บทที่ 7 ออกเดินทาง

แม้ว่าหลินมู่อิงจะได้ถูกซูเนี่ยนเจินทุบตีมาเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่มีรอยแผลเป็นใดๆ ปรากฏบนใบหน้า คอ ข้อมือ และส่วนอื่นๆ ของเธอเลย เพราะเธอเลือกลงมือเฉพาะจุดในร่มผ้า หากมีใครรู้ว่าเธอทุบตีลูกเลี้ยงภาพลักษณ์ที่เธอสร้างมาก็คงพังทลายลงในพริบตา

หลินมู่อิงเป็นคนสวยและหน้าตาดีอยู่แล้ว วันนี้เธอยังสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ไม่มีรอยปะอยู่เลย แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดา แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อความงามของเธอ ถึงแม้ว่าโดยรวมเธอจะผอม แต่หลินมู่อิงกลับมีผิวที่ขาวมาก โครงหน้าสวยได้รูป โดยเฉพาะดวงตาที่ดูมีชีวิตชีวา

เมื่อประกอบกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอในตอนนี้ หลินมู่อิงก็เหมือนกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยๆ ที่กำลังส่องแสงสว่างบดบังคสวามมืดมิดได้เป็นอย่างดี ผู้ชายหลายคนในรถไม่อาจละสายตาจากเธอได้หลังจากเห็นรูปลักษณ์ของเธอ

"ไอ้สารเลว! มองอะไรอยู่!!" ชายคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสองที่นั่งจ้องมองหลินมู่อิง ไม่ละสายตาจนถูกผู้หญิงที่นั่งข้างๆ ดุด่า

“ฉันไม่ได้มองอะไรเลย เธอคิดไปเองหรือเปล่า” ชายคนนั้นรีบแก้ตัว

“เธอดูเหมือนเด็กสาวที่ได้รับการศึกษาและกำลังเตรียมตัวไปชนบท มันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมองเธอ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากทำงานหนักในชนบทสักสองปี เธอก็จะกลายเป็นเหมือนฉัน”

ชายผู้นี้เม้มริมฝีปากด้วยความไม่เชื่อหลังจากได้ฟังภรรยาของเขาพูดออกมา สาวสวยอย่างนี้จะมาเป็นเหมือนเมียฉันได้อย่างไร เขาได้แต่คิดในใจแต่ไม่กล้าพูดออกมา

เมื่อมองดูผิวสีดำถ่านและรูปร่างไหล่กว้างและเอวหนาของภรรยา ชายคนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหายใจเข้าลึกๆ ในใจ เขาได้แต่เงียบเพียงเท่านั้นถ้าหากเขากล้าที่จะพูดอะไรออกมาตอนนี้ ภรรยาของเขาคงทุบตีเขาจนตายแน่

ไม่ไกลนัก ชายผิวคล้ำผมตัดสั้นก็เห็นหลินมู่อิงด้วย เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตาของเขาแดงและมีน้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อย แต่เขาได้ห้ามความคิดที่ไม่เหมาะไม่ควรเอาไว้ได้ในที่สุด

หลินมู่อิงหันศีรษะไปมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดและเงาของต้นไม้สาดส่องผ่านใบหน้าของเธอดูเงียบสงบท่าทางไม่อนาทรร้อนใจของเธอ ทำให้ชายผู้นั้นสนใจที่จะจ้องมองดูเธอเป็นเวลานาน ตรงข้ามกับหลินมู่อิง เป็นหญิงสาวที่มีผิวคล้ำเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะมีอายุราวๆ สิบแปดหรือสิบเก้าปี แม้ว่าเสื้อผ้าจะเก่าไปนิดหน่อยแต่ก็ดูสะอาดมาก ผมสั้นของเธอทำให้เธอดูสดชื่นและมีความสามารถ

ข้างๆ เธอยังมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อลายดอกไม้ กางเกงสีเทาอ่อนและแม้กระทั่งรองเท้าหนังเล็กๆ หนึ่งคู่ ในเวลานี้ เขาถือแอปเปิลและกินมันเป็นชิ้นเล็กๆ ตอนแรกเธอเห็นว่าผู้ชายหลายคนมองมาที่เธอ เธอก็คิดว่าพวกเขาเหล่านั้นกำลังมองเธออยู่ เธอคิดว่าตัวเธอเองก็ดูดีและแต่งตัวดีมากอยู่แล้ว

แต่เมื่อหญิงสาวตระหนักว่าคนเหล่านั้นกำลังมองหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ในแนวทแยงตรงข้ามกับเธอ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที ตอนนี้เป็นเวลาก็ใกล้เที่ยงแล้ว หญิงสาวผมสั้นที่นั่งตรงข้ามหลินมู่อิงหยิบแพนเค้กผักข้าวโพดออกมาจากกระเป๋าของเธอแล้วเริ่มกิน

หญิงสาวในชุดลายดอกไม้หยิบถุงเค้กลูกพีชเล็ก ๆ แล้วกินเข้าไป ตอนนั้นรถไฟค่อนข้างโคลงเคลง และเธอไม่รู้ว่าทำไมสาวผมสั้นถึงสำลักแพนเค้กข้าวโพด สาวผมสั้นเผลอคายเค้กข้าวโพดออกจากปากไปบ้าง ทำให้หญิงสาวในชุดลายดอกไม้ข้างๆ เธอต้องกรี๊ดออกมา

จากนั้นเธอก็หยิบแก้วน้ำและถุงเค้กลูกพีชที่วางเอาไว้บนโต๊ะด้วยความรังเกียจบนใบหน้าของเธอ และเธอจ้องมองสาวผมสั้นอย่างเคียดแค้นและไม่พอใจเป็นอย่างมาก สาวผมสั้นรีบขอโทษทันที เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าของเธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ขอโทษ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

หญิงสาวในชุดลายดอกไม้อดไม่ได้ที่จะผงะถอยหลังและไม่ตอบสนองใดๆ แทนที่จะทำเช่นเดียวกับหญิงสาวในชุดลายดอกไม้เธอกลับหยิบกาต้มน้ำออกมาจากกระเป๋าของเธอ และส่งสัญญาณให้สาวผมสั้นดื่มน้ำที่เธอยื่นให้

“ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร ฉันแค่ไปตักน้ำมาเองได้” สาวผมสั้นพยักหน้าให้หลินมู่อิง จากนั้นก็กระติกน้ำที่ค่อนข้างเก่าออกมาจากกระเป๋าของเธอและเดินออกไปเพื่อกดน้ำร้อน หญิงสาวในชุดลายดอกไม้ที่นั่งอยู่ข้างนอกขยับออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อให้สาวผมสั้นเดินผ่านไป

สองคนนี้จริงๆ แล้วเป็นเยาวชนที่มีการศึกษาที่ไปถูกส่งไปชนบทเหมือนกับหลินมู่อิงในครั้งนี้ อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้พูดคุยกับกับหลินมู่อิงมากนักในชีวิตก่อนหน้านี้

ในความทรงจำของหลินมู่อิง หญิงสาวผมสั้นคนนี้มีชื่อว่า เซี่ยฮุ่ยเหม่ยเธอเป็นคนตรงไปตรงมา ไร้กังวล และซื่อสัตย์ และเธอมักถูกคนอื่นหลอกใช้และทำงานให้พวกเขาฟรีๆ

หญิงสาวในชุดลายดอกไม้ชื่อ หานเฟยเซียน เธอเป็นคนที่เยินยอผู้มีอำนาจและรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า ภูมิหลังครอบครัวของเธอค่อนข้างดี แต่เธอกลับเห็นแก่ตัวและมีบุคลิกภาพที่ไม่ดี

ถ้าเธอจำไม่ผิด ในชีวิตก่อนของเธอ หานเฟยซียน ชอบที่จะออกไปเที่ยวกับหลิวอิ๋งมาก โดยเฉพาะ หลิวอิ๋งที่แสร้งทำเป็นว่าครอบครัวของเธอมีฐานะดีในเวลานั้น เมื่อนึกถึงหลิวอิ๋ง ดวงตาของหลินมู่อิงก็มืดมนลงอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากนั้นไม่นาน เซี่ยฮุ่ยเหม่ยก็กลับมาพร้อมกับกระติกเปล่า

“คุณไม่ได้เอาน้ำมาเหรอ?” หลินมู่อิงถามออกมาด้วยความสงสัย

“คนก็เยอะแล้วน้ำยังไม่เดือดก็เลยรอไม่ไหวน่ะ” เซี่ยฮุ่ยเหม่ยพูดในขณะที่พยายามจะกลับไปนั่งที่ของเธอ

หานเฟยเซียนอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธออีกครั้งแต่เธอยังคงหลบไปเพื่อให้เซี่ยฮุ่ยเหม่ยได้กลับเข้ามานั่งที่ของเธอ

“ฉันจะแบ่งน้ำให้คุณบ้าง” เมื่อเห็นเซี่ยฮุ่ยเหม่ยกำลังนั่งอยู่ หลินมู่อิงก็เปิดกระติกน้ำของเธอ ซึ่งเป็นกระติกน้ำแบนสีเขียวทหารซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของยุคนี้

" ขอบคุณนะ!" เซี่ยฮุ่ยเหม่ยรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่เนื่องจากอาหารที่เธอเพิ่งกินเข้าไปนั้นแห้งเกินไป ตอนนี้ปากของเธอก็แห้งมากจริงๆ หลินมู่อิงเทน้ำเคลือบครึ่งโถให้เซี่ยฮุ่ยเหม่ย เซี่ยฮุ่ยเหม่ยกล่าวขอบคุณอีกครั้งและเริ่มดื่มน้ำเข้าไปเต็มอึก หานเฟยเซียนที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะมองไปที่พวกเขาทั้งสอง และกินเค้กลูกพีชของเธอต่อไปด้วยความดูถูก

“น้ำนี่ใส่น้ำตาลเอาไว้ด้วยเหรอ ฉันขอโทษจริงๆ ถ้าฉันรู้ว่ามันคือน้ำตาล ฉันคงไม่กล้าขอมันจากคุณ”

เซี่ยฮุ้ยเหม่ยเกาหัวด้วยความเขินอาย โดยเฉพาะหลังจากได้จิบน้ำตาลแล้ว ความรู้สึกไม่สบายคอก็บรรเทาลงมาก ในสภาพแวดล้อมในปัจจุบันไม่มีใครมีเงินเหลือใช้ หลังจากดื่มน้ำตาลจากอีกฝ่ายไปมากมาย เซี่ยฮุ่ยเหม่ยก็รู้สึกอายมาก

“ไม่เป็นไร ฉันเอามาเยอะมาก” หลินมู่อิง กล่าวด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าหลินมู่อิงจะพูดเช่นนั้น แต่เซี่ยฮุ่ยเหม่ยยังคงรู้สึกว่าเธอได้เอาเปรียบหลินมู่อิงอยู่ดี เธอหยิบแพนเค้กข้าวโพดออกมาจากถุงกระดาษรองน้ำมันด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย

“ฉันไม่มีอะไรอร่อยๆ ที่นี่ คุณหิวไหม กินแพนเค้กไหม...”

หลินมู่อิงรู้จักตัวตนของเซี่ยฮุ่ยเหม่ยเป็นอย่างดีในชาติที่แล้ว แม้ว่าเธอจะไม่ได้หิวมาก แต่เธอก็ยังรับมันไว้ ขอบคุณเธอ และเริ่มกิน

"คุณได้ข้อเสนอดี ๆ สำหรับแพนเค้กข้าวโพดแลกกับน้ำตาลหนึ่งถ้วย!" หานเฟยเซียนกล่าวอย่างมีความหมาย

“นี่คือทั้งหมดที่ฉันมี…” เซี่ยฮุ่ยเหม่ยไม่สนใจหานเฟยเซียนและอธิบายให้หลินมู่อิงฟัง เพราะกลัวว่าเธอจะไม่ชอบใจ ใครที่พกน้ำตาลไปข้างนอกคงไม่ชอบทานอาหารระคายคอแบบนี้...

“ไม่เป็นไร อร่อยดี ชอบ” หลินมู่อิงตอบด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ เซี่ยฮุ่ยเหม่ยก็รู้สึกอายเล็กน้อยจากนั้นเธอก็พูดว่า

“ฉันทำมันด้วยตัวเอง ฉันชื่อเซี่ยฮุ่ยเหม่ย เป็นเยาวชนที่มีการศึกษากำลังเดินทางไปที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเหลียนซาน”

“ฉันชื่อหลินมู่อิง ฉันเองก็เป็นเยาวชนที่มีการศึกษากำลังจะเดินทางไปที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในเหลียนซานเช่นเดียวกัน”

“นั่นเป็นเรื่องบังเอิญ ฉันไปที่หมู่บ้านหลี่เจียในมณฑลจี้”

"ที่เดียวกันลย "หลินมู่อิงตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม