Novels by NJ

สิ้นคำสบประมาทของนายกองใหญ่ เสียงฮาก็ดังลั่นครืนขึ้นจากกลุ่มทหารรอบข้างในทันที ทหารหลายนายพากันกระซิบกระซาบพลางรอดูท่าทีโกรธเกรี้ยวอาละวาดของท่านแม่ทัพขี้เมาอย่างนึกสนุกมู่ชีหลิงที่ยืนอยู่ข้างกายใบหน้าตึงขึ้นมาทันที นางขยับมือเข้าหาด้ามกระบี่ที่ข้างเอว เตรียมจะชักมันออกมาสั่งสอนทหารปากกล้าที่บังอาจทำตัวสามหาวไร้กาลเทศะต่อหน้าแม่ทัพสามีเธอทว่า ลู่เฉินเฟิงกลับยกมือขึ้นปรามภรรยาสาวไว้เบาๆ เขาไม่ได้มีท่าทีเดือดดาล ทว่ากลับแย้มยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าใกล้นายกองใหญ่ผู้นั้นช้าๆ"เจ้าชื่ออะไรนะ?" เฉินเฟิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับก้องกังวานทรงพลังไปทั่วทั้งลานฝึกนายกองใหญ่สะดุ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงชักสีหน้ามั่นใจ เชิดหน้าตอบอย่างอวดดี "ข้าคือ จ้าวหู่ นายกองกองร้อยที่สาม ผู้ดูแลคลังเสบียงและคลังอาวุธประจำค่ายแห่งนี้!""ดี... จ้าวหู่" เฉินเฟิงพยักหน้ารับ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เจ้าบอกว่าข้ามาหาเหล้าดื่มงั้นรึ? ถ้าเช่นนั้นข้าจะบอกอะไรบางอย่างให้เจ้าและทหารทุกคนในที่นี้ได้รับรู้..."เฉินเฟิงกวาดสายตาคมกริบประดุจพญาอินทรีมองทหารนับร้อยรอบลานฝึก ก่อ

คล้อยหลังคำกล่าวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ บรรยากาศภายในค่ายทหารตงหลิงในเช้าวันใหม่ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวผิดแผกไปจากเดิม ท่ามกลางสายลมหนาวที่พัดผ่านชายแดน ข่าวลือลึกลับสะพัดราวกับไฟลามทุ่งไปทั่วทั้งกองทัพ จนเหล่าทหารต่างพากันจับกลุ่มซุบซิบอย่างอื้ออึง“เฮ้ย! พวกเจ้าได้ยินข่าวหรือยัง? คุณชายรอง... ไม่สิ ท่านแม่ทัพลู่เฟิงอวี๋ประกาศเลิกดื่มสุราแล้วเว้ย!”“จะบ้าหรือวะ! ข้าเห็นมันกอดไหเหล้าเมาหัวราน้ำมาเป็นปีๆ ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลายก็ไม่มีวันวางไหสุราหรอก อีกอย่าง... ตอนนี้ตระกูลลู่กำลังจะพินาศย่อยยับ บิดากับพี่ชายก็ถูกจับตัวเข้าคุกหลวง ข้าว่ามันคงสติหลุดจนเสียสติเพี้ยนไปแล้วกระมัง”เสียงวิพากษ์วิจารณ์และสายตาดูถูกเหยียดหยามจากเหล่าทหารและนายกองชั้นผู้น้อยดังระงมขึ้นทุกมุมค่าย บ้างก็มองมาด้วยความเวทนา บ้างก็แค่นหัวร่อด้วยความสมเพช เนื่องจากภาพจำของลู่เฟิงอวี๋ในสายตาของทุกคนตลอดหลายปีที่ผ่านมา คือคุณชายขี้เมาไร้น้ำยา ดีแต่ผลาญเสบียงหลวงและสร้างความอับอายขายหน้าให้ตระกูลแม่ทัพผู้เกรียงไกรเท่านั้นทว่า ตัวต้นเรื่องอย่างลู่เฉินเฟิงกลับไม่ได้ใส่ใจต่อเสียงนินทาอื้อฉาวหรือสายตาเหยียดหยามเหล

คล้อยหลังคำประกาศกร้าวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ มู่หว่านชิงและมู่ชีหลิงต่างถูกทิ้งให้อยู่กับความตื่นตะลึงระคนสงสัยในท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของลู่เฉินเฟิง ส่วนตัวต้นเรื่องอย่างเฉินเฟิงกลับขอตัวปลีกวิเวกกลับเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของตนเองทันทีด้วยเหตุผลว่าต้องการ "พักผ่อนทบทวนสถานการณ์"เมื่อลงกลอนประตูไม้เก่าคร่ำคร่าอย่างแน่นหนาแล้ว เฉินเฟิงก็ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนเตียง ผ่อนลมหายใจเข้าออกลึกและยาวเพื่อรวบรวมสมาธิจิตใจให้มั่นคงไหนลองดูซิว่าของวิเศษชิ้นนี้ นอกจากจะช่วยชีวิตคนและรักษาพิษร้ายแล้ว มันยังมีลูกเล่นอะไรซ่อนอยู่อีกบ้าง...เฉินเฟิงหลับตาลง ส่งจิตอธิษฐานพุ่งตรงไปยังมิติในห้วงสำนึก ทันใดนั้น ภาพจำลองของ "อ่างสถิตจิตปฐพี" ก็ขยายใหญ่ขึ้นในหัว ราวกับประตูมิติขนาดมหึมาที่เปิดออกต้อนรับเจ้าของที่แท้จริง สติสัมปชัญญะของเขาถูกดึงดูดให้ก้าวล่วงเข้าไปสู่ดินแดนลึกลับภายในอ่างไม้โบราณแห่งนั้นทันที!วูบบบบ!เบื้องหน้าของเฉินเฟิงในยามนี้ไม่ใช่ห้องพักทหารชายแดนที่อับชื้นสลัวๆ อีกต่อไป หากแต่เป็นพื้นที่มิติอันกว้างขวางไกลสุดสายตา มีม่านหมอกสีทองจางๆ ลอยวนเวียนคละคลุ้งอยู่รอบกาย อากาศบริ

ภายในเรือนพักนายทหารอันเงียบสงบ มู่หว่านชิงซึ่งเดิมทีตั้งใจจะควบม้าฝ่าความมืดเดินทางกลับเมืองหลวง ทว่าสายใยแห่งความอาลัยอาวรณ์ในฐานะมารดากลับเหนี่ยวรั้งใจ ทำให้เปลี่ยนใจหวนกลับมายังเรือนพักอีกครั้ง เพื่อจัดการร่างไร้ลมหายใจของบุตรชายให้เรียบร้อยสมเกียรติเป็นหนสุดท้ายทว่า... ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้นางต้องชะงักกึกจนแทบสิ้นสติ! บุตรชายคนที่นางเพิ่งจะกรอกยาพิษสังหารไปเมื่อชั่วยามก่อน บัดนี้ไม่ได้นอนแน่นิ่งเป็นศพอย่างที่คิด แต่เขากำลังยืนเท้าสะเอวฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ พลางจัดแจงสวมใส่ชุดเกราะด้วยท่าทางที่กระฉับกระเฉงและทรงพลัง! กึก—! ลู่เฉินเฟิงหันมาเห็นมารดาเข้าพอดี สมองอันไวกว่าแสงของอดีตสตั๊นต์แมนประมวลผลความเสี่ยงในพริบตา... ฉิบหายแล้ว! ขืนบอกว่าหายดีเพราะปาฏิหาริย์ มีหวังโดนมองว่าเป็นปีศาจจำแลงกายมาแน่! เพียะ! เฉินเฟิงแสร้งตบหน้าผากตัวเองเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนแหมะกองกับพื้นเรือนทันที พลางส่งเสียงครางครวญโอดโอยอย่างน่าเวทนา "โอ๊ย... ท่านแม่ ลูกยังไม่ตาย... แต่ทรมานเหลือเกิน!" เขาแกล้งทำเป็นสำออยไร้เรี่ยวแรง กลิ้งตัวไปมาพลางยื่นมือไปคว้าชายอาภรณ์ของมู่หว่า

คล้อยหลังเงาร่างของมู่หว่านชิงที่ก้าวเดินลับหายออกไปจากประตู พร้อมกับเสียงฝีเท้าของเหล่าทหารองครักษ์ที่ถอยร่นไปประจำการอารักขาอยู่โดยรอบเรือนพัก บรรยากาศภายในห้องซอมซ่อก็พลันดิ่งจมลงสู่ความเงียบงันอันวังเวงระคนสยดสยอง ทว่า... ในห้วงจิตสำนึกอันลึกล้ำของลู่เฉินเฟิงเวลานี้ กลับมีเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ คล้ายเสียงก้องกังวานของระฆังสำริดโบราณที่สะท้อนฝ่ากาลเวลาอันยาวนาน ดังแว่วระเบิดขึ้นในความนึกคิด "พิษโอสถกลืนปราณ... ช่างโอหังนักที่กล้าเอาพิษเดรัจฉานเช่นนี้มาทำลายเจ้า..." "กระดูกและเส้นเอ็นของเจ้าถูกทำลาย... ถึงเวลาสร้างใหม่ให้เหนือล้ำยิ่งกว่าจอมยุทธ์คนไหนๆ!" "ตื่นขึ้นเถิด... ผู้สืบทอดสายโลหิตแห่งตระกูลลู่ บัดนี้ 'อ่างสถิตจิตปฐพี' ได้ยอมรับเจ้าเป็นนายอย่างแท้จริงแล้ว..." เสียงปริศนาของดวงวิญญาณระดับเทพผู้สูงส่งซึ่งสถิตและถูกผนึกอยู่ภายในอ่างโบราณดังก้องสะท้าน สะกดให้จิตวิญญาณของเขาตื่นรู้ พร้อมกันนั้น ภาพลักษณ์อันศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามของอ่างไม้ที่ส่องประกายสลักลายทองเรืองรองวับแวมก็ปรากฏขึ้นเด่นชัดในมโนสำนึก ลู่เฉินเฟิงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองสำร

"ในเมื่อเจ้าไร้สำนึก วันนี้ข้า... ในฐานะมารดา จะขอปลิดชีพเจ้าเพื่อล้างมลทินให้ตระกูลด้วยมือของข้าเอง!"มู่หว่านชิงน้ำตาไหลอาบแก้มทว่าแววตาทอประกายแข็งกร้าวราวกับศิลา คมมีดสั้นจ่อติดผิวเนื้อจนเฉินเฟิงรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่าน ทว่าในวินาทีวิกฤตแห่งความเป็นตายนั้น สมองอันปราดเปรื่องของอดีตสตั๊นต์แมนก็กระชากสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ถ้าข้าปล่อยให้นางเข้าใจผิดต่อไป หัวได้หลุดจากบ่าจริงๆ แน่!"ท่านแม่... ช้าก่อน!"เฉินเฟิงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก แม้ลมหายใจจะติดขัดจากแรงดึงที่คอเสื้อ แต่แววตาของเขากลับนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัว"หากท่าน... อยากจะฆ่าลูกเพื่อรักษาเกียรติของตระกูลจริงๆ... ไฉนเลยจดหมายฉบับนั้น"...ถึงได้มาตกอยู่ในมือของท่านเล่า?"คำถามนั้นเปรียบเสมือนค้อนเหล็กมหึมาที่ทุบลงกลางใจ มู่หว่านชิงชะงักกึก คมมีดที่จ่ออยู่นิ่งค้างทันที แววตาที่เคยอัดแน่นไปด้วยเพลิงโทสะแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจระคนฉงน"เจ้า... หมายความว่าอย่างไร"ลูกขอถามท่านแม่ตามตรง..."เฉินเฟิงสบตาแกร่งกล้าของสตรีเบื้องหน้าตรงๆ นัยน์ตาที่แปรเปลี่ยนเป็นดุดันและสุขุมดุจพญาอินทรีตัวจริงทำ