LOGINShare
บทที่ 14
publish date:
2026-11-02 01:44:58หลี่เฟิงออกจากจวนไปก่อนพร้อมทหารชุดหนึ่ง หลี่เจียงอยู่กำชับพ่อบ้านให้แยกอาเฉิงกับบ่าวครัวออกจากกัน โดยไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสองพูดคุย
มู่หลานลุกตามเมื่อเขาเก็บกระดาษใส่แขนเสื้อ “ข้าไปส่งที่ประตูเจ้าค่ะ” หลี่เจียงเหลือบมองรองเท้าที่นางสวมเรียบร้อยแล้ว “ส่งได้ แต่หยุดตรงธรณีประตู” มู่หลานถอนหายใจ แต่ยอมเดินตามไปโดยดี ก่อนขึ้นม้า หลี่เจียงหันกลับมาหาใต้เท้าไป๋ “คืนนี้อย่าเพิ่งสอบอาเฉิงต่อ ให้คนเฝ้าไว้ก่อน ข้าจะกลับมาพร้อมสิ่งที่ใช้ถามเขาได้” บิดานางพยักหน้า มู่หลานยืนมองจนม้าลับออกไป แล้วจึงกลับเข้าจวน ครั้งนี้นางไม่ได้คิดปีนกำแพงตาม แต่การอยู่รอกลับยากกว่าที่คิดมาก ⸻ โรงเก็บรถตั้งอยู่หลังร้านรับจ้างขนของ ประตูด้านหน้าปิดแล้ว แต่ยังมีแสงตะเกียงลอดจากช่องไม้ เสียงล้อครูดพื้นดังเป็นระยะ ตามด้วยเสียงคนเร่งให้ยกของขึ้นรถ หลี่เฟิงรออยู่ในตรอกตรงข้าม เมื่อหลี่เจียงมาถึงจึงชี้ไปทางประตูหลัง “มีรถหนึ่งคัน หีบสามใบ คนขนสี่คน ผู้รับฝากข่าวยังอยู่ข้างใน” “เจ้าของร้านล่ะ?” “ถูกเรียกไปสอบกับน้องสี่ตั้งแต่บ่าย คนที่คุมอยู่ตอนนี้เป็นผู้ดูแลโรงรถ” หลี่เจียงพยักหน้า แล้วให้ทหารสองคนไปสมทบด้านหลัง ก่อนส่งสัญญาณแก่หลี่เฟิง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง “เปิดประตู ตรวจของตามคำสั่งสอบสวนคลังหลวง” เสียงด้านในเงียบลงทันที ครู่ต่อมา มีเสียงตะโกนจากประตูหลัง “หยุดรถ!” หลี่เฟิงผลักประตูซึ่งเปิดแง้มเข้ามา คนขนของผู้หนึ่งถอยชนหีบจนตะเกียงสั่น ส่วนชายที่รับห่อจากบ่าวในครัวคว้าถุงหนังบนโต๊ะแล้ววิ่งไปทางท้ายโรง เขาไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็พบหลี่เจียงยืนขวางอยู่ตรงประตูข้าง “รีบไปไหน?” อีกฝ่ายชักมีดออกจากเอว หลี่เจียงเบี่ยงหลบแล้วจับข้อมือกระแทกกับเสาประตู มีดหลุดลงพื้น ก่อนทหารจะเข้าควบคุมตัวไว้ หลี่เฟิงสั่งให้ทุกคนวางของและถอยออกจากรถ คนงานสามคนรีบทำตาม มีเพียงผู้ดูแลโรงรถที่ยังยืนยันว่ากำลังส่งสินค้าให้ลูกค้า “เช่นนั้นนำใบว่าจ้างมา” หลี่เฟิงกล่าว ชายผู้นั้นมองโต๊ะว่าง ๆ ข้างผนัง ก่อนเริ่มพูดติดขัด “ผู้ว่าจ้าง… จะส่งตามมาทีหลังขอรับ” หลี่เจียงก้มเก็บถุงหนังที่ตกอยู่ เปิดดูแล้วพบกระดาษหลายฉบับกับเงินก้อนหนึ่ง เขาส่งให้เสมียนที่ตามมาเก็บไว้ ก่อนให้ตรวจหีบบนรถต่อหน้าผู้ดูแลโรงรถและคนงาน หีบใบแรกบรรจุผ้าหยาบกับฐานไม้แกะสลัก ใบที่สองเป็นเครื่องทองห่อแยกชิ้น ส่วนใบสุดท้ายมีหยกแกะสลักวางอยู่ในเบ้าที่บุผ้าแน่นหนา หลี่เฟิงมองของภายในโดยไม่หยิบขึ้นมา “ปิดประตูทั้งหมด ลงบันทึกว่าแต่ละชิ้นพบในหีบใด แล้วตามคนของน้องสี่มาช่วยตรวจรายการ” ผู้ดูแลโรงรถหน้าซีดลง “ข้าน้อยเพียงรับฝากของ ไม่รู้ว่าเป็นของผู้ใด” หลี่เจียงหันไปมองเขา “เมื่อครู่เจ้าบอกว่ากำลังส่งให้ลูกค้า” อีกฝ่ายเงียบสนิท ⸻ ที่จวนไป๋ เสียงย่ำบอกเวลาดังผ่านกำแพงมาแล้วสองครั้ง มู่หลานยังนั่งอยู่ในห้องรับรองกับบิดา เสี่ยวถิงนำเสื้อคลุมมาวางให้ นางสวมโดยไม่ละสายตาจากประตู ส่วนใต้เท้าไป๋อ่านบัญชีหน้าเดิมอยู่นานจนสุดท้ายต้องปิดลง “หากง่วงก็ไปนอนก่อน” “ท่านพ่อก็ยังไม่นอน” เขาจึงไม่ได้ไล่อีก เสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าห้อง มู่หลานลุกทันทีจนชายเสื้อคลุมเกี่ยวพนักเก้าอี้ เสี่ยวถิงรีบปลดให้ ขณะที่หลี่เจียงก้าวเข้ามาพร้อมหลี่เฟิง “พบของที่น่าจะเป็นของบรรณาการแล้ว” หลี่เฟิงกล่าว “หลี่เหิงกำลังตรวจเทียบกับบัญชีและให้ช่างยืนยันอีกครั้ง” ใต้เท้าไป๋ลุกตามลูกสาว “อยู่ที่โรงเก็บรถหรือ?” “ขอรับ กำลังจะถูกขนออกคืนนี้” มู่หลานกำมือแน่นแล้วค่อยคลายออก ความรู้สึกที่อัดอยู่ในอกตลอดหลายวันเพิ่งเบาลงเล็กน้อย แต่หลี่เจียงยังไม่ได้นั่ง “ขอเรียกอาเฉิงมาพบก่อน” ⸻ อาเฉิงถูกพาเข้ามาโดยมีทหารยืนประกบ เขาเงยหน้ามองบิดาของมู่หลานเพียงแวบเดียวแล้วก้มลง หลี่เจียงวางใบรับของจากร้านเครื่องเขียนบนโต๊ะ “ห่อนี้เจ้าฝากบ่าวในครัวไปส่งหรือไม่?” คราวนี้เขาวางกระดาษอีกฉบับลงข้างกัน เป็นข้อความที่ยึดได้จากถุงหนังของผู้รับฝากข่าว อาเฉิงเหลือบมอง แล้วริมฝีปากก็เริ่มสั่น ในกระดาษมีเพียงข้อความสั้น ๆ แจ้งว่าองค์ชายจะไปตรวจบัญชีร้านเครื่องเขียนในวันรุ่งขึ้น และอาจตามพบคนที่ไปกับตน “ข้าน้อย… เพียงกลัวว่าคนรู้จักจะถูกสอบด้วย” “คนรู้จักของเจ้ารับข่าวแล้วไปสั่งขนของออกจากโรงเก็บรถทันที” หลี่เจียงตอบ “ตอนนี้เขาถูกจับแล้ว” อาเฉิงเงียบ มือที่วางบนตักกำแน่น ใต้เท้าไป๋เป็นฝ่ายถามขึ้น “กุญแจห้องหนังสือ เจ้าเป็นคนเอาไปหรือไม่?” บ่าวหนุ่มไม่ตอบ บิดาของมู่หลานรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกชื่ออีกครั้ง “อาเฉิง” อีกฝ่ายทรุดลงคุกเข่า หน้าผากกระแทกพื้น “ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ!” มู่หลานยืนนิ่ง นางจำได้ว่าเขาเคยช่วยยกหีบตำราเข้าเรือนให้เมื่อหลายเดือนก่อน วันนั้นยังหัวเราะกับเสี่ยวถิงเรื่องหนังสือที่หนักกว่าของใช้ทั้งหมดของนาง ใต้เท้าไป๋วางมือลงบนขอบโต๊ะ “เล่ามา” อาเฉิงยอมรับว่าเป็นคนหยิบกุญแจไป ระหว่างที่ผู้ดูแลห้องหนังสือออกไปรับเอกสาร เขาเปิดตู้ นำตราประทับลงบนกระดาษตามที่ได้รับมา แล้วเก็บทุกอย่างคืนที่เดิม “ข้าน้อยไม่ได้นำตราออกจากจวนขอรับ เขาบอกให้ประทับแล้วส่งกระดาษกลับไปก็พอ” “เขาคือใคร?” หลี่เฟิงถาม “คนที่มารับข่าวคืนนี้ขอรับ เขารออยู่ระหว่างทางไปร้านเครื่องเขียน” มู่หลานก้มมองใบรับของ วันนั้นอาเฉิงไปซื้อกระดาษจริง แต่ก่อนจะไปถึงร้าน เขาทำสิ่งที่ถูกจ้างมาเสร็จแล้ว “เหตุใดจึงยอมทำ?” ใต้เท้าไป๋ถาม อาเฉิงก้มหน้าจนแทบติดพื้น “ข้าน้อยเป็นหนี้ เขาช่วยจ่ายให้ แล้วบอกว่าเพียงใช้ตรารับรองการขนของ ไม่มีใครเดือดร้อน…” “แล้วเมื่อวาน เมื่อเจ้ารู้ว่าท่านพ่อถูกกล่าวหา?” มู่หลานถาม อีกฝ่ายตอบไม่ได้ นางไม่ได้ถามซ้ำ ความเงียบของเขาเพียงพอแล้ว หลี่เจียงให้เสมียนบันทึกคำให้การ ก่อนนำตัวไปควบคุมแยกจากคนอื่นเพื่อตรวจสอบรายละเอียดต่อ เมื่อประตูปิดลง ใต้เท้าไป๋ยังคงมองพื้นตรงที่อาเฉิงคุกเข่าอยู่ มู่หลานขยับเข้าไปยืนข้างบิดา แต่ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด ⸻ ดึกมากแล้ว คนของหลี่เหิงจึงนำข่าวยืนยันมาถึง เครื่องทองและหยกที่พบตรงกับรายการบรรณาการ ทั้งลวดลาย ขนาด และตำหนิที่ช่างบันทึกไว้ ในหีบเครื่องมือใบหนึ่งยังพบตลับสี น้ำมัน และแม่ตราสำหรับทำผนึกเลียนแบบ คนงานที่ยอมให้การบอกว่าของเหล่านี้ถูกนำเข้าวังในหีบใบที่ห้า เพื่อช่วยปิดร่องรอยหลังรับของปลอมกลับเข้าคลัง หลี่เฟิงอ่านรายงานจบแล้วส่งให้ใต้เท้าไป๋ “พรุ่งนี้จะนำหลักฐานกับพยานขึ้นรายงาน เราพบทั้งของจริงและคนที่นำตราไปใช้แล้ว” ใต้เท้าไป๋รับกระดาษไว้ ก่อนประสานมือให้ทั้งสอง “ขอบใจพวกเจ้ามากนะ” หลี่เจียงรีบยกมือห้าม ส่วนหลี่เฟิงกล่าวเพียงว่าการสอบสวนยังต้องทำให้ครบ มู่หลานมองใบหน้าที่เหนื่อยล้าของพวกเขา แล้วนึกถึงหลี่เหิงซึ่งยังอยู่ตรวจของจนป่านนี้ ทุกคนต่างมีทางกลับเรือนของตน แต่คืนนี้กลับเลือกอยู่ช่วยครอบครัวนาง ใต้เท้าไป๋หันไปสั่งพ่อบ้านให้เตรียมอาหารร้อนและส่งไปยังโรงเก็บรถด้วย ก่อนกลับมานั่งลงช้า ๆ หลี่เจียงจึงหยิบเอกสารฉบับสุดท้ายออกมา “ยังมีอีกเรื่อง ผู้ดูแลโรงรถยอมบอกชื่อคนที่สั่งให้เก็บของแล้ว” มู่หลานเงยหน้าขึ้นทันที “เป็นผู้ใดเจ้าคะ?” “หลัวซื่ออัน ผู้ช่วยกรมคลัง” บิดานางนิ่งไป ส่วนมู่หลานจำชื่อไม่ได้ในทันที จนหลี่เฟิงกล่าวต่อ “คนที่ยืนยันว่ายังต้องเอาผิดบิดาเจ้า แม้เราจับขันทีได้แล้ว” ภาพขุนนางที่ก้าวออกมากล่าวหากลางลานผุดขึ้นในความทรงจำ เขาไม่ได้เพียงเชื่อหลักฐานผิด ๆ เขารู้อยู่แล้วว่าของจริงถูกซ่อนไว้ที่ใด
Latest chapter
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 33
เมื่อรถม้าถึงจวนไป๋ มู่หลานให้เสี่ยวถิงนำกล่องธนูไปเก็บ ส่วนตนไปถามพ่อบ้านว่ามีข่าวจากในวังหรือไม่ เมื่อได้รับคำตอบว่ายัง นางจึงกลับมาหาสหายทั้งสองที่ห้องรับรอง อิงหลิงเห็นสีหน้านางจึงเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อเจ้าเพิ่งออกจากสนามไล่เลี่ยกับพวกเรา คงยังกลับมาไม่เร็วถึงเพียงนี้” “ข้ารู้” มู่หลานถอนหายใจเบาๆ “แต่พอได้ยินว่าเกี่ยวกับบัญชีกับชื่อท่านพ่อ ข้าก็นึกถึงเรื่องคราวก่อนขึ้นมา” ซูเหยามองสหายด้วยสีหน้าจริงจัง “คราวก่อนมีคนใส่ร้ายท่านพ่อเจ้า แต่คราวนี้เพียงเรียกไปสอบถาม ยังไม่มีใครกล่าวหาอะไร อย่าเพิ่งคิดว่าจะเหมือนคราวก่อนสิ” มู่หลานมองสหาย “วันนี้เจ้าพูดมีเหตุผลดีนะ” “ข้าก็พูดมีเหตุผลทุกวันอยู่แล้ว” อิงหลิงหลุดหัวเราะ บรรยากาศในห้องจึงผ่อนคลายลงบ้าง ทั้งสองอยู่คุยต่อจนถึงเวลาต้องกลับ มู่หลานเดินออกไปส่งถึงหน้าจวน ซูเหยาขึ้นรถแล้วก็ยังเปิดม่านกลับมาบอก “หากพรุ่งนี้ไม่ได้ออกไปไหน ให้คนมาบอก ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อน” “ข้าไม่ได้ถูกกักตัวเสียหน่อย” “เช่นนั้นก็ถือว่าข้ามาเพื่อชิมขนม” มู่หลานรับคำด้วยรอยยิ้ม ก่อนยืนรอจนรถม้าพ้นหัวมุมถนน นางกำลังจะกลับเข้าไป เสียงม้าก็ดังมาจากอีกด้านหนึ่
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 32
ธงในมือผู้ดูแลงานลดลง มู่หลานดึงสายธนูจนสุดระยะที่ฝึกไว้ ดวงตาจับอยู่บนวงเป้า ทว่าพอได้ยินเสียงคนขยับเก้าอี้ด้านหลัง ปลายนิ้วกลับคลายเร็วกว่าที่ตั้งใจ ลูกศรปักลงตรงขอบนอก “หนึ่งคะแนน!” นางลดธนู มองตำแหน่งลูกศรแล้วเม้มปาก คนละสามดอก ผู้เริ่มฝึกยิงเป้าใกล้ ผู้ชำนาญยิงเป้าไกล ก่อนนำคะแนนมารวมกัน นางเพิ่งใช้โอกาสแรกไปกับคะแนนต่ำที่สุดบนเป้า หลี่เฟิงยังไม่ยกธนู เขาหันมาถามเบา ๆ “เมื่อครู่เจ้าฟังอะไรอยู่?” “เสียงข้างหลังเจ้าค่ะ” “แล้วเป้าอยู่ที่ใด?” มู่หลานเหลือบมองเขา “ข้างหน้า” “เช่นนั้นดูข้างหน้า” คำเตือนสั้นๆทำให้นางหลุดยิ้มได้ เขาจึงกลับไปประจำจุดยิงของตน ดึงสายแล้วปล่อยโดยไม่รีบร้อน ลูกศรปักในวงกลาง เสียงปรบมือดังขึ้น มู่หลานหันไปมองตามทันที ก่อนนึกได้ว่าตนควรเตรียมลูกต่อไปแล้ว ข้างสนาม ซูเหยากำลังนับคะแนนด้วยนิ้ว อิงหลิงจับมือนางให้ลดลง “อย่าให้นางเห็น เจ้าเหมือนกำลังทวงหนี้” “ข้าเพียงอยากรู้ว่าต้องได้อีกเท่าไร” “ข้ายังไม่อยากรู้เลย” มู่หลานพูดกลับไปเบาๆจนเพื่อนทั้งสองรีบยืนเรียบร้อย หลี่หมิงซึ่งอยู่ข้างกันหัวเราะ ก่อนขยับให้ผู้ชมด้านหลังมองเห็นสนามถนัดขึ้น คราว
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 31
เย็นวันนั้น คนที่พ่อบ้านส่งไปยังจวนองค์ชายรองกลับมาพร้อมจดหมายตอบ มู่หลานเปิดอ่านทันที ‘ข้ายังไม่ได้ลงชื่อให้เจ้า หากอยากแข่งก็เลือกคู่เองได้ ส่วนธนูนั้นให้แล้ว ไม่ต้องคืน’ ด้านล่างมีข้อความต่ออีกบรรทัด ‘แต่หากเลือกข้า ข้าจะยินดีมาก’ เสี่ยวถิงเห็นนางหยุดอ่านจึงถามขึ้น“องค์ชายรองว่าอย่างไรเจ้าคะ?” “ให้ข้าเลือกคู่เอง” “เช่นนั้นคุณหนูจะเลือกผู้ใด?” มู่หลานพับจดหมาย ก่อนเหลือบมองธนูที่เก็บอยู่ข้างโต๊ะ “ขอให้ข้ายิงถูกเป้าก่อนเถอะ” สองวันที่เหลือนางจึงแบ่งเวลามาฝึกช่วงสั้นๆ พอถึงเช้าวันงาน ลูกศรส่วนใหญ่ก็อยู่บนเป้า แม้ยังไม่มีดอกใดปักกลางวงอย่างที่หวัง⸻ ซูเหยากับอิงหลิงรออยู่ใกล้ทางเข้าสนาม เมื่อเห็นมู่หลานลงจากรถม้า ซูเหยาก็มองกล่องในมือเสี่ยวถิงทันที “เจ้าจะลงแข่งจริงหรือ?” “ยังไม่ได้ลงชื่อ แล้วเจ้าเล่า?” “ข้าลองยืมธนูท่านพ่อมาฝึกแล้ว” “เป็นอย่างไรบ้าง?” “ท่านพ่อให้ข้าคืนก่อนทำตกใส่เท้า” อิงหลิงหลุดหัวเราะ ก่อนช่วยจัดสายผูกแขนเสื้อของมู่หลานให้กระชับ ทั้งสามเดินตามใต้เท้าไป๋เข้าสู่สนาม เสียงสายธนูดีดดังมาจากลานด้านหน้า สลับกับเสียงประกาศคะแนนและเสียงปรบมือ หลี่จิ่งเทีย
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 30
หน้าจวนมีห่อผ้าห่มกับเครื่องใช้เตรียมส่งไปยังหมู่บ้าน เฉินฝูกำลังช่วยพ่อบ้านผูกสัมภาระ เมื่อเห็นนางก็รีบวางเชือกแล้วคำนับ “ข้ากำลังจะขอพ่อบ้านเข้าไปขอบคุณคุณหนูพอดีขอรับ” “หากท่านขอบคุณทุกคนอีกรอบ วันนี้คงออกจากเมืองไม่ทัน” เฉินฝูยิ้มอย่างเก้อเขิน ข้างเอวมีห่อยาที่ซื้อให้ภรรยาผูกไว้แน่น มู่หลานเห็นแล้วจึงถามถึงขบวนกลับ เขาบอกว่าคนของหลี่เหิงรออยู่ตรงประตูตะวันตก จะเดินทางไปพร้อมกัน ใต้เท้าไป๋เดินออกมาตรวจความเรียบร้อย พ่อบ้านนำรายการส่งให้ ก่อนเรียกเฉินฝูเข้ามาฟังเรื่องงาน “ต่อไปเจ้ารับผิดชอบขนส่งของจวนไป๋ พ่อบ้านจะเป็นผู้แจ้งเที่ยวงานและค่าจ้าง” “ขอรับ” “วันนี้ส่งของแล้วกลับไปดูภรรยาก่อน เที่ยวถัดไปค่อยเข้ามารับงาน” เฉินฝูคำนับรับคำ แล้วก้มเขียนชื่อตนเองในใบรับของอย่างช้าๆ ใต้เท้าไป๋ให้พ่อบ้านอ่านรายการให้ฟังและทำสำเนาติดตัวไปด้วย มู่หลานยืนฟังพ่อบ้านทวนรายการไปด้วย ก่อนมองเขาพับสำเนาเก็บไว้ในเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อรถออกไปสมทบกับขบวนของหลี่เหิง ใต้เท้าไป๋จึงหันมาหาบุตรสาว “ส่งคนเสร็จแล้ว ทีนี้กลับเรือนไปพักได้แล้ว” นางเพิ่งรับคำ คนเฝ้าประตูก็เข้ามาแจ้งว่าคุณชายกู้มาถึง
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 29
มู่หลานวางจดหมายลงข้างตะเกียง แล้วหยิบขึ้นมาอ่านอีกครั้ง หีบสองใบยังอยู่ในคลัง จ้าวผิงจึงไม่อาจเห็นมันถูกยกขึ้นเกวียนอย่างที่ให้การไว้ได้ แต่หากเขาจงใจโกหก เหตุใดต้องเพิ่มของที่ไม่ได้หายลงไปด้วย? เช้าวันถัดมา คนจากที่ทำการมาถึงจวนเพื่อขอให้นางไปยืนยันถ้อยคำที่เฉินฝูพูดก่อนถูกจับ ผู้ดูแลขบวนซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ก็ถูกเรียกไปเช่นกัน เมื่อมู่หลานให้การเสร็จ หลี่เหิงก็เดินมาพบนางตรงระเบียง “วันนี้อาจได้คำตอบหลายเรื่องแล้ว” เขาบอก “เรื่องหีบหรือเจ้าคะ?” “มากกว่านั้น คนของข้าตามพบร้านที่รับสินค้าบางส่วนไว้ เจ้าของร้านกำลังมา” มู่หลานมองเขาทันที หลี่เหิงอธิบายว่า เมื่อคำให้การเรื่องของหายเริ่มไม่น่าเชื่อถือ เขาจึงให้คนตรวจร้านรับซื้อสินค้าที่จ้าวผิงเคยติดต่อด้วย ขณะเดียวกันก็เทียบบัญชีของร้านต้นทางกับของที่ยังอยู่ในคลัง “ข้าคงได้ใช้ความรู้เรื่องร้านค้าเสียที” เขากล่าว “ท่านใช้มาตั้งแต่จัดเสบียงแล้วเจ้าค่ะ” “ดี เจ้าจำได้ ข้าจะได้ไม่ต้องเล่าเองทุกครั้ง” มู่หลานยิ้ม ก่อนเจ้าหน้าที่จะออกมาเรียก ทั้งสองจึงเข้าไปในห้องพร้อมกัน จ้าวผิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง เฉินฝูอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าของสินค้า
ฝันตื่นหนึ่ง ชะตาวุ่นคุณหนูไป๋ บทที่ 28
“เป็นลายมือข้าเองขอรับ” จ้าวผิงตอบในที่สุด เฉินฝูเงยหน้าขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันได้พูด อีกฝ่ายก็กล่าวต่อ “ข้าเขียนให้ก่อนเกิดเหตุ เป็นค่าจ้างให้เขานำเกวียนมารอรับสินค้า ส่วนวันที่ลงไว้เป็นวันที่นัดจ่ายเงิน” ผู้สอบสวนก้มมองกระดาษอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าว่าจ้างเขาจริง?” “ขอรับ ข้าจึงรู้จักเขา และจำได้ว่าเป็นผู้ใดตอนเห็นเกวียนเข้ามารับของที่ถูกปล้น” เฉินฝูก้าวไปข้างหน้า แต่เจ้าหน้าที่ขวางไว้ “ท่านไม่ได้ให้ข้าขับรถ! ท่านนำมันไปเอง แล้วเอากระดาษนี้มาให้ตอนคืนรถ!” “เจ้าจะพูดเช่นไรก็ได้ แต่ข้ามีคนในร้านยืนยันเรื่องการว่าจ้าง” ห้องเงียบลง มู่หลานมองกระดาษที่เมื่อครู่ดูเหมือนจะช่วยเฉินฝูได้ บัดนี้กลับถูกใช้ยืนยันว่าเขามีเหตุให้ไปอยู่ใกล้สินค้าในคืนนั้น หลี่เหิงเลื่อนกระดาษกลับไปตรงหน้าผู้สอบสวน “เก็บคำให้การทั้งสองฝ่ายไว้ก่อน ยังไม่ต้องตัดสินว่าผู้ใดพูดจริง” เขาหันไปหาเฉินฝู “ตอนรับเกวียนคืน เจ้าเห็นสิ่งใดผิดไปจากเดิมบ้าง?” ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พยายามนึก “มีโคลนมากขอรับ ข้าไม่ได้ตรวจอะไรนัก ฟ้าใกล้สางแล้ว อาเป่ารออยู่กับญาติ ข้าต้องไปรับเขาก่อนขนฟืนกลับบ้าน” “โคมหน้ารถเล่า?” มู่หลา
You May Also Like
ชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน102.1K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี82.3K viewsเกิดมาร่าน
Beefy Cat217.2K viewsรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat110.0K viewsสุวรรณกาย
ไอดีลม68 viewsเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา218 viewsทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายปั่น
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์298 viewsในนามเมียเด็กของท่านประธาน
อิมฮายอน (poxnnxdda)99 views
