บทที่ 24

หลี่หมิงรับเชือกจากผู้ติดตาม ก่อนหันไปหาผู้ใหญ่บ้าน

“ทางนี้ลงไปถึงที่ใด?”

“ผ่านโรงสีแล้วออกลานหมู่บ้านขอรับ แต่มีร่องน้ำตัดอยู่ช่วงหนึ่ง”

“ให้คนที่รู้ทางไปด้วยสองคน ที่เหลือตรวจรอบสำนักเรียน เผื่อเด็กเปลี่ยนใจเดินกลับมา อย่าเพิ่งให้ใครลงไปเพิ่ม”

มารดาเด็กพยายามก้าวตาม มู่หลานจึงจับมือนางไว้

“ท่านรออยู่ที่นี่ก่อนเจ้าค่ะ หากเขากลับมา จะได้พบกัน”

“แต่เขาว่ายน้ำไม่เป็น…”

มู่หลานบีบมือนางตอบ ก่อนหันไปบอกหลี่หมิง

“เขาสวมเสื้อเขียวที่รับเมื่อกลางวันเจ้าค่ะ แขนเสื้อพอดีตัว ชายเสื้อยาวคลุมเข่า”

หลี่หมิงพยักหน้าแล้วออกไปกับทหารและชาวบ้าน แสงโคมเคลื่อนผ่านม่านฝน ก่อนลับลงไปตามทางลาด

มู่หลานอยากตามไป แต่ข้างนอกทั้งมืดและลื่น หากนางล้มขึ้นมาอีกคน ย่อมยิ่งทำให้ช่วยเด็กได้ช้าลง

นางจึงพามารดาเด็กกลับเข้าชายคา แล้วขอให้เล่าว่าก่อนหายไป ลูกพูดอะไรไว้บ้าง

“เขาถามว่าพ่อยังอยู่ที่ลานหรือไม่ ข้าบอกว่าเดี๋ยวพ่อก็ตามมา… ข้าไม่นึกว่าเขาจะออกไปเอง”

“เขารู้ทางจากสำนักเรียนกลับบ้านหรือไม่เจ้าคะ?”

หญิงผู้นั้นพยักหน้าอย่างร้อนรน

“มาเรียนที่นี่ทุกวันเจ้าค่ะ”

อวี้เซวียนซึ่งช่วยตรวจห้องด้านหลังกลับมาพอดี เมื่อได้ยินจึงหันไปหาอาจารย์ประจำสำนัก

“หากเดินกลับตามทางที่คุ้น เขาจะผ่านที่ใดบ้าง?”

อาจารย์ชี้ไปทางโรงสี ก่อนบอกว่ามีทางเล็กเลียบกำแพงซึ่งเด็ก ๆ มักใช้ย่นระยะ มู่หลานจึงให้คนรีบนำความนี้ตามไปแจ้งหลี่หมิง

อย่างน้อยพวกเขาจะได้ไม่ต้องค้นทุกทางพร้อมกัน

⸻

ทางเลียบโรงสีมืดกว่าทางหลัก หลังคาที่ยื่นออกมาบังทั้งฝนและแสงโคม หลี่หมิงหยุดฟังเสียงรอบตัว ก่อนเรียกชื่อเด็กอีกครั้ง

มีเพียงเสียงน้ำไหลกระทบไม้ตอบกลับมา

ชาวบ้านที่นำทางยกโคมสูงขึ้น แสงส่องให้เห็นรองเท้าข้างหนึ่งติดอยู่ตรงโคนเสา

ยังไม่ทันมีใครพูด เสียงสะอื้นก็ดังลอดมาจากอีกด้าน

“ข้าอยู่นี่…”

หลี่หมิงรีบก้าวตามเสียงไป

เด็กชายนั่งชิดผนังโรงสีอยู่บนแท่นหินเตี้ยๆ น้ำไหลตัดทางระหว่างเขากับบันไดขึ้นเนิน ชายเสื้อเขียวเปียกแนบขา เท้าข้างหนึ่งไม่มีรองเท้า

“อย่าลุก” หลี่หมิงบอกทันที “ข้าเห็นเจ้าแล้ว”

เด็กยกมือเช็ดหน้า ปากสั่นจนพูดแทบไม่เป็นคำ

“ข้าจะไปหาพ่อ… แต่กลับขึ้นไปไม่ได้”

หลี่หมิงให้ชาวบ้านตรวจทางด้านหลังโรงสี ปรากฏว่ามีกองไม้ขวางอยู่ แต่ยังพอเข้าไปถึงตัวเด็กจากด้านนั้นได้โดยไม่ต้องฝ่าร่องน้ำ

ทหารช่วยกันย้ายไม้สองท่อนออก หลี่หมิงจึงอ้อมเข้าไปคุกเข่าตรงหน้าเด็ก

“เจ็บขาหรือไม่?”

เด็กส่ายหน้า แต่พอลองขยับก็ร้องออกมา เขาจึงไม่ให้ฝืนยืน ถอดเสื้อคลุมห่อตัวเด็กไว้แล้วอุ้มขึ้น ระหว่างกลับออกมา เด็กชายกอดคอเขาแน่นจนใบหน้าซุกอยู่ข้างไหล่

“ท่านแม่จะโกรธหรือไม่ขอรับ?”

หลี่หมิงกระชับแขนให้มั่นก่อนก้าวข้ามท่อนไม้

“นางกำลังกลัว เจ้าไปให้นางเห็นหน้าก่อน”

⸻

ทันทีที่คนเฝ้าประตูร้องบอกว่าพบเด็กแล้ว มารดาก็ลุกพรวดจนมู่หลานต้องช่วยประคอง

หลี่หมิงพาเด็กเข้ามาวางบนม้านั่ง นางถลาเข้ากอดลูกทั้งที่ยังเปียก บิดาซึ่งเพิ่งกลับจากช่วยค้นรอบสำนักรีบตามเข้ามา ใบหน้าซีดเผือดค่อยมีสีขึ้นเมื่อเห็นเด็กอยู่ตรงหน้า

“ข้าแค่อยากไปหาท่านพ่อ…”

“พ่อขึ้นมาแล้ว” ชายผู้นั้นลูบศีรษะลูก มือยังสั่นอยู่ “ครั้งหน้าให้ผู้ใหญ่ไปด้วย เข้าใจหรือไม่?”

เด็กพยักหน้าแล้วร้องไห้หนักกว่าเดิม

มู่หลานส่งผ้าแห้งให้มารดา ส่วนซูเหยาหยิบเสื้ออีกตัวจากห่อที่เตรียมไว้ เมื่อหมอตรวจข้อเท้า พบเพียงแผลถลอกกับรอยฟกช้ำ เด็กหนาวและตกใจมาก แต่ยังพูดคุยรู้เรื่อง เมื่อเปลี่ยนเสื้อแล้วจึงให้พักใกล้มารดา

มู่หลานยืนมองจนแน่ใจว่าเด็กหยุดสั่น ก่อนค่อยถอยออกมา

อิงหลิงอยู่ข้างโต๊ะรายชื่อ นางขีดวงรอบชื่อเด็กแล้ววางพู่กันลงแรงกว่าปกติเล็กน้อย

“ข้าตรวจแล้วว่าเขาขึ้นมาถึง”

“ข้าก็เห็นเขานั่งอยู่ตรงนั้น” ซูเหยากล่าว

มู่หลานมองประตูด้านข้างที่ยังเปิดรับคนเดินเข้าออก

“ต่อไปให้มีคนอยู่ตรงประตูทั้งสองด้านเถอะ ผู้ใดจะออกไปต้องบอกก่อน เด็กบางคนยังไม่รู้ว่าทางข้างล่างอันตรายแค่ไหน”

อิงหลิงพยักหน้า แล้วไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านให้จัดเวร พวกนางช่วยกันย้ายเด็กเล็กมานั่งรวมกับครอบครัวด้านใน แทนที่จะปล่อยให้อยู่ใกล้ประตูเช่นเดิม

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เสี่ยวถิงจึงยื่นถ้วยน้ำอุ่นให้มู่หลาน นางรับไว้แล้วพบว่ามือตัวเองเย็นจัด ตอนรออยู่ใต้ชายคา นางไม่ทันรู้สึกเลย

⸻

ฝนยังไม่หยุด แต่เสียงในห้องค่อยเปลี่ยนจากความแตกตื่นเป็นเสียงพูดคุยเบาๆ เด็กบางคนหลับไปแล้ว ผู้ใหญ่แบ่งที่นั่งให้กัน ส่วนคนงานเริ่มตั้งหม้อข้าวต้มใต้ชายคาด้านที่ฝนสาดไม่ถึง

มู่หลานกำลังจะนั่งพักก็เห็นหลี่หมิงยกผ้าห่มผืนสุดท้ายไปให้หญิงชรา เสื้อของเขายังเปียกอยู่ทั้งตัว ปลายแขนมีน้ำหยดลงพื้นเมื่อขยับมือ

“ท่านยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อหรือเจ้าคะ?”

หลี่หมิงหันมา

“ข้าจะไปดูคนเฝ้าทางอีกครู่หนึ่ง”

“ให้ผู้ติดตามไปดูแทนก่อนได้หรือไม่?”

เขามองตามสายตานางลงไปที่แขนเสื้อ แล้วจึงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“ข้าลืมไป”

มู่หลานเรียกผู้ติดตามของเขามาถามถึงสัมภาระ โชคดีที่กล่องเสื้อถูกขนขึ้นมากับของบนรถตั้งแต่แรก และมีผ้าน้ำมันคลุมไว้จึงยังแห้ง

นางรับกล่องมาแล้วยื่นให้หลี่หมิง

“ตัวนี้ยังไม่ได้ใช้เจ้าค่ะ”

เขามองฝากล่อง ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้ม

“เพิ่งคืนให้ข้าเมื่อเช้า เจ้าเตรียมมาถูกวันจริงๆ”

“คราวนี้ขอให้เปียกจากฝนน้อยกว่าตัวเดิมก็พอ”

หลี่หมิงหัวเราะแล้วรับไป คราวนี้ยอมเดินตามผู้ติดตามไปเปลี่ยนเสื้อหลังฉากกั้นโดยไม่ขอทำงานต่อ

ซูเหยาซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลขยับม้านั่งให้มู่หลาน

“ในที่สุดเจ้าก็ทำให้เขาหยุดเดินได้ซะที”

“ข้าเพียงเอาเสื้อให้”

“เมื่อครู่คนของเขาถือผ้าตามอยู่ตั้งนาน เขายังบอกให้เอาไปให้ผู้อื่นก่อน”

มู่หลานก้มประคองถ้วยน้ำ ไม่รู้จะตอบอย่างไร อิงหลิงจึงเลื่อนห่ออาหารที่เหลือมาให้ทั้งคู่

“กินเสียทีเถอะ ก่อนพวกเจ้าจะต้องไปเตือนกันเองอีก”

⸻

อวี้เซวียนกลับมาจากช่วยอาจารย์ตรวจหน้าต่าง เห็นมู่หลานขยับนิ้วรอบถ้วยจึงยกกาน้ำมาเติมให้

“มือยังเย็นอยู่หรือ?”

“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”

เขาวางกาไว้ใกล้มือ ก่อนนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะ ข้อนิ้วมีรอยถลอกจากตอนช่วยย้ายของ มู่หลานจึงเลื่อนผ้าสะอาดที่ยังไม่ได้ใช้ไปให้

“ของท่านก็ควรเช็ดก่อน”

อวี้เซวียนก้มมองแผลแล้วรับไว้

ครู่หนึ่งทั้งสองไม่ได้พูดอะไร เสียงฝนบนหลังคายังคงดัง แต่เด็กชายที่เพิ่งกลับมานอนหลับอยู่ใกล้มารดาแล้ว มู่หลานมองตามมือของหญิงผู้นั้นที่ยังจับชายเสื้อลูกไว้ไม่ยอมปล่อย

“ตอนเขาหายไป ข้าไม่รู้เลยว่าควรเริ่มตรงไหน” นางเอ่ยเบา ๆ

“แต่เจ้าถามจนรู้ว่าเขาไปตามหาผู้ใด”

“ข้ากลัวว่าจะช้าเกินไป”

อวี้เซวียนไม่ได้รีบตอบ เขาพับผ้าที่ใช้เช็ดมือ ก่อนกล่าว

“ตอนรอ ข้าก็กลัวเหมือนกัน”

มู่หลานหันมามองเขา ความอึดอัดที่ค้างอยู่จึงค่อยคลายลง นางไม่ต้องอธิบายต่อว่าเหตุใดจึงยังใจสั่น ทั้งที่เด็กกลับมาแล้ว

หลี่หมิงเดินกลับเข้ามาพอดี เสื้อเขียวตัวใหม่พอดีตัวอย่างที่ช่างรับปากไว้ เขาหยุดดูเด็กอีกครั้ง ก่อนมารับถ้วยข้าวต้มจากเจียงฮูหยินแล้วนั่งลงเสียที

ซูเหยามองถ้วยในมือเขา แล้วหันมากระซิบกับมู่หลาน

“คราวนี้อย่าเพิ่งมีใครเรียกเขา”

มู่หลานหลุดยิ้ม เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ฝนเริ่มตกที่นางรู้สึกอยากยิ้มขึ้นมาจริงๆ แต่ยังไม่ทันกินหมดถ้วย ผู้ดูแลเสบียงก็เข้ามาหาอิงหลิงพร้อมรายการที่เปียกตรงมุม

“ข้าวสารที่ขนขึ้นมาใช้ได้ไม่ครบขอรับ สองกระสอบด้านล่างเปียกน้ำโคลน ส่วนที่เหลืออยู่ในโรงเก็บยังลงไปเอาไม่ได้”

อิงหลิงรับสมุดมาเทียบกับจำนวนคน หลี่หมิงวางถ้วยแล้วขยับเข้ามาดู

“คืนนี้พอหรือไม่?”

“พอขอรับ หากแบ่งเช่นนี้ แต่พรุ่งนี้…”

คำตอบขาดหายไปเมื่อผู้ดูแลเสบียงมองออกไปนอกหน้าต่าง

มู่หลานมองตาม ฝนยังตกไม่ขาดสาย ส่วนทางกลับเมืองอยู่ต่ำลงไปจากลำธาร

ทุกคนขึ้นมาถึงที่ปลอดภัยแล้ว

แต่ของที่พวกเขามี ไม่ได้เตรียมไว้สำหรับเลี้ยงทั้งหมู่บ้านต่ออีกหลายวัน