LOGINShare
บทที่ 13
publish date:
2026-11-02 01:12:30“ให้เขาได้ยินเรื่องที่ทำให้อยากกลับไปบอกคนสั่งเจ้าค่ะ”
มู่หลานวางใบรับของลงกลางโต๊ะ หลี่เจียงมองนาง ก่อนถาม “แล้วเจ้าจะให้เขาได้ยินเรื่องอะไร?” “ว่าพบหลักฐานซึ่งอาจบอกได้ว่าใครนำตราของท่านพ่อไปใช้” ใต้เท้าไป๋ขมวดคิ้ว “แต่เรายังไม่พบ” “เราไม่ต้องบอกว่าพบแล้วเจ้าค่ะ เพียงบอกว่าจะตรวจอะไรต่อ หากมีคนในจวนเกี่ยวข้อง เขาย่อมอยากรู้ว่าตนทิ้งร่องรอยไว้หรือไม่” หลี่เจียงหยิบใบรับของขึ้นพิจารณา เป็นกระดาษที่ร้านเครื่องเขียนออกให้อาเฉิงในวันที่กุญแจห้องหนังสือหาย “ใบนี้ระบุเพียงกระดาษกับหมึก ยังผูกเขาเข้ากับคำสั่งปลอมไม่ได้” “ข้าทราบเจ้าค่ะ แต่ร้านอาจมีบัญชีที่ละเอียดกว่านี้ หรือคนขายอาจจำได้ว่าเขาไปกับใคร” “หากเขาซื้อของตามหน้าที่จริง ก็ไม่มีเหตุให้กลัว” มู่หลานพยักหน้า “แต่หากวันนั้นเขาทำอย่างอื่นด้วย เขาคงอยากส่งข่าวก่อนที่เราจะไปถึงร้าน” หลี่เจียงวางกระดาษลง “เช่นนั้นเราจะตรวจร้านจริง และบอกเรื่องนี้ต่อหน้าคนที่ทำงานแถวห้องหนังสือ ไม่ต้องแต่งเรื่องเพิ่ม” ใต้เท้าไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว “ข้าไม่ต้องการให้ทั้งจวนหวาดระแวงกันมากกว่านี้” “เราจะไม่เรียกทุกคนมาขู่สอบเจ้าค่ะ” มู่หลานตอบ “เพียงให้คนที่เกี่ยวข้องช่วยเตรียมบัญชีตามปกติ” บิดามองใบหน้าจริงจังของนาง แล้วจึงยอมพยักหน้า ⸻ ช่วงบ่าย หลี่เฟิงกลับมาจากเรือนเก็บสินค้า เขาพบเศษวัสดุห่อของกับรอยเคลื่อนย้ายหีบ แต่ของบรรณาการไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว จึงให้คนเฝ้าสถานที่และตามเจ้าของเรือนต่อ เมื่อฟังแผนจบ เขาหันไปถามหลี่เจียง “จะปล่อยให้คนออกจากจวนหรือ?” “ใต้เท้าไป๋ถูกให้อยู่ในจวน บ่าวที่ออกไปซื้อของยังผ่านได้ตามปกติ เราเพียงตรวจชื่อและสิ่งของเข้าออก” หลี่เจียงตอบ “หากวันนี้จู่ ๆ ปิดประตูทั้งหมด คนที่รอส่งข่าวย่อมหยุดเคลื่อนไหว” “ข้าจะให้คนตามตั้งแต่พ้นประตู แต่ถ้าเห็นว่าเขาจะทำร้ายใคร ต้องจับทันที” หลี่เจียงรับคำ ก่อนหันมาหามู่หลาน “ส่วนเจ้าอยู่ในเรือน” นางชะงัก “ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะออกไปเลยเจ้าค่ะ” หลี่เฟิงมองนาง “ข้าบอกไว้ก่อน” มู่หลานหันไปหาบิดา หวังว่าจะมีคนช่วยพูดสักคำ แต่ใต้เท้าไป๋กลับยกถ้วยชาขึ้นอย่างสงบ “ครั้งนี้พ่อเห็นด้วย” นางจึงเลิกเถียง แล้วขยับกระดาษกลับมาเก็บให้เรียบร้อย ⸻ ไม่นาน พ่อบ้านก็เรียกผู้ดูแลห้องหนังสือกับบ่าวที่เคยออกไปซื้อเครื่องเขียนมาพบ ใต้เท้าไป๋สั่งให้รวบรวมใบรับของย้อนหลัง โดยมีหลี่เจียงนั่งตรวจรายการอยู่ข้างโต๊ะ มู่หลานช่วยแยกกระดาษตามวัน เสี่ยวถิงยืนรับเอกสารที่ตรวจเสร็จแล้วไปใส่กล่อง อาเฉิงมาพร้อมบ่าวอีกสองคน เขาก้มหน้าตอบคำถามตามปกติ ยืนยันอีกครั้งว่าซื้อกระดาษกับหมึกแล้วกลับจวนทันที หลี่เจียงไม่ได้ซักเรื่องเส้นทางซ้ำ เพียงวางใบรับของฉบับนั้นไว้ด้านบน “พรุ่งนี้ข้าจะให้คนเอาไปเทียบกับบัญชีของร้าน เผื่อมีรายการใดตกหล่น” มือของอาเฉิงที่ประสานอยู่หน้าตัวขยับเล็กน้อย มู่หลานเห็น แต่ไม่อาจรู้ว่าเป็นเพราะกลัวหรือเพียงยืนเกร็งมานาน นางจึงก้มจัดกระดาษต่อ ไม่จ้องจนอีกฝ่ายรู้ตัว “ร้านนี้ซื้อประจำหรือไม่?” หลี่เจียงถาม “ขอรับ ใช้มาหลายปีแล้ว” “ดี เจ้าของร้านคงจำคนของจวนได้” เขาส่งใบรับของให้เสมียนจดรายการ แล้วบอกให้ทุกคนกลับไปทำงาน อาเฉิงเดินออกไปพร้อมบ่าวคนอื่น ไม่มีใครวิ่งหนี ไม่มีใครทำของตกหรือหันกลับมามองอย่างมีพิรุธ ห้องเงียบลงอีกครั้ง มู่หลานเพิ่งรู้ว่าตนเผลอกลั้นหายใจอยู่ “หากเขาไม่ส่งข่าวล่ะเจ้าคะ?” “ก็ไปตรวจร้านตามที่บอก” หลี่เจียงตอบ “เราไม่ได้เสียอะไร และการที่เขาไม่เคลื่อนไหวก็ไม่ได้แปลว่าเขาผิดหรือบริสุทธิ์ ต้องดูหลักฐานต่อ” นางพยักหน้า ก่อนเลื่อนกล่องเอกสารไปให้เขา “เช่นนั้นเก็บไว้ที่ท่านดีกว่าเจ้าค่ะ” หลี่เจียงรับกล่องแล้วกล่าวเรียบ ๆ “เจ้าวางเหยื่อเป็น แต่ไม่ยอมทิ้งของสำคัญไว้ให้ขโมยง่าย ๆ นับว่ารอบคอบ” “ข้าคงไม่อยากเขียนบัญชีใหม่ทั้งเล่มหรอกเจ้าค่ะ” เขาก้มมองลายมือบนกระดาษของนาง “ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าเขียนแผนที่ใหม่” มู่หลานดึงกระดาษรูปเกวียนกลับมาคว่ำทันที หลี่เจียงยกถ้วยชาขึ้น มุมปากขยับเล็กน้อย ⸻ การรอคอยยาวนานกว่าที่มู่หลานคิด นางกลับเรือนพักตามคำสั่ง แต่เปิดตำราอ่านไปได้เพียงสองหน้า สายตาก็เลื่อนไปยังประตูอีกครั้ง เสี่ยวถิงจึงวางจานขนมไว้ตรงหน้า “มองอีกกี่ครั้ง คนส่งข่าวก็ยังเดินเร็วเท่าเดิมเจ้าค่ะ” “ข้าไม่ได้รอ” เสี่ยวถิงก้มมองตำรา “เช่นนั้นคุณหนูอ่านหน้าเดิมมาครึ่งชั่วยามแล้ว คงเป็นตอนที่ชอบมาก” มู่หลานปิดหนังสือ ยอมรับขนมมากินแต่โดยดี ใกล้พลบค่ำ คนของหลี่เจียงจึงเข้ามาเรียกนางไปห้องรับรอง อาเฉิงไม่ได้ขอออกจากจวน แต่เข้าไปคุยกับบ่าวในครัวที่มีหน้าที่นำตะกร้าเปล่าคืนร้านผัก หลังจากนั้นบ่าวในครัวก็ถือห่อกระดาษเล็กๆ ออกไปด้วย “จับเขาแล้วหรือเจ้าคะ?” มู่หลานถามทันที “ยัง” หลี่เฟิงตอบ “คนของข้าตามอยู่” “บ่าวในครัวอาจไม่รู้เรื่อง” ใต้เท้าไป๋กล่าว “ข้าสั่งไว้แล้วว่าอย่าเพิ่งทำให้เขาตกใจ หากเป็นเพียงคนรับฝากของ เราต้องรู้ว่าใครมารับต่อ” มู่หลานนั่งลงข้างบิดา คราวนี้ไม่มีใครหยิบถ้วยชาขึ้นมาอีก นอกหน้าต่าง ฟ้าค่อย ๆ มืดลง บ่าวเข้ามาจุดตะเกียงทีละดวง แสงไฟทำให้เงาของผู้รอข่าวทอดยาวไปบนพื้น กว่าทหารจะกลับมา เสี่ยวถิงก็ยกน้ำชาเปลี่ยนไปแล้วหนึ่งกา “บ่าวในครัวนำห่อไปให้คนที่รออยู่ข้างร้านผักขอรับ ผู้รับเปิดอ่านแล้วรีบออกจากตลาด คนของเราตามต่อ ส่วนบ่าวในครัวกำลังกลับจวน” หลี่เจียงลุกขึ้น “ให้เขากลับเข้ามาตามปกติ แล้วค่อยเรียกมาคุยแยกกับพ่อบ้าน อย่าให้อาเฉิงรู้ว่าเราพบห่อกระดาษ” ทหารรับคำ ก่อนส่งกระดาษอีกแผ่นให้หลี่เฟิง “คนที่ตามผู้รับฝากส่งข่าวกลับมาแล้วขอรับ” หลี่เฟิงเปิดอ่าน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วส่งต่อให้พี่ชาย มู่หลานมองทั้งสองอย่างร้อนใจ “เขาไปที่ใดเจ้าคะ?” หลี่เจียงเงยหน้าขึ้น “โรงเก็บรถหลังร้านรับจ้างขนของ” ร้านเดียวกับที่ถูกจ้างให้ขนหีบออกจากคลังหลวง หลี่เฟิงหยิบกระบี่ขึ้นทันที ขณะที่หลี่เจียงหันไปสั่งทหาร “เฝ้าประตูหลังด้วย คราวนี้อย่าให้ใครขนของออกไปได้” มู่หลานมองกระดาษในมือเขา แล้วเพิ่งเห็นข้อความสั้นๆ ที่อยู่บรรทัดล่าง ผู้รับฝากข่าวไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อพบใครเพียงอย่างเดียว เขาสั่งให้เตรียมรถออกเดินทางคืนนี้
Latest chapter
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 27
“พ่อจะกลับก่อนมืดหรือไม่?” อาเป่าถามขณะจับชายเสื้อบิดาอยู่หน้าสำนักเรียน เฉินฝูก้มจัดคอเสื้อให้ลูก ก่อนตอบว่ารับค่าจ้างกับซื้อยาให้แม่เสร็จแล้วจะรีบกลับ เด็กชายจึงยอมปล่อยมือ มู่หลานเห็นภาพนั้นก่อนออกเดินทาง นางยังหันกลับไปโบกมือให้เขา โดยไม่คิดว่าคำถามสั้นๆจะติดอยู่ในใจจนถึงประตูเมือง “ผู้ใดชื่อเฉินฝู?” เจ้าหน้าที่เรียกจากข้างด่าน ขบวนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเดินเท้ามาขึ้นรถตรงศาลาพักม้าจึงหยุดลงอีกครั้ง เฉินฝูเดินออกไปพร้อมห่อสัมภาระ “ข้าเองขอรับ” เจ้าหน้าที่ก้มตรวจเอกสาร ก่อนส่งสัญญาณให้คนข้างหลังเข้าประกบ “ไปกับพวกเรา” “มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?” “เจ้าต้องให้การเรื่องปล้นสินค้านอกประตูตะวันตก” เสียงนั้นทำให้มู่หลานเปิดม่านทันที เฉินฝูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้ารัว “ข้าไม่ได้ปล้นผู้ใด พวกท่านจำคนผิดแล้ว!” “ชื่อเฉินฝู อยู่หมู่บ้านริมลำธาร รับจ้างขนของ มีเกวียนหนึ่งคัน ใช่หรือไม่?” “ใช่ แต่—” เจ้าหน้าที่จับแขนเขาไว้ หลี่เหิงซึ่งอยู่หน้าขบวนจึงลงจากม้าแล้วเดินเข้ามา “เขาเดินทางมากับข้า มีหลักฐานใดจึงมาตามตัว?” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รีบคำนับแล้วนำเอกสารให้ดู “เกวียนของเ
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 26
มู่หลานเลื่อนตะเกียงเข้ามาใกล้แผนทางที่ขีดไว้บนกระดาษ แล้ววางนิ้วลงตรงช่วงกลางเนิน “ตรงนี้มีที่ให้พักของหรือไม่เจ้าคะ?” บิดาของอาเป่าก้มมอง ก่อนพยักหน้า “มีลานเผาถ่านเก่าขอรับ พื้นค่อนข้างราบ” “แบ่งคนรับส่งกันตรงลานเผาถ่านเถอะเจ้าค่ะ จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นลงตลอดทางทุกเที่ยว” มู่หลานชี้ลงบนแผนทาง บิดาของอาเป่าก้มดูแล้วพยักหน้า ลานที่นางเลือกอยู่กึ่งกลางเนิน พื้นราบพอพักของและมีทางให้คนเดินสวนกันได้ หลี่หมิงจึงจัดคนเป็นสองชุด ให้ผู้ที่ได้พักแล้วลงไปรับของ ส่วนคนที่เพิ่งขนข้าวกลับมารอรับช่วงบน ตกลงกันเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายพัก เพราะพรุ่งนี้ยังต้องใช้แรงอีกมาก⸻ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นหลังฟ้าสางไม่นาน มู่หลานยืนรออยู่ที่ลานเผาถ่านกับเสี่ยวถิง เห็นคนหาบทยอยขึ้นมาตามทาง แต่ละคนแบกห่อข้าวที่แบ่งให้เล็กลงแล้ว ถัดไปเป็นม้าต่างบรรทุกยาและผ้าห่ม ชายที่เดินตามมาหยุดตรงโค้งเพื่อช่วยประคองตะกร้าไม่ให้เกี่ยวกิ่งไม้ พอเขาเงยหน้า มู่หลานจึงจำได้ “องค์ชายสี่?” หลี่เหิงหันมา เสื้อคลุมมีรอยโคลนตรงชาย ผมข้างขมับหลุดจากที่รวบเล็กน้อย “เหตุใดทำหน้าเช่นนั้น ข้าเดินขึ้นเขาเองเป็นนะ” “ข้าเพียงไม่คุ้นต
You May Also Like
อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X138.2K views(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก135.3K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน310.0K viewsรอยร้าวรัก
Sitha77.1K viewsWhere love blooms เมื่อความรักผลิบาน
Dear Hydie63 viewsCAIRO 001 - รักนี้ไม่มีในระบบ
ศรีอักษรรินทร์225 viewsบ่วงเสน่หา พ่อสามี
พิมพ์ใจ97 viewsเผลอรักหมดใจให้กับเจ้านายแบดบอย (อ่านฟรี)
Molin-T475 views
