บทที่ 23

“ยังไม่กลับเจ้าค่ะ”

อิงหลิงตอบหลังตรวจรายชื่ออีกครั้ง มู่หลานมองออกไปนอกชายคา เส้นทางที่เพิ่งเดินกลับมาถูกม่านฝนบดบังจนแทบไม่เห็นปลายลาน

หลี่หมิงหันไปหาผู้ใหญ่บ้าน

“มีทางกลับจากฝั่งนั้นโดยไม่ข้ามสะพานหรือไม่?”

“มีทางอ้อมขึ้นเนินขอรับ แต่ไกลกว่า ข้าจะให้คนไปนำทาง”

“ไปดูจากทางสูง หากข้ามไม่ได้ก็อย่าฝืน ให้พาคนรออยู่ในที่ปลอดภัยก่อน”

ทหารสองคนออกไปกับชาวบ้านที่รู้ทาง ขณะที่หลี่หมิงให้คนอีกชุดตรวจบ้านริมลำธาร ไม่ทันสิ้นคำสั่ง ชายผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามารายงานว่าน้ำเริ่มเข้าลานบ้านด้านล่างแล้ว

เสียงพูดคุยในเรือนเงียบลงทันที

“พาคนขึ้นสำนักเรียน” หลี่หมิงกล่าว “ย้ายผู้ป่วย เด็ก และคนแก่ไปก่อน ส่วนของให้เอาเฉพาะที่จำเป็น”

อวี้เซวียนก้าวเข้ามา

“ข้าจะขึ้นไปให้อาจารย์เปิดห้องเตรียมไว้”

“ข้าช่วยเจ้าค่ะ” อิงหลิงรวบสมุดรายชื่อ “จะได้ตรวจว่าผู้ใดขึ้นไปถึงแล้วบ้าง”

เจียงฮูหยินพาคนไปจัดผ้าห่มกับเสื้อแห้งขึ้นเกวียน ส่วนซูเหยาช่วยเรียกชาวบ้านให้รวมกลุ่มตามครัวเรือน

มู่หลานกำลังจะตามไป เสียงหญิงสูงวัยที่นั่งอยู่ใกล้ประตูก็ดังขึ้น

“พี่สาวข้ายังอยู่ข้างล่าง…”

นางพยายามลุก แต่เข่าอ่อนจนต้องจับขอบโต๊ะ มู่หลานจึงรีบประคองไว้

“คนกำลังไปรับแล้วเจ้าค่ะ ท่านขึ้นไปรอที่สำนักเรียนก่อน หากพวกเขากลับมา ข้าจะรีบบอกนะเจ้าคะ”

หญิงชราจับมือนางแน่น ก่อนยอมให้สาวใช้ช่วยพาขึ้นไป

มู่หลานมองตาม แล้วหันกลับมาที่ลาน

เมื่อคืนไม่มีความฝันเตือนเรื่องนี้ นางไม่รู้ว่าน้ำจะสูงขึ้นอีกเท่าไร หรือคนที่ออกไปจะกลับมาทันหรือไม่

แต่เวลานี้ทุกคนกำลังรอให้ช่วย นางยืนคิดอยู่ตรงนี้ต่อไม่ได้แล้ว

⸻

ทางขึ้นสำนักเรียนเริ่มลื่น คนที่หอบสัมภาระต้องหยุดหลบให้คนแก่เดินสวนกันอยู่ตรงช่วงแคบ มู่หลานจึงขอให้คนขนของรอก่อน แล้วเรียกเด็กกับผู้สูงวัยให้ขึ้นเป็นกลุ่มเล็ก ๆ

“มีทางอื่นที่ต้องขึ้นเนินหรือไม่เจ้าคะ?” นางถามหญิงชาวบ้านที่ช่วยพยุงมารดาอยู่

“ทางหลังโรงสีเป็นขั้นหิน แต่รถขึ้นไม่ได้เจ้าค่ะ”

มู่หลานให้ชายหนุ่มในหมู่บ้านไปดู เมื่อกลับมายืนยันว่าทางยังมั่นคง นางจึงแจ้งหลี่หมิงให้แยกคนเดินไปทางนั้น เก็บทางลาดไว้สำหรับเกวียนกับผู้ที่ต้องหาม

ขบวนจึงเริ่มเคลื่อนได้อีกครั้ง

ซูเหยาประคองหญิงชราคนหนึ่งขึ้นบันไดหิน เสี่ยวถิงช่วยรับห่อสัมภาระ ส่วนมู่หลานยืนตรงทางแยก คอยบอกคนที่เพิ่งออกจากบ้านว่าจะไปทางใด

เสียงน้ำดังขึ้นเรื่อยๆ จนต้องตะโกนจึงจะได้ยินกัน

ทันใดนั้น เสียงเรียกก็ดังมาจากท้ายลาน

“กลับมาแล้ว!”

ทหารที่ออกไปก่อนหน้านี้ปรากฏตัวพร้อมชาวบ้าน พวกเขาหามหญิงป่วยมาบนบานประตูไม้ ส่วนชายบาดเจ็บขามีคนช่วยประคองอยู่ด้านหลัง

มู่หลานรีบเปิดทางให้หลี่หมิงเข้าไปรับ

“ข้ามสะพานมาไม่ได้แล้วขอรับ” ทหารรายงานอย่างหอบเหนื่อย “ต้องอ้อมขึ้นทางหลังบ้าน โชคดีที่มีคนไปนำ”

ผู้ช่วยหมอคุกเข่าตรวจหญิงป่วยทันที นางยังรู้สึกตัว แม้จะหนาวจนริมฝีปากสั่น หลี่หมิงจึงให้เปลี่ยนผ้าคลุมแล้วหามขึ้นเนินต่อโดยไม่หยุดรอ

มู่หลานส่งคนไปแจ้งหญิงชราที่สำนักเรียน ก่อนช่วยประคองชายบาดเจ็บนั่งบนเกวียน

เมื่อขยับห่อผ้าออกจากที่นั่ง นางถึงเห็นว่าน้ำไหลมาถึงล้อแล้ว

“ต้องไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

คนขับเกวียนพยักหน้า เขาคือบิดาของอาเป่าที่ช่วยขนของมาตลอดวัน ชายผู้นั้นจับบังเหียนมั่น แล้วพาม้าออกจากลานช้า ๆ โดยมีคนเดินประกบสองข้าง

มู่หลานตามไปจนถึงทางขึ้น ก่อนหันกลับมามอง

ม้านั่งใต้ต้นไม้ถูกกระแสน้ำดันเอียงไปแล้ว

⸻

กว่าจะพาคนกลุ่มสุดท้ายถึงสำนักเรียน เสื้อของทุกคนก็เปียกจนแทบไม่มีส่วนแห้ง

อวี้เซวียนกับอาจารย์ย้ายโต๊ะชิดผนัง เปิดพื้นที่ให้ชาวบ้านนั่งพัก เจียงฮูหยินให้แขวนผ้ากั้นมุมห้องสำหรับเปลี่ยนเสื้อ ส่วนผู้ป่วยอยู่ใกล้หมอและเตาถ่าน

อิงหลิงตรวจชื่อทีละครอบครัว ไม่ขีดผ่านจนเห็นคนครบด้วยตาตนเอง

มู่หลานเดินเข้าไปหาเมื่อพาหญิงชรามาพบพี่สาวเรียบร้อยแล้ว

“บ้านอีกฝั่งมาครบแล้ว คนที่ไปส่งของก็กลับมาทั้งหมดแล้ว”

อิงหลิงขีดเครื่องหมายสุดท้าย ก่อนผ่อนลมหายใจ

ซูเหยานั่งลงข้างเสา ปล่อยให้เสี่ยวถิงช่วยคลายผ้าที่เปียกติดข้อมือ นางไม่ได้บ่นสักคำ เพียงหันไปดูประตูทุกครั้งที่มีคนเข้ามา

หลี่หมิงยังอยู่ด้านนอก เขาแบ่งคนเฝ้าทางลงและให้ตรวจระดับน้ำเป็นระยะ จนแน่ใจว่าไม่มีใครตกค้างอยู่ตามทางจึงเข้ามาในห้อง

มู่หลานยื่นผ้าแห้งให้

“เช็ดหน้าก่อนเถอะเจ้าค่ะ”

เขารับไว้ แต่ยังมองไปทางผู้ป่วย

“มีใครบาดเจ็บเพิ่มหรือไม่?”

“มีคนลื่นถลอกเล็กน้อย หมอดูให้แล้วเจ้าค่ะ”

หลี่หมิงพยักหน้า มู่หลานจึงถอยไปช่วยอิงหลิงตรวจของที่ขนขึ้นมาได้ ข้าวสารบางกระสอบเปียกด้านนอก แต่เครื่องนุ่งห่มส่วนใหญ่ยังใช้ได้

อย่างน้อยคืนนี้ทุกคนก็มีที่หลบฝน นางเพิ่งคิดเช่นนั้น หญิงคนหนึ่งก็เดินมาหยุดหน้าโต๊ะ สีหน้าร้อนรน

“เห็นลูกข้าหรือไม่เจ้าคะ? เด็กที่สวมเสื้อเขียวตัวใหม่”

ซูเหยาเงยหน้าทันที

“คนที่ลองเสื้อเมื่อกลางวันหรือ? เมื่อครู่ยังนั่งอยู่ตรงเสานั้น”

อิงหลิงเปิดรายชื่อกลับไปดู

“ขึ้นมาพร้อมท่านแล้ว ข้าจำได้”

“เจ้าค่ะ ข้าไปช่วยท่านแม่เปลี่ยนเสื้อ กลับมาก็ไม่เห็นเขาแล้ว”

มู่หลานรีบตรวจห้องข้าง ๆ กับเสี่ยวถิง แต่ไม่พบเด็ก ซูเหยาถามคนที่นั่งใกล้เสา จนเด็กหญิงคนหนึ่งชี้ไปทางประตูด้านข้าง

“เขาบอกว่าจะไปหาพ่อเจ้าค่ะ เห็นพ่อยังยกของอยู่ข้างล่าง”

หลี่หมิงเดินมาถึงพอดี

“บิดาเขาอยู่ที่ใด?”

“ช่วยผูกม้าอยู่หลังสำนักขอรับ” ผู้ติดตามตอบ

มู่หลานผลักประตูด้านข้างออก ลมพัดฝนสาดเข้ามาจนต้องยกแขนบัง

บนพื้นใต้ชายคามีรอยรองเท้าเล็กๆ เปื้อนโคลนทอดออกไป

พ้นบันไดลงไปไม่ไกล ทางเส้นนั้นก็แยกจากสำนักเรียน มุ่งกลับลงหมู่บ้าน

หญิงผู้เป็นมารดาถลาตามมา มู่หลานรีบจับแขนนางไว้ ขณะที่หลี่หมิงเรียกทหารให้นำเชือกกับโคมมา

ด้านล่างไม่มีเสียงคนเรียกตอบ มีเพียงเสียงน้ำที่ดังขึ้นกว่าเดิม