LOGINข้าวกล่องหมดลงก่อนจะถึงภูผาจริงๆอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ แถวรอข้าวแจกก็สลายตัวไปเรียบร้อยแล้ว เป็นอันว่ามื้อเช้าเขาคงต้องอดกิน! แต่โชคยังดีที่น้ำดื่มยังมีเหลืออีกมาก ภูผาเดินเข้าไปเอ่ยปากขอมาได้หนึ่งขวด ได้น้ำลูบท้องไปก่อนก็ยังดี ชายหนุ่มเดินไปนั่งขดตัวกอดเข่าอยู่ใต้ร่มเงาของต้นมะขามใหญ่ริมถนนด้วยความอ่อนแรง คนที่ได้ข้าวกล่อง พากันไปนั่งกินอยู่ริมถนน หรือไม่ก็ใต้ต้นไม้อย่างสบายใจ ขณะที่ภูผามองไปทางนู้นที ทางนี้ที ด้วยความสับสน..ตอนนี้เขาไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี ไม่มีใครรู้จักเขาเลยสักคน ชายหนุ่มในชุดมอมแมมถอนใจอย่างสิ้นหวัง..จากนี้ จะทำยังไงต่อไปดีนะ.. “ข้าเดินหาซะตั้งนาน...นึกว่าหนีไปไหนแล้ว” เสียงของอ๊อดดังขึ้น ชายร่างเล็กเดินตรงเข้ามาหา ในมือถือกล่องข้าวที่ยังไม่ได้แกะอยู่สองสามกล่อง แถมยังมีถุงขนมติดมือมาด้วย... “กินเอาแรงซะก่อน เดี๋ยวข้าพาไปทำงาน..” ภูผารู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยเขาก็ยังมี อ๊อดที่คอยนึกถึง “ทำงาน..? งานอะไรครับพี่อ๊อด” “เอาน่า กินก่อนเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง..” อ๊อดพ
“กูกลายเป็นคนไร้บ้านจริงๆ เหรอวะเนี่ย!!??” ชายหนุ่มร้องตะโกนออกมาสุดเสียง ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่นั่งอยู่รอบๆหันมามองเขาเป็นตาเดียว ราวกับมองคนบ้าที่เพิ่งหลุดออกมาจากโรงพยาบาล! “เฮ้ยย..หนวกหูจริงโว้ย..ใครมาโวยวายอะไรแต่เช้าวะเนี่ย..!!” เสียงตะคอกดุดัน ดังขึ้นข้างตัวทำให้ภูผาต้องรีบหุบปากฉับพลันทันที ..เขาเพิ่งสังเกตว่า ที่นี่ไม่ได้มีแต่เขาอยู่คนเดียว ยังมีลังกระดาษที่อยู่ใกล้ๆ อีกสองสามใบ เดาเอาว่า น่าจะเป็น ‘ห้องนอน’ ของคนไร้บ้านคนอื่นด้วย.. “ค..ครับ ขอโทษครับคุณพี่ครับ..ผมแค่ตกใจ” เขาตอบกลับไปทั้งที่ยังไม่เห็นตัวคน กล่องใบใหญ่นั้นขยับไหวไปมาครู่หนึ่ง สักพักก็มีชายคนหนึ่ง ค่อยๆโผล่ขึ้นมาจากด้านข้างแล้วมองภูผาอย่างประหลาดใจ “ตกใจอะไรวะ ข้าสิต้องตกใจ อยู่ๆมาตะโกนลั่นๆข้างบ้านข้านี่ !!” “เอ๊ะ! บ้าน..บ้านไหนเหรอครับ..?” “ก็นี่ไงล่ะบ้านข้า” ชายคนเดิมเอามือเคาะไปที่ลังกระดาษที่เป็นกล่องตู้เย็นเก่า สีหน้าดูภูมิใจไม่น้อย.. “เอ็งคงจะเพิ่งมาใหม่ล่ะสิ..” “จะว่ายังงั้นครับก็ได้
ตอนที่ 10. เช้าวันใหม่...ชีวิตในเมืองใหญ่ เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง เสียงเครื่องยนต์และรถราวิ่งกันขวักไขว่ การจราจรโดยภาพรวมติดขัด รถมอเตอร์ไซค์แถวหน้าสุดเตรียมพุ่งทะยานออกไปทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว...ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติเหมือนทุกๆ วันภูผานอนหลับตาพริ้มเพราะวันนี้เป็นวันหยุด หนำซ้ำยังไม่มีนัดกับใคร..ทว่าแปลก ที่เขากลับรู้สึกเจ็บๆ คันๆ ที่แผ่นหลัง ราวกับมีฝูงมดไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนเตียงนอนราคาแพง ชายหนุ่มปัดมือไปมาด้วยความรำคาญ แต่ความรู้สึกระคายเคืองนั้นกลับไม่หายไปเสียงจราจรภายนอกดังชัดผิดปกติจนน่าแปลกใจเอี๊ยด!!!เสียงรถเมล์เบรกดัง จนหัวหูอื้ออึงภูผาเริ่มหงุดหงิด คิดว่าตัวเองคงลืมปิดหน้าต่างกระจกสองชั้นกันเสียง แถมแสงแดดที่แผดเผาลงมา ก็จ้าจนสายตาแทบพร่ามัว ทั้งที่คอนโดของเขาติดฟิล์มและผ้าม่านกันแสงยูวีอย่างดีอากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อซึมตามแผ่นหลัง“เอ๊ะ...! ทำไมมันร้อนขนาดนี้วะ?”หรือนิติบุคคลคอนโดหรูลืมแจ้งไฟดับ? แย่จริง..ถ้ารู้ล่วงหน้าคงสั่งเลขาฯ จองโรงแรมห้าดาวนอนไปแล้ว... ชายหนุ่มคิดสะระตะวนไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น“ไม่เ
ตอนที่ 9.จู่ๆ อาแปะก็ยื่นตุ๊กตาเด็กผู้หญิงผมยาว ตาโต ตัวขาวๆมาให้เขาตัวหนึ่ง ภูผาถือไว้ในมือ“ไม่ล่ะครับ ผมไม่ชอบของพวกนี้..ไม่รู้จะเอาไปทำไม” ถึงแม้ปากปฏิเสธแต่ก็ยังไม่คืนให้อาแปะ ยังคงถือไว้เล่นๆอย่างนั้น..“ทำไมมาเสียดึกเชียว..มีอะไรกลุ้มใจหรือ ” ชายชราหยุดทำงานชั่วครู่ เอื้อมมือมารินน้ำชาอุ่นๆลงในถ้วยแล้วส่งให้ภูผา เขารับไว้ยกขึ้นจิบเล็กน้อยรสชาติของชาฝาดเฝื่อนนิดหน่อย แต่ทำให้เขารู้สึกสบายท้องขึ้นมาก“ก็มีบ้างฮะ ตามประสาคนทำงาน แต่ก็คงไม่หนักเกินกำลังผมหรอก..”“ก็นั่นสิ ทำเหตุให้ดี เดี๋ยวผลมันก็ดี ใจร้อนทำไม..” อาแปะว่าเนิบๆ พลางจิบน้ำชากินอย่างไม่รีบร้อน“ก่อนจะหวังอะไร ลื้อดูแลพ่อแม่ดีหรือยัง..” จู่ๆอาแปะก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยภูผามองหน้าแกงงๆ ..มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันตรงไหนเลย..“แม่ก็สบายดีนี่ฮะ ผมส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนไม่มีขาด”“งั้นก็แล้วไป..คนมักเราพูดดีกับทุกคนนอกบ้าน ยกเว้นพระในบ้าน” พูดจบชายชราก็หัวเราะเบาๆ แต่ภูผากลับรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าเพราะเขาก็อาจรวมอยู่ในข่ายนั้น นานเหลือเกินแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน รวมทั้งไม่ค่อยโทรหาแม่อีกต่างหาก..“รอให้ปิดดีลนี้ได
ตอนที่ 8“หึ ๆๆๆ..” เสียงหัวเราะในลำคอแทนคำตอบ บอกเป็นนัยว่า..ไม่เชื่อคนอย่างท่านภูผาสนใจแต่เรื่องที่ตาเนื้อสัมผัสได้เท่านั้น “ผมเคยได้ยินมาว่า มีเจ้าของกิจการรายใหญ่ มักปิดดีลได้ง่ายๆจากการบอกกล่าวสิ่งศักดิ์ที่นี่ก่อนเซ็นสัญญานะครับ..เรื่องนี้คนวงในเขารู้กัน..”“ยังไงนะ..?”เมื่อเอ่ยถึงคนวงใน ซีอีโอหนุ่มดีดตัวขึ้นมานั่งตรงเริ่มสนใจขึ้นมาเสียแล้ว..“เอาง่ายๆว่า แม้แต่คู่แข่งของวอลเดน ก็ยังมาไหว้กันตอนดึกๆเลยครับท่าน โลกนี้มันมีอะไรแน่นอนบ้างล่ะครับ ..อย่างน้อยนะ ผมว่าก็ยังดีกว่าท่านต้องกินหมูหัน เป็ดปักกิ่ง ต่อไปอีกหลายสัปดาห์นะครับ..”“งั้นจอดข้างหน้าเลย ลองลงไปดู..มันจะเป็นไปได้เหรอวะ”“ครับท่าน..”สมพงษ์ยิ้มมุมปากเบาๆ ก่อนจะตบไฟเลี้ยวซ้าย เพื่อเข้าไปหาที่จอดรถ..บรรยากาศภายในศาลแห่งเทพกวนอู มีร่องรอยของการถวายของแก้บนอยู่ตรงหน้าแท่นบูชา มีทั้งพวงมาลัย ดอกกุหลาบ หัวหมู มีแม้กระทั่งพิซซ่าและไก่ทอด..เดี๋ยวนี้ก็บ่นอะไรกันแปลกๆนะ..ภูผาคิดในใจ..ร่างสูงของภูผาค่อยๆเดินเข้าไปภายในอาคารเก่าแก่ อย่างคนที่ไม่คุ้นเคยกับสถานที่แบบนี้ .. ซีอีโอหนุ่มเดินตามคนอื่นๆไปตามทางเดินที่ปูด้วยกระเบื้อ
ตอนที่ 7.“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ..คุณภู..”ภูผาเห็นลูกค้ารุ่นใหญ่หัวเราะ ก็เลยต้องหัวเราะตามไปด้วยอย่างอารมณ์ดี“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ครับผม..”“ยัง...ยังก่อนคุณภูผา! ตอนนี้ยังไม่เซ็นหรอก!”มิสเตอร์หว่องตบไหล่เขาดังฉาด!หัวเราะต่ออย่างสนุกสนาน ราวกับเพิ่งได้ฟังมุกตลกที่ขำที่สุดในรอบปี“...........”รอยยิ้มของซีอีโอหนุ่มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ปากกาปลอกทองในมือสั่นระริก...หูสองข้างเริ่มอื้ออึงเหมือนมีควันร้อน ๆ แทบจะพวยพุ่งออกมาจากหูของซีอีโอหนุ่มด้วยความฟิวส์ขาดและภูผายังคงยิ้มค้างอยู่‘ยังไม่เซ็น... แล้วที่กูกินเมนูซ้ำกันมาห้าวันจนหน้าจะกลายเป็นติ่มซำอยู่แล้วนี่คืออะไรวะครับ!!!’ ปัง!ร่างสูงลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะอาหารเสียงดังสนั่นจนถ้วยชาสะเทือน“เซ็นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้หว่อง! ไม่งั้นมึงตายตรงนี้แหละ!”..........“คุณภูผาครับ... คุณภูผาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เห็นนิ่งไป?”เสียงของมิสเตอร์หว่องปลุกให้ภูผาสะดุ้ง! หลุดออกจากจินตนาการภาพลักษณ์สุดโหดของตัวเองในหัว...“ค..ครับ..” ซีอีโอหนุ่มลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กระพริบตาปริบ ๆ มองภาพความจริงตรงหน้า ที่เขายังคงนั่งหลังตรง ยิ้มแย้มแจ่มใส มือสองข้างประสานกันอยู่บนตักอย







