로그인ตอนที่ 74 เพิ่งคิดได้กระทั่งย่างเข้าสู่ช่วงพลบค่ำ เรือยอชต์ลำใหญ่ก็เคลื่อนตัวเข้าเทียบท่า ณ เกาะส่วนตัวอันเงียบสงบ ทันทีที่ทุกคนเห็นทัศนียภาพเบื้องหน้า เสียงฮือฮาด้วยความตื่นตาตื่นใจก็ดังขึ้นพร้อมกันทันที“โอ๊ย สวยมาก!”“น้ำใสเหมือนในโปสเตอร์เลย!”“นี่ประเทศไทยจริงเหรอ!”ปั้นหยาเดินไปยืนเกาะราวกันตก ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับเมื่อทอดมองหาดทรายขาวเนียนละเอียดที่ทอดยาวสุดสายตา เบื้องหลังคือวิลล่าตากอากาศดีไซน์หรูหราที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางดงมะพร้าวร่มรื่น บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบและเป็นส่วนตัวสูง ราวกับหลุดเข้ามาสู่อีกโลกหนึ่งเลยทีเดียว“ชอบไหม” คิรันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ชอบมากค่ะ เหมือนในนิยายเลย”คิรันมองรอยยิ้มนั้นเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยความจริงใจลึกซึ้ง“งั้นฉันค่อยคุ้มหน่อย”ทันทีที่ทุกคนก้าวลงจากเรือยอชต์ เหล่าพนักงานของวิลล่าก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยความนอบน้อม“ยินดีต้อนรับครับ... เตรียมห้องพักไว้เรียบร้อยแล้วครับนาย”“อืม อย่าให้มีอะไรบกพร่องเด็ดขาด”“ทุกอย่างเรียบร้อยตามที่สั่งครับ”คำพูดทรงอำนาจนั้นทำให้พนักงานร้านดอกไม้หันมามองหน้ากันด้วย
ตอนที่ 73 ทริปลวงทริปรักและแล้วเช้าวันออกเดินทางไกลก็มาถึง พื้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่พลันตกอยู่ในความโกลาหล ตั้งแต่ในช่วงเวลาที่แสงของขอบฟ้ายังไม่สว่างดีเสียด้วยซ้ำ บรรดาเหล่าพนักงานรับใช้ภายในบ้านต่างพากันก้าวเดินสลับสับเปลี่ยนโยกย้ายข้าวของกันให้วุ่น กระเป๋าจัดเก็บสัมภาระเดินทางขนาดใหญ่หลายต่อหลายใบถูกลำเลียงขนย้ายลงมาจัดวางเรียงรายไว้ยังพื้นที่ด้านล่าง ส่วนบริเวณพื้นที่หน้าบ้าน ตอนนี้ยิ่งปรากฏทัศนียภาพของกองทัพรถยนต์หรูหราสมรรถนะสูงหลายสิบคันจอดตั้งขบวนเรียงรายเป็นแนวยาวเหยียด คล้ายขบวนยานพาหนะของเหล่าผู้บริหารและคณะรัฐมนตรีระดับประเทศกำลังจะเตรียมตัวออกเดินทางปฏิบัติภารกิจอย่างไรอย่างนั้น“คุณปั้นคะ เอากระเป๋าใบนี้ไปด้วยไหมคะ” แม่บ้านเอ่ยปากร้องถาม“เอาค่ะ!” ปั้นหยาตวัดเสียงตอบคำเร็วไว“แล้วหมวก?”“เอาด้วย!”ปั้นหยาวิ่งวุ่นไปทั่วทุกทิศทุกทางภายในบ้านด้วยสีหน้าท่าทางและแววตาที่ดูตื่นเต้น แม้กระทั่งป้าแย้มหัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่ที่ยืนอยู่ละแวกนั้น ได้แต่ลอบส่งเสียงหัวเราะขำคิกคักออกมาด้วยความรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักคิรันทรุดกายนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาบุนวมตัวหรูหราภายในห้องโถงรับแขก ในมือถ
ตอนที่ 72 มาเฟียหงอปั้นหยาหันขวับมามองค้อนทันที “คิรัน”เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจจากปลายสายของคีร์ดังลั่นทะลุออกมาจนแสบแก้วหูซิ่วอิงส่ายศีรษะแผ่วเบาด้วยความเอือมระอา“หมดกัน... คราบมาเฟียผู้แสนเย็นชาในอดีต ตอนนี้เหลือเพียงมนุษย์คลั่งรักเมียจนขึ้นสมองแล้วสินะ”คิรันไม่ได้เอ่ยแก้คำพูดใดๆ ชายหนุ่มสวนกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามวิสัยมาเฟียใหญ่“แล้วไง”คีร์อึ้งไปสองวินาที ก่อนจะแผดเสียงโวยวายลั่น“โอ๊ยยยยยย!! ยอมรับหน้าตาเฉยแบบไม่มีกั๊กเลยเหรอวะไอ้บรรพบุรุษคิรัน!!”ปั้นหยาเดินกลับมาหาพร้อมกับแว่นตากันแดดสองอันในมือ“อันไหนดีคะ”คิรันปรายตามองแวบเดียว “อันซ้าย”“ทำไม” หญิงสาวถามต่อ“น่ารักกว่า”คำตอบสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความนัย ทำเอาคีร์ที่ยังถือสายค้างอยู่ถึงกับครางละเหี่ยใจ“กูขอวางสายได้ไหม เหมือนกูเป็นส่วนเกิน”“มึงเป็นตั้งนานแล้ว” ซิ่วอิงสวนกลับหน้าตาย“ไอ้เพื่อนเวร!”“เอาอันนี้ค่ะ” เธอหมุนตัวหันมาสรุปกับเขาคิรันพยักหน้ารับทีก่อนจะหันไปสั่งพนักงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบหน้าตาเฉย“เหมาหมด”ปั้นหยาเบิกตาโตหันขวับมาประท้วงทันควัน “เดี๋ยวสิคะ!”“เผื่อเธอเปลี่ยนใจทีหลัง” ชายหนุ่มให้เหตุผลหน้าตาย“
ตอนที่ 71 มาเฟียสายเปย์(เกินเบอร์)เช้าวันต่อมาพื้นที่ภายในคฤหาสน์หรูทั้งหลังพลันอบอวลไปด้วยความโกลาหลขนาดย่อม แว่วสะท้อนด้วยน้ำเสียงหวานแจ๋วของเจ้านายสาวดังขึ้นมาไม่ขาดสาย“ป้าแย้มคะ! ชุดกระโปรงสีฟ้าตัวนี้ดีไหม หรือว่าจะเอาเป็นสีขาวดี...แล้วหมวกสานปีกกว้างแบบนี้มันจะเข้ากับบรรยากาศทะเลหรือเปล่าคะ...โอ๊ย ตื่นเต้นจังเลยค่ะป้า!”คิรันที่กำลังนั่งเอนกายอ่านเนื้อความเอกสารรายงานธุรกิจอยู่ในห้องโถงรับแขก ค่อย ๆ เงยขึ้นมองตามน้ำเสียง ก่อนที่สายตาจะหยุดนิ่งอยู่ตรงเรือนร่างอรชรของหญิงสาว ซึ่งยามนี้กำลังซอยเท้าวิ่งสลับขึ้น ๆ ลง ๆ บันไดคฤหาสน์จัดการข้าวของอย่างมีความสุข จนชายหนุ่มถึงกับต้องขยับริมฝีปากเอ่ยเตือนออกมา“เดินดี ๆ... เดี๋ยวล้ม”ปั้นหยาหันหน้ากลับมายิ้มแป้นส่งคืนให้ในทันที“ไม่ล้มหรอกค่ะ ฉันระวังมาก” ทว่าสิ้นประโยคคำอวดดี เจ้าตัวก็ดันก้าวเท้าพลาดท่าเกือบจะสะดุดขอบพรมปูพื้นเข้า ส่งผลให้คิรันถึงกับต้องลอบถอนลมหายใจออกมาด้วยเอ็นดูเวลาเลื่อนผ่านพ้นไปไม่ถึงสิบนาที ปั้นหยาก็ซอยเท้าก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา พร้อมโทรศัพท์มือถือในอุ้งมือ ดวงตาคู่สวยส่องประกายระยิบระยับ“คิรันคะ”“หื
และในจังหวะกระชั้นชิดนั้นเอง คิรันก็เสมือนจะฉุกนึกถึงเรื่องราวบางอย่างขึ้นมาได้“ปั้นหยา”“คะ?”“ไปเที่ยวกันไหม”“เที่ยว?”“อืม”คิรันเอนกายพิงเข้ากับพนักหัวเตียงนอนกว้างช้า ๆ ท่วงท่าเนิบนาบ ก่อนจะขยับริมฝีปากอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบเรื่อย“ช่วงนี้เธอเหนื่อยมาหลายเรื่อง ทั้งเรื่องร้านดอกไม้ เรื่องพี่ชาย แล้วยังจะเรื่องในวันนี้อีก...” แววตาของเขาเลื่อนมาทอดมองใบหน้าหวานอย่างลึกซึ้ง “...ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเครียด”“จริงเหรอคะ? จะพาไปเที่ยวเหรอ”“อยากไปที่ไหนก็เลือกมาได้เลย ทะเล ภูเขา หรือต่างประเทศ... หรือถ้าเธอเกิดอยากจะไปเที่ยวรอบทั้งโลก ฉันก็พาไปได้”ปั้นหยาแอบหลุดส่งเสียงขำออกมาแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู“พูดเหมือนมันง่ายเลยนะคะ”“ก็ง่ายจริง” คิรันตอบหน้าตาย“คนรวยนี่น่าหมั่นไส้จริง ๆ” หญิงสาวค้อนขำ ๆคิรันหลุดส่งเสียงหัวเราะต่ำในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะขยับปากเปรยข้อเสนอถัดมา“แล้วก็... พาเพื่อนเธอไปด้วยก็ได้”“มิ้นท์เหรอคะ?”“อืม... รวมถึงบรรดาพนักงานที่ร้านดอกไม้ของเธอด้วยทั้งหมดนั่นแหละ”“จริงเหรอคะ?!”“ถือว่าเป็นโบนัสพักร้อน...ฉันจ่ายเอง”เมื่อสิ้นประโยคชายหนุ่มก็หยิบโทรศัพท์มือ
คิรันยืนอยู่เบื้องหน้าห้องพักใหญ่อีกครู่หนึ่ง เพื่อดึงสีหน้าโหด ๆ ทิ้งไปตามคำแนะนำของคีร์และซิ่วอิง พ่นลมหายใจยาวเหยียดก่อนจะยกมือขึ้นเคาะบานประตูก๊อก... ก๊อก...“ปั้นหยา”ภายในห้องยังคงส่งกลับมาเพียงความเงียบงันไร้ซุ่มเสียง คิรันสูดลมหายใจลึกก่อนเปรยคำอ่อนลง“ฉันขอคุยด้วยหน่อย”พื้นที่ด้านในตกอยู่ในความเงียบงันครู่หนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงกระเง้ากระงอดแสนงอนของหญิงสาวจะยอมเอ่ยตะโกนตอบกลับออกมา“ไม่คุย!”คิรันถึงกับต้องหลับตาลงช้า ๆ พลางแอบพึมพำกับตัวเองแผ่วเบาอย่างเหนื่อยใจ“ยากกว่าปิดดีลร้อยล้านอีก...”คิรันยังคงยืนพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูห้องนอนอยู่เงียบ ๆ ภาพลักษณ์ผู้นำมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแสนเย็นชาที่ใครต่อใครเห็นพบเห็นเป็นต้องขวัญหนีดีฝ่อหวาดกลัวจนตัวสั่น ในเวลานี้กลับไม่หลงเหลือเค้าโครงความป่าเถื่อนนั้นอยู่อีกเลย... เพราะบัดนี้เขากำลังตกอยู่ในสภาวะจนแต้มหมดปัญญาอย่างสิ้นเชิง เพียงเพราะติดกับดักความงอนของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แค่คนเดียว“ปั้นหยา เปิดประตูก่อน” คิรันส่งเสียงเรียกเธออีกครั้งพื้นที่ภายในห้องจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดระคนอึดอัดอยู่พักใหญ่ ก่อนที่น้ำเสียงหวานของคนตัวเล็กจะยอม
ปัง!ประตูโกดังถูกกระแทกจนระเบิดออก ชายชุดดำกรูเข้ามาพร้อมกับพายุขวากหนามของกระสุนปืนที่ดังระงมไปทั่วพื้นที่ ปั้นหยาใจหายวูบเมื่อร่างของลูกน้องที่คุมตัวเธออยู่ถูกยิงล้มพับลงข้างกาย เหตุการณ์ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายจนประสาทสัมผัสของเธอประผลตามไม่ทัน และท่ามกลางกลุ่มควันและเสียงปืนนั้นเอง... เธอเห็นเขา
ปั้นหยาชะงักนิ่งเมื่อถูกดวงตาคมเข้มคู่หนึ่งตรึงไว้แน่น สายตาของคิรันเต็มไปด้วยความเด็ดขาดจนเธอไม่อาจโต้แย้ง“ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอไปเสี่ยง”หัวใจของเธอไหววูบ ทั้งที่ควรจะขุ่นเคืองในความเผด็จการ แต่ลึก ๆ กลับมีความอบอุ่นบางอย่างซึมลึกเข้ามาจนเธอนึกหงุดหงิดตัวเอง“คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามฉัน”คิรันจ้องลึกเ
หลังจากที่ลูกน้องของคิรันเดินออกไปจากห้อง สายตาของปั้นหยาก็ค่อย ๆ กวาดสำรวจไปรอบห้องนอนอันโอ่อ่า รสนิยมของเจ้าของห้องสะท้อนผ่านการตกแต่งในโทนสีเข้มขรึม ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนไร้ที่ติ ทว่าในความสมบูรณ์แบบนั้นกลับดูไร้ชีวิตชีวาอย่างน่าประหลาด ไม่มีรูปถ่ายตั้งโชว์ ไม่มีของ
ตอนที่ 5 ไม่ใช่คนดี“ฉันไม่ไปกับคุณ!”“งั้นเห็นทีคงต้องใช้กำลังกันหน่อยแล้ว”ชายแปลกหน้าก้าวสามขุมเข้ามาหาอย่างคุกคาม ปั้นหยาคว้าสิ่งของที่อยู่ใกล้มือที่สุดซึ่งก็คือโคมไฟบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะฟาดใส่อีกฝ่ายสุดแรงเกิดทันทีเพล้ง!“โอ๊ย! แม่งเอ๊ย!”มันสบถออกมาลั่นห้องเมื่อโคมไฟกระแทกเข้าที่ศีรษะอย่างจ







