تسجيل الدخول“อา... มิ้นต์ ยอดรักของเรา”
มินตราหมอบคุดคู้อยู่ตรงหว่างขากำยำ มือเล็กข้างหนึ่
“อา... มิ้นต์ ยอดรักของเรา”มินตราหมอบคุดคู้อยู่ตรงหว่างขากำยำ มือเล็กข้างหนึ่งชักรูดแก่นกายแกร่งที่ใหญ่โตและร้อนระอุขึ้นลงเป็นจังหวะ ส่วนปากอิ่มก็ครอบครองส่วนปลายหยักชูชันอยู่อย่างนุ่มนวลจ๊วบ... จ๊วบ... จ๊วบ...เสียงดูดกลืนดังสะท้อนก้อง มินตราตั้งใจดูดดึงจนเกิดเสียงดังใช้ลิ้นเล็กตวัดเลียไปรอบบานหยักเบาๆ"อื้มมม... ดี... ดูดแรงๆ แบบนั้นแหละ มิ้นต์"พระองค์ครางกระหึ่มในลำคอ มือหนาขยำไปที่กลุ่มผมของเธอพลางรั้งศีรษะให้ขยับถี่ขึ้น พระองค์เงยหน้ามองเพดานด้วยความสุขสมพุ่งพล่าน "เจ้าจำไว้ให้ขึ้นใจ... ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของเจ้าอีก"เฉินหลงเทียนโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้สายตาคมกริบจ้องมองดรุณีสาวที่กำลังปรนเปรอพระองค์ด้วยความหลงใหล "เจ้าเป็นของเรา... เป็นของเราแต่เพียงผู้เดียว ทั้งกายและใจ... เข้าใจหรือไม่?"“แล้วถ้าหากเราทั้งสองได้พบจวิ้นเหยาอ๋องกับอิงฟ้าอีกเล่าเพคะ”“นั่นสินะ เราเองก็คิดถึงพวกเขา เอาไว้เราเชิญพวกเขามาเยือนแคว้นเฉินบ้างก็ดีเหมือนกัน”มินตราห
“อ๊ะ.. ยะอย่าเข้าใจผิดนะ..นะ..นั่นมัน..เอ่อ..เอ่อ..จ๊าก” มินตราดิ้นรนตาลีตาเหลือก มือไม้ตะเกียกตะกายออกจากอ้อมอกแกร่งโดยเร็ว ตอนนี้เธออับอายจนตัวแดงก่ำ เฉินหลงเทียนจึงอดใจไม่ไหว โน้มพระพักตร์มาอ้อยอิ่งที่วงหน้างาม“มาขอเรียนรู้จากเราก็ได้ มิต้องศึกษาจากกระดาษแผ่นบาง ๆ ไม่กี่แผ่น”เสียงกระซิบแหบพร่าแสนเร่าร้อนของชายหนุ่ม แว่วเข้าโสตประสาตจนมินตรานิ่งอึ้งตะลึงงันไป มือเล็ก ๆ จึงระดมทุบเข้าที่อกอย่างขวยเขินเมื่อสติสตังกลับคืนมาแล้ว และเพิ่งจะรู้สึกตัวว่ามือหนากำลังฉวยโอกาสกับหน้าอกอวบอิ่มของเธออยู่“ยะ...หยุดนะ อย่าสิ”เสียงห้ามปรามดูจะโรยแรงเหลือเกิน เมื่อชายหนุ่มยั่วเย้ากับเรือนกายเต่งตั่ง ความเขินอายของมินตราดูเหมือนจะยิ่งทำให้พระองค์แกล้งเธอหนักขึ้น เชือกทองที่ผูกบั้นเอวไว้หลวม ๆ ของมิ้นต์ถูกกระตุกออก และเผยรูปร่างงามระหงที่แอบซ่อนอยู่ในชุดบางเบาออกมาให้พระองค์ได้ทอดพระเนตรอย่างหมดจดเฉินหลงเทียนใช้ปลายลิ้นตวัดเลียรอบฐานปทุมถันข้างซ้าย ก่อนจะดูดกลืนยอดถันนุ่มนิ่มนั้นเข้าไปจนเกือบมิดปาก ออกแรงดูดดึงเป็นจังหวะหนัก
“เอ๊ะ! หมายความว่ายังไง...สิ่งที่มิ้นต์ต้องเรียนรู้เพิ่มเติม”มาถึงบรรทัดนี้อ่านแล้วรู้สึกพิกลนัก แล้วก็ต้องตาเหลือกร้องกรี๊ดเมื่อได้เห็นรูปและเนื้อหาในหน้านั้น สองมือฉีกกระชากกระดาษแผ่นนั้นขาดทันที เหล่านางกำนัลที่เฝ้าปรนนิบัติพัดวีต่างหวีดร้องตกใจ บางคนก็แทบเป็นลมที่จู่ ๆ องค์หญิงก็ร้องกรี๊ด มินตราคว้าแก้วน้ำมาดื่มอั๊ก ๆ เพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่านคล้ายเคืองแค้นผู้ใดมา“ยัยบ้า! อ๊าย!”ใบหน้าหวานยิ่งแดงแปร๊ด สองมือขยำขยี้เศษกระดาษในมือจนเละเทะ แล้วเขวี้ยงทิ้งไปข้างหลังอย่างไม่สนใจไยดีอีก“ทุกคนออกไปก่อนเถอะจ๊ะ เราอยากอยู่คนเดียว!” เหล่านางกำนัลรับคำสั่งอย่างนอบน้อมและกำลังจะคลานถอยออกไป พลางหยิบเศษขยะชิ้นนั้นออกไปทิ้งให้ด้วยความหวังดี แต่มินตราก็ห้ามไว้ก่อน“ดะ...เดี๋ยวจ๊ะ” มิ้นต์กลืนน้ำลาย พลางสูดลมหายใจสักครู่“ไว้ตรงนั้นแหละ เอ่อ มีกาวกับกระดาษมั้ยจ๊ะ ช่วยเอามาให้เราหน่อยนะ..แล้วก็ไม่ต้องมาเฝ้าเราหรอกจ๊ะ”เมื่อได้กาวกับกระดาษตามที่ต้องการ มินตราก็นั่งกรอกตาไปมาอย่างชั่งใจ
“วิธีสุดท้ายแล้ว..อ๊า”สันมือบาง ๆ แต่หนักจึงฟาดใส่ท้ายทอยของชายหนุ่มไปอย่างแรง ขณะที่พระองค์กำลังดูดดื่มหยอกเย้ากับปทุมถันคู่งามของเธออย่างพึงพอใจ พระสติวูบสลบไปคาอกสาวงาม มินตราต้องนอนปรับอารมณ์อยู่นานแล้วจึงลุกขึ้นมาแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะควานหาเชือกผูกเอวมามัดไว้จนแน่นหนา มิ้นต์จึงยอมนอนกอดพระองค์หลับไปด้วยกันเมื่อนึกถึงสีพระพักตร์ของเฉินหลงเทียนตอนตื่นบรรทมขึ้นมางุนงง แล้วพบว่าทรงถูกมัด มินตราก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว“มิ้นต์! เจ้ามัดเราทำไมกันเนี่ย เราทำอะไรผิด?”รับสั่งโวยวายจากคนกินแห้วกรีดร้องงอแงอยู่บนแท่นบรรทมราวกับเป็นเด็ก 2 ขวบที่ถูกขัดใจ จะร้องโฮ ๆ แต่มินตราดูแล้วคิดว่าเหมือนเฒ่าทารกไม่มีผิด!“อืม...ผิดฐานทำอนาจารในที่ลับ ลวนลามหญิงอื่นที่มิใช่ภรรยาตนและก็ข่มขืนด้วย ฮิ ๆ”มินตรายืนกอดอกมองผลงานอยู่ที่ปลายเตียงอย่างภูมิใจ แต่ก็ต้องเบือนหน้าหนีเพราะทรงเปลือยกาย“ข่มขืนอะไรกัน! เจ้าตกลงแต่งกับเราแล้วนี่นา เจ้าก็ถือว่าเป็นเมียของเราแล้วนะ”
บทที่ 62 คำแนะนำของอิงฟ้า“กราบทูลองค์หญิงมินตรา...มีสาส์นและของขวัญจากชายาแห่งแคว้นเซี่ยส่งมาถึงแล้วเพคะ” เสียงนางกำนัลปลุกร่างบางที่กำลังจะหลับแหล่มิหลับแหล่ให้รีบผงกศีรษะขึ้นมาอย่างยินดี “จริงรึ! เอามาเลยจ๊ะ ขอบคุณเจ้ามาก ดีใจจัง” “เอ่อ สาส์นอยู่ที่นี่เพคะ ส่วนของขวัญที่ส่งมาอวยพรมีจำนวนมากมายจนแทบล้นออกไปนอกโถงตำหนักไปถึงอุทยานเลยเพคะ” นางกำนัลคนเดิมทูลไปก็เช็ดเหงื่อไป เพราะกว่าจะขนหมดแทบหลังหัก “เยี่ยมจริง ๆ เพื่อนเรา”สาวงามนั่งตาโตด้วยความดีใจน้ำลายแทบหก ตั้งแต่หลงมิติมาก็ไม่มีเงินเป็นของตัวเอง มันอึดอัดจริง ๆ สภาพของมินตราตอนนี้เผ้าผมก็แสนจะยุ่งเหยิง เพราะนอนเกลือกกลิ้งมาทั้งวัน เสื้อผ้าก็เริ่มยับยู่ยี่และชุดก็หลุดรุ่ยไปบ้างตามประสาคนเพิ่งกลิ้ง ก่อนหน้านั้นเธอต้องถูกขัดสีฉวีวรรณ ขัดเนื้อขัดตัวจนแสบน้ำตาแทบเล็ด เสด็จแม่ก็เมตตาให้ลองชุดเครื่องประดับและเครื่องทรงมากมาย เวียนหัวสาวเถ
“อะ... ว้าย เดี๋ยวสิ”จู่ๆ พระองค์อุ้มแตงยกร่างบางขึ้นลอยเหนือพื้นในอ้อมแขนแกร่ง สองขาเรียวสวยถูกแยกออกและตระกองกอดเกาะไว้กับบั้นเอวหนาอย่างรู้หน้าที่สัมผัสอุ่นร้อนอันแข็งแกร่งดันเบียดสอดประสานเข้ามาในรูรักอย่างลึกล้ำแนบแน่นขณะลอยอยู่กลางอากาศ อิงฟ้าส่งเสียงครางหวานขณะซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง สองมือเรียวกอดแผ่นหลังหนาแน่นหนาเพื่อพยุงตัวจวิ้นเหยาอ๋องยิ้มพึงพระทัย พระองค์ทรงก้าวเดินช้าๆ ไปยังจุดพักสายตาที่เป็นโขดหินใหญ่ขนานไปกับสายลมเย็นที่พัดโชยมาเป็นระยะ โดยที่สะโพกหนายังคงขยับโยกเป็นจังหวะหนักแน่น ลึกซึ้ง ท่ามกลางบรรยากาศธรรมชาติ"ท่านพี่... อื้อสสส์... เดินไปด้วยเย่อไปด้วยแบบนี้ เสียวไปหมดแล้วนะเพคะ..." อิงฟ้าพึมพำเสียงพร่า ตาปรือคลอน้ำตาด้วยความเคลิบเคลิ้ม"ก็ลมเย็นๆ มันช่วยกระตุ้นให้เจ้าแนบแน่นกับเรามากขึ้นอย่างไรเล่า อิงเอ๋อร์ของเรา..." จวิ้นเหยาอ๋องตรัสกระซิบตอบข้างหู ก่อนจะเน้นสะโพกเข้าหาอย่างหนักหน่วงจนร่างบางสะท้านเกร็งไปทั่วสรรพางค์กายป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!!จวิ้นเหยาอ๋องทรงประคองกระชับบั้นท้ายงอนงามไว้ด้วย







