส่วนพราวเองก็รู้สึกประหม่าและเขินอายทุกครั้งที่อยู่ใกล้เข้ม การที่รู้ว่าปลัดหนุ่มที่เธอแอบชื่นชมมาตลอดคือเพื่อนเล่นในวัยเด็ก ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทั้งเข้มและพราวต่างก็มีภารกิจที่ต้องทำมากมาย เข้มยังคงมุ่งมั่นกับการพัฒนาหมู่บ้าน ส่วนพราวก็ช่วยเหลืองานของกำนันและดูแลครอบครัวอย่างขยันขันแข็ง ทำให้ทั้งสองไม่ค่อยมีโอกาสได้พูดคุยกันอย่างจริงจังนักแต่ถึงกระนั้น ความเงียบระหว่างพวกเขาก็ไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนเมื่อก่อน มันกลายเป็นความเงียบที่สื่อสารกันด้วยสายตา ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ที่ส่งให้กัน และด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกม
続きを読む
ปลัดที่รัก 10
หลังจากเหตุการณ์ไฟไหม้ยุ้งฉาง ความสัมพันธ์ระหว่างเข้มและพราวก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างละเอียดอ่อน ทั้งสองยังคงทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด แต่ในสายตาและท่าทีที่พวกเขามีให้กัน กลับมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งและอบอุ่นแฝงอยู่มากขึ้นคืนหนึ่ง หลังจากเสร็จสิ้นการช่วยเหลือชาวบ้านที่ประสบภัยจากเหตุการณ์ไฟไหม้ เข้มและพราวเดินกลับบ้านพร้อมกันภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างทอประกายสีเงินลงบนทุ่งรวงทองที่ไหวเอนตามลมเบาๆ บรรยากาศเงียบสงบและเป็นใจให้ความรู้สึกที่อยู่ในใจของทั้งสองค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้น“วันนี้ขอบคุณคุณพราวมากนะครับที่ช่วยประสานงานและให้กำลังใจชาวบ้าน” เข้มเอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“ไม่เป็นไรค่ะเข้ม พราวเต็มใจช่วยเสมอ ชาวบ้านที่นี่เหมือนครอบครัวของพราว” พราวตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ในแววตากลับมีความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่เข้มสังเกตเห็นความอ่อนเพลียในดวงตาของเธอ เขาหยุดเดินและหันหน้าไปเผชิญกับพราว“คุณพราว… วันนี้คุณเหนื่อยมากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะครับ” เขากล่าวด้วยความเป็นห่วง“ค่ะ” พราวตอบรับเบาๆ แต่ก็ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับมีบางสิ่งที่เธออยากจะพูดแต่ยังลังเลความเงียบปกคลุมระหว่
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status