สารวัตรปะทะมือขวาเสี่ย

..

"ปลาซิววันนี้เสี่ยไม่กลับบ้านเสี่ยฝากบอกว่าช่วยดูลิลลี่ด้วย"  พี่โดมเดินมาโผล่ข้างหลังเงียบๆ สักวันเถอะจะแกล้งตกใจกระโดดกอดให้แต่...อาจจะโดนจับเหวี่ยงลงบ่อจระเข้ ดูทรงแล้วน่าจะแบบนั้นเลย

พี่โดมมาบอกแล้วก็ไปไม่มีเยื่อใยต่อกันทั้งที่ส่งยิ้มหวานให้จนแก้มจะฉีก

แล้วเสี่ยเข้เป็นเห้อะไรนักหนาชอบฝากอีลิลลี่ไว้กับกูทั้งที่แม่งไม่ชอบขี้หน้ากันเหมือนเมียหลวงกับเมียน้อย

ถ้าพี่โดมอยู่บ้านแสดงว่าเสี่ยก็จะไม่อยู่บ้านเป็นแบบนี้เสมอพี่โดมสนิทกับเสี่ยเข้เหมือนคลอดออกมาจากรูเดียวกัน?

เดินผ่านคนหล่อในบ้านแล้วกระชุ่มกระชวยหัวใจแม้จะออกหน้าออกตาไม่ได้เพราะอีกล้องวงจรปิดร้อยตัวที่ติดรอบบ้าน เสี่ยเข้บอกว่ารูปร่างหน้าตาคือใบเบิกทางของทุกอย่างสามารถทำให้ผิดกลายเป็นถูกได้

..เหรอวะ? จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้จึงวิ่งไปหาสุดหล่อพี่โดมเอ่ยขออนุญาตสักนิด

 

"เสี่ยไปกี่วันครับพี่โดม?"

"สามวัน"

"ผมพาเพื่อนมาทำงานที่บ้านได้ไหมพอดีต้องทำวิทยานิพนธ์ส่งเพราะใกล้จบแล้ว"

"ได้สิเพราะเสี่ยไม่ชอบให้ปลาซิวออกไปข้างนอกที่นี่มีทั้งกล้องวงจรปิดทั้งจระเข้แถมมีพี่อยู่ไม่มีอะไรต้องกังวล"

อีพี่โดมก็อีกคนแม่งฉลาดเป็นกรดมันเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากเสี่ยเพราะฉะนั้นก็เลยชวนพี่ดาวเรืองมาด้วยพี่แกน่าจะหาหลักฐานได้ดีกว่าเด็กกระโปกแบบพวกกู

 

วันต่อมา

 

"นี่เพื่อนปลาซิวเหรอทำไมหน้าแก่?"

คนที่ปากร้ายขนาดนี้เป็นของใครนะ? อีพี่โดม!

แม่งทักสารวัตรดาวเรืองที่สวมเสื้อยืดลายการ์ตูนกิ๊กก๊อกเซ็ตผมลงมาปิดหน้าสวมแว่นใส่กางเกงกีฬาหน้าใสกิ๊งนี่ว่าแก่... 

แต่กูก็แอบขำหน้าพี่เรืองที่ยืนอ้าปากค้างเหวอเลยคงไม่เคยเจอใครสถุนใส่แบบคนที่นี่อุตส่าจับแต่งตัวใส่แว่นตั้งนานน่ารักจะตายมองยังไงว่าแก่

"ขอโทษครับที่หน้าแก่" พี่เรืองกัดฟันดัดเสียงออกมาให้ดูเล็กลงนั่นยิ่งทำกูกับไอ้รุ่งกลั้นขำจนหน้าแดง

"ปลาซิวพาเพื่อนเข้าห้องไปเตือนกันด้วยนะว่าที่นี่มีจระเข้อย่าเดินทะเล่อทะล่าไม่ดูหน้าดูหลัง" คมชัดทั้งภาพทั้งเสียงพี่โดมใช้เส้นเสียงกังวานเตือนชัดถ้อยชัดคำจ้องสารวัตรดาวเรืองเขม็ง

บอกกูแต่จ้องคนอื่นหมายความว่าไง?

หึงเหรอ?

ฮุ ฮุ ฮุ

"ครับ"

พี่ดาวเรืองก้มหน้าหลบตาพี่โดมที่จ้องคนตัวโตที่สุดในกลุ่มชนิดที่แทบจะสิงร่าง เอาจริงๆ คนที่มีพิรุจสุดก็พี่เรืองนี่แหละตัวมันโตแล้วมันก็อายุสามสิบกว่าแล้วถ้าไม่ถูกทักสิแปลก

เราสามคนเดินตัวลีบตามกันมา ไม่รู้ว่าเนียนพอไหมเพราะคนที่นี่ฉลาดเป็นกรด พี่เรืองหน้าเด็กจะตายไม่ได้หน้าแก่ขนาดนั้นสักหน่อยพี่โดมก็ปากร้ายเกินไป แค่ตัวสูงใหญ่ไหล่กว้างตัวขาวหน้าตี๋ผิดกับน้องชายที่ตัวเล็กจิ๋วเท่านั้นเอง

 

ปฏิบัติการตามล่าหาความจริงเกิดขึ้นเมื่อพี่เรืองใช้โน๊ตบุ๊คที่เตรียมมาแฮคเข้าระบบบัญชีที่บ้านเสี่ยเข้ไล่ดูความผิดปกติ ส่วนน้องชายอย่างดาวรุ่งก็ค้นหาหนังสือบนชั้นอ่านเผื่อได้เบาะแส

แต่กู...

ต้องให้อาหารอีลิลลี่และนั่งชื่นชมมันสักครึ่งชั่วโมงเพราะพ่อมันสั่งไว้ถ้ากูลืมดูแลมันพ่อมันก็จะจับกูออกมาเล่นกับมันข้างนอกบังคับให้ลูบหัวมันป้อนอาหารมันด้วยมือซึ่งกูกลัวมากกลัวจนเยี่ยวราดเพราะอีสองพ่อลูกมันทำงานกันเป็นทีม

 

"ปลาซิวช่วยมาดูนี่หน่อย" พี่เรืองเรียกให้ไปดูบางอย่างหน้าคอมที่มีตัวเลขยาวเหยียดไม่ว่าจะเลื่อนลงไปเท่าไหร่ก็ยังเห็นเต็มไปหมด

"มีเงินเข้าออกบัญชีนี้ทุกวันรายชั่วโมงเลยนะมันผิดปกติมากเลย" 

"ชื่อบัญชีนี่มันบัญชีผมนี่! ทำไมผมไม่เคยรู้"

"เขาเอาบัญชีปลาซิวไปฟอกเงินเหรอ" ไอ้รุ่งโพล่งขึ้นกลางวงเชื่อว่าทุกคนก็คิดเหมือนกัน หน้าจอปรากฎตัวเงินไม่ใช่น้อย

บ้าน่าทำไมถึงใช้ชื่อบัญชีกู?

"ปลาซิวเรียนกฎหมายเพราะเขาใช่ไหม?" พี่เรืองหัวไวมากอ่านเกมส์ขาดหมดเก่งแบบนี้นี่เองถึงเป็นสารวัตรได้ตั้งแต่หนุ่มๆ

นี่สินะพ่อของลูกในอนาคต?

"ใช่ครับ พ่อแม่ผมบอกว่าให้มาอยู่กับคุณเข้เพราะไม่มีเงินแต่ผมมารู้ทีหลังว่าพ่อกับแม่เล่นพนันในบ่อนเขาแล้วติดเงินไว้เยอะก็เลยเอาผมมาแลกหนี้กับเงินอีกก้อนหนึ่ง เขาไม่ได้ปิดบังเรื่องธุรกิจแต่ก็ไม่ได้บอกทั้งหมดว่าทำอะไรบ้าง"

"แบบนี้มันอันตรายนะปลาซิวต้องรีบถอนตัวออกห่างแล้วล่ะ "

พี่เรืองแฮ็คระบบเข้าไปถึงไหนไม่ทราบแต่ส่วนนี้เสี่ยเข้ไม่เคยพูดถึงมัน เจอแค่บัญชีเดียวยังรู้สึกแย่แบบนี้ไม่รู้ว่าใช้ทำอะไรไปบ้าง

"พี่เรืองดาวรุ่งช่วยผมด้วยนะครับผมไม่อยากติดคุกไปจนตายผมอยากอยู่แบบคนธรรมดาที่เรียนจบทำงานสร้างครอบครัวเหมือนเด็กคนอื่น"

 

ปกติเป็นคนติดตลกเพราะชีวิตมันบัดซบมาตั้งแต่แรกจึงพยายามไม่คิดมากเคยเป็นเด็กหัวอ่อนที่เชื่อฟังผู้มีพระคุณอย่างเสี่ยเข้ตลอดมา

แต่คนเรามันต้องมีจิตสำนึกหนึ่งที่ไม่สามารถมองเรื่องเลวทรามเป็นเรื่องธรรมดาได้ในเมื่อทุกคนทั่วโลกสอนให้เราคิดดีทำดี

 

"ปลาซิวไม่ต้องห่วงนะพี่จะกันชื่อเราเป็นพยานเอง" พี่เรืองยื่นมืออบอุ่นบีบบ่าเบาๆ เมื่อเห็นกูเงียบไปหลังจากเจอชื่อตัวเองมาเอี่ยวในวงจรมาเฟียอีกราย

"มึงไม่ต้องกลัวพี่เรืองแกเป็นตำรวจที่เก่งมากเราจะช่วยกันนะ" ดาวรุ่งเข้ามาปลอบอีกแรง

สองพี่น้องที่จิตใจดีอยากจะมีแบบนี้กับเขาบ้างเหมือนกัน กูเฟดตัวเองมานั่งหน้าเหล็กกั้นมองอีลิลลี่อาบแดดอย่างไร้อารมณ์

มึงเองก็โดนมันเก็บมาไว้ใช้งานเหมือนกันนั่นแหละไม่ต้องมาทำตัวพยองพองขน?

"พี่ปวดท้องขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

พี่เรืองนั่งสำรวจข้อมูลที่แฮคเข้าไปลึกขึ้นมากขึ้นมีท่าทีขนลุกตลอดเวลาไม่รู้ว่าไปเจออะไรบ้างคิดว่าเดี๋ยวคงมาสรุปให้ฟังแค่อาจจะคุยที่นี่ไม่ได้

"เอ่อห้องนี้น่าจะไม่ได้เสี่ยแกไม่ชอบให้ใครใช้ห้องน้ำในนี้พี่เดินออกไปนิดนึงนะครับตรงไปเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาเดี๋ยวก็เจอครับ"

"นี่ทางไปห้องน้ำบ้านหรือห้องน้ำในวังเนี่ย"

 พี่เรืองยิ้มกว้างอวดลักยิ้มเท่ละมุนละไมอยากได้ผัวสารวัตร ตอนนี้สมองไม่สั่งการอยากนั่งโง่ๆ ไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัวก็เลยบอกทางพี่แกไปเพราะพี่เข้แกหวงห้องน้ำมาก?

หวงทำเหี้ยไรห้ามขี้ปนกับคนอื่นงี้?

 

"พี่เรืองรีบไปเถอะเดี๋ยวก็ราดหรอก " น้องชายตัวเล็กเอ่ยเตือนขึ้นเมื่อเห็นคนพี่มองประตูห้องน้ำที่อยู่ห่างแค่พียงเอื้อมมือตาละห้อย

พี่เรืองออกไปได้สักพักไอ้รุ่งก็ชวนไปดูอีลิลลี่ที่เสนอหน้าเข้ามาเกาะขอบประตูเสือก นี่มึงเป็นจระเข้จริงดิ? ดาวรุ่งมันใช้ของเล่นแมวเล่นกับจระเขข้ผ่านลูกกรงดี๊ด๊าปาจิงโกะ กับคนอื่นมันยังเล่นได้แต่กับเมียพ่อมันทำไมมันคอยแต่จะแดกหัวไม่เข้าใจอีเห้นี่เลยจริงๆ

 

..

 

ตึ่กๆๆๆๆ

 

ผู้ใหญ่ในร่างเด็กวิ่งตึกตักกุมเป้ามาแต่ไกลเกือบชนคนที่เลี้ยวมาเจอกันตรงหัวมุมทำเอาสารวัตรหนุ่มก้มหน้าหลบตาคนดูแลบ้านตัวโต

ผู้ชายที่จ้องเขม็งมาที่ตนตั้งแต่เดินเข้ามาในอาณาเขตนี้ ที่เข้ามาในที่อันตรายเช่นนี้ได้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่มีการวางแผนไว้ตั้งแต่ต้น

บ้านเสี่ยเข้นั้นอันตรายนี่ไม่ใช่แค่ข่าวลือที่นี่ไม่ต่างจากดินแดนพิศวงตัวบ้านกลางน้ำแบ่งแยกย่อยแตกแขนงเชื่อมด้วยทางเดินต่อกันไม่ต่างจากรีสอร์ทขนาดใหญ่ในฮาวาย

"จะไปไหน?"

"อ่อ..เอ่อ..คือ ห้องน้ำอยู่ทางไหนนะครับ?" ร่างหนาของสารวัตรหนุ่มในคราบนักศึกษาเดินตามทางที่เพื่อนน้องบอกให้เลี้ยวขวาแล้วเลี้ยวซ้ายจนบังเอิญมาเจอเข้ากับคนดูแลบ้านที่เจอกันกี่ครั้งก็ยังถลึงตาจ้องไม่กระพริบตา

"ทางนี้ตามมาสิ" คนตัวโตเดินนำทางแขกผู้มาเยือนอ้อมไปอีกฝั่งกระทั่ง

"ที่นี่เข้าไปสิ"

"ห้องนี้เหรอครับ?"

"ใช่"

"ขออนุญาตนะครับ"

ตึ้งงงง!!

 

ผมกับไอ้รุ่งนั่งแกล้งอีลิลี่เล่นฆ่าเวลาเพราะพี่เรืองไปฉี่นานแล้วไม่กลับมาสักที 

"ทำไมช้าจังนี่ไปฉี่หรือไปขี้วะนานชะมัด?"

"พี่เรืองเป็นแบบบนี้ทุกทีเลยลองโทรหาหน่อยสิจะขี้หมดใส้หมดพุงเลยหรือไง"

ตื้ดดดด~ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้