LOGINมินตราค่อยๆ หลับตาลง องค์ชายเฉินหยวนฟงทอดพระเนตรก่อนจะโน้มพระพักตร์ลงมาแนบชิด ประทับริมฝีปากบดเบี
มินตรากลืนกินน้ำกามสายใหญ่ขององค์ชายลงคออย่างเต็มใจ ก่อนจะแลบลิ้นเช็ดคราบความหวานอุ่นที่เลอะริมฝีปากออก องค์ชายเฉินหยวนฟงประคองเธอให้ลุกขึ้นยืนทว่าความปรารถนาอันรุ่มร้อนกลับยังไม่อาจดับลงได้ง่ายๆ องค์ชายหยวนฟงทรงถลกกระโปรงชุดวิวาห์หรูหราของนางขึ้นสูงจนกองอยู่เหนือสะโพกมน เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนล่างอันผุดผ่องและโคนขาอ่อนเรียวงามองค์ชายขยับเข้ามาอย่างนุ่มนวล ประคองมินตราให้นั่งเกยอยู่บนขอบโต๊ะ จับเรียวขาขาวผ่องแยกออกกว้างจนกลีบเผยออ้าออก"องค์ชาย... พ...พิธีจะเริ่มแล้วนะเพคะ..." มินตราส่งเสียงกระซิบพร่าข้างใบหู พลางยกสองแขนเรียวขึ้นโอบรอบคอแกร่งเอาไว้แน่น"อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น มินตรา..." สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบตอบอย่างเสน่หา ทรงถ่างแยกกลีบสาวที่แนบสนิทนั้นออก เผยให้เห็นรอยจีบสีชมพูระเรื่อที่กำลังขมิบตอดรับอากาศ พระองค์จ่อท่อนลึงค์อวบใหญ่ถูไถกลีบแคม พอได้จังหวะก็สอดใส่เข้าไป หัวลึงค์ซุยเปิดทางคับแคบ พอหัวมุดเข้าไปได้ก็แน่นแทบติดเป้ง ตอดรัดหัวลึงค์เอาไว้แล้วบีบแน่น เฉินหยวนฟงถึงกับครางสยิวดังลั่นสวบบ...“งื้อออ...”&l
มินตราค่อยๆ หลับตาลง องค์ชายเฉินหยวนฟงทอดพระเนตรก่อนจะโน้มพระพักตร์ลงมาแนบชิด ประทับริมฝีปากบดเบียดจูบตอบรับอย่างลึกซึ้งและแนบแน่นสองริมฝีปากบดเบียดเข้าหากัน มินตราค่อยๆ แลบลิ้นเรียวเล็กออกมา องค์ชายเฉินหยวนฟงสอดลิ้นหนาเข้ามาชิมหยาดน้ำหวานและดูดกลืนลิ้นเรียวของเธออย่างดูดดื่ม จวบจ้าบชวนให้สติพร่าเลือน ทั้งสองแลกลิ้นพัวพันกัน“อึ่กก... อืมม...อา... จ๊วบ”ทั้งสองยังคงแลกลิ้นพัวพันกันอย่างแนบแน่น รอยจูบอันดุดันและเชี่ยวชาญขับเน้นให้ความทรงจำวาบหวามในวันวานหวนคืนมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นถึงความสัมพันธ์ซุกซ่อนนี้แม้แต่น้อยมินตราผละริมฝีปากออกเล็กน้อย พลางหอบหายใจกระเส่า องค์ชายเฉินหยวนฟงทรงประคองใบหน้าหวานสง่าไว้ด้วยหัตถ์แกร่ง ก่อนจะโน้มลงมาประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มอีกครั้งอย่างหนักหน่วง ลิ้นหนาเริ่มรุกรานสอดแทรกเข้ามาอย่างเชี่ยวชาญ ทั้งม้วนตวัด หยอกล้อ และดูดดึงลิ้นเรียวเล็กของมินตราอย่างละเมียดละไมจุ๊บ... จ๊วบบ...พระองค์ตวัดลิ้นรัวเร็วสลับจังหวะผ่อนหนักเบา ราวกับกำลังบรรเลงท่วงทำนองสวาทที่ชวนให้สติของดรุณีสาวพร่าเลื
บทที่ 63 พี่สามี หมอหลวงผู้เชี่ยวชาญศาสตร์การแพทย์โบราณได้รับพระบัญชาให้เข้าตรวจถวายร่างกายและจัดเตรียมยาบำรุงสูตรพิเศษ เพื่อเตรียมความพร้อมขั้นสูงสุดให้กับมินตราหมอหลวงนั่งจับชีพจรที่ข้อมือเธออย่างพิถีพิถัน พลางปลดแถบผ้าไหม สอบถามถึงรายละเอียดร่างกายอย่างสุขุมและรัดกุม"เรียนว่าที่พระสุนิสา เพื่อการเตรียมพระวรกายให้พร้อมที่สุดสำหรับการให้กำเนิดพระโอรสพระธิดา ข้กระหม่อมจำเป็นต้องขอนวดชีพจรและสอบถามรอบเดือนครั้งล่าสุด รวมถึงลักษณะความเปลี่ยนแปลงของร่างกายในยามที่วันตกไข่เวียนมาถึงอย่างละเอียด""รอบเดือนครั้งล่าสุดของข้าเพิ่งสิ้นสุดไปเมื่อราวๆ เจ็ดวันก่อน ส่วนใหญ่จะตรงรอบทุกครั้ง และในช่วงกลางรอบเดือน ข้ามักจะรู้สึกถึงอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นเล็กน้อย รวมถึงมีความรู้สึกไวต่อสัมผัสเป็นพิเศษ"หมอหลวงพยักหน้ารับ พลางบันทึกข้อมูลลงในตำรายาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะใช้เวลาคำนวณตามศาสตร์และตำรายาจีน
“อา... มิ้นต์ ยอดรักของเรา”มินตราหมอบคุดคู้อยู่ตรงหว่างขากำยำ มือเล็กข้างหนึ่งชักรูดแก่นกายแกร่งที่ใหญ่โตและร้อนระอุขึ้นลงเป็นจังหวะ ส่วนปากอิ่มก็ครอบครองส่วนปลายหยักชูชันอยู่อย่างนุ่มนวลจ๊วบ... จ๊วบ... จ๊วบ...เสียงดูดกลืนดังสะท้อนก้อง มินตราตั้งใจดูดดึงจนเกิดเสียงดังใช้ลิ้นเล็กตวัดเลียไปรอบบานหยักเบาๆ"อื้มมม... ดี... ดูดแรงๆ แบบนั้นแหละ มิ้นต์"พระองค์ครางกระหึ่มในลำคอ มือหนาขยำไปที่กลุ่มผมของเธอพลางรั้งศีรษะให้ขยับถี่ขึ้น พระองค์เงยหน้ามองเพดานด้วยความสุขสมพุ่งพล่าน "เจ้าจำไว้ให้ขึ้นใจ... ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหน ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของเจ้าอีก"เฉินหลงเทียนโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใช้สายตาคมกริบจ้องมองดรุณีสาวที่กำลังปรนเปรอพระองค์ด้วยความหลงใหล "เจ้าเป็นของเรา... เป็นของเราแต่เพียงผู้เดียว ทั้งกายและใจ... เข้าใจหรือไม่?"“แล้วถ้าหากเราทั้งสองได้พบจวิ้นเหยาอ๋องกับอิงฟ้าอีกเล่าเพคะ”“นั่นสินะ เราเองก็คิดถึงพวกเขา เอาไว้เราเชิญพวกเขามาเยือนแคว้นเฉินบ้างก็ดีเหมือนกัน”มินตราห
“อ๊ะ.. ยะอย่าเข้าใจผิดนะ..นะ..นั่นมัน..เอ่อ..เอ่อ..จ๊าก” มินตราดิ้นรนตาลีตาเหลือก มือไม้ตะเกียกตะกายออกจากอ้อมอกแกร่งโดยเร็ว ตอนนี้เธออับอายจนตัวแดงก่ำ เฉินหลงเทียนจึงอดใจไม่ไหว โน้มพระพักตร์มาอ้อยอิ่งที่วงหน้างาม“มาขอเรียนรู้จากเราก็ได้ มิต้องศึกษาจากกระดาษแผ่นบาง ๆ ไม่กี่แผ่น”เสียงกระซิบแหบพร่าแสนเร่าร้อนของชายหนุ่ม แว่วเข้าโสตประสาตจนมินตรานิ่งอึ้งตะลึงงันไป มือเล็ก ๆ จึงระดมทุบเข้าที่อกอย่างขวยเขินเมื่อสติสตังกลับคืนมาแล้ว และเพิ่งจะรู้สึกตัวว่ามือหนากำลังฉวยโอกาสกับหน้าอกอวบอิ่มของเธออยู่“ยะ...หยุดนะ อย่าสิ”เสียงห้ามปรามดูจะโรยแรงเหลือเกิน เมื่อชายหนุ่มยั่วเย้ากับเรือนกายเต่งตั่ง ความเขินอายของมินตราดูเหมือนจะยิ่งทำให้พระองค์แกล้งเธอหนักขึ้น เชือกทองที่ผูกบั้นเอวไว้หลวม ๆ ของมิ้นต์ถูกกระตุกออก และเผยรูปร่างงามระหงที่แอบซ่อนอยู่ในชุดบางเบาออกมาให้พระองค์ได้ทอดพระเนตรอย่างหมดจดเฉินหลงเทียนใช้ปลายลิ้นตวัดเลียรอบฐานปทุมถันข้างซ้าย ก่อนจะดูดกลืนยอดถันนุ่มนิ่มนั้นเข้าไปจนเกือบมิดปาก ออกแรงดูดดึงเป็นจังหวะหนัก
“เอ๊ะ! หมายความว่ายังไง...สิ่งที่มิ้นต์ต้องเรียนรู้เพิ่มเติม”มาถึงบรรทัดนี้อ่านแล้วรู้สึกพิกลนัก แล้วก็ต้องตาเหลือกร้องกรี๊ดเมื่อได้เห็นรูปและเนื้อหาในหน้านั้น สองมือฉีกกระชากกระดาษแผ่นนั้นขาดทันที เหล่านางกำนัลที่เฝ้าปรนนิบัติพัดวีต่างหวีดร้องตกใจ บางคนก็แทบเป็นลมที่จู่ ๆ องค์หญิงก็ร้องกรี๊ด มินตราคว้าแก้วน้ำมาดื่มอั๊ก ๆ เพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่านคล้ายเคืองแค้นผู้ใดมา“ยัยบ้า! อ๊าย!”ใบหน้าหวานยิ่งแดงแปร๊ด สองมือขยำขยี้เศษกระดาษในมือจนเละเทะ แล้วเขวี้ยงทิ้งไปข้างหลังอย่างไม่สนใจไยดีอีก“ทุกคนออกไปก่อนเถอะจ๊ะ เราอยากอยู่คนเดียว!” เหล่านางกำนัลรับคำสั่งอย่างนอบน้อมและกำลังจะคลานถอยออกไป พลางหยิบเศษขยะชิ้นนั้นออกไปทิ้งให้ด้วยความหวังดี แต่มินตราก็ห้ามไว้ก่อน“ดะ...เดี๋ยวจ๊ะ” มิ้นต์กลืนน้ำลาย พลางสูดลมหายใจสักครู่“ไว้ตรงนั้นแหละ เอ่อ มีกาวกับกระดาษมั้ยจ๊ะ ช่วยเอามาให้เราหน่อยนะ..แล้วก็ไม่ต้องมาเฝ้าเราหรอกจ๊ะ”เมื่อได้กาวกับกระดาษตามที่ต้องการ มินตราก็นั่งกรอกตาไปมาอย่างชั่งใจ







