14

ทยิดาคิดได้อย่างเดียวคือเธอจะต้องหนีไปจากตรงนี้ เมื่อเห็นเธอขยับ คนที่กำลังจ้องอยู่แล้ว มือก็คว้าเธอไว้อย่างรวดเร็ว กระชากทีเดียว ร่างบางในชุดฮั่นฝูก็ปลิวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ทยิดาตัวแข็งไม่คิดว่าจะถูกทำแบบนี้จากผู้ชาย ผู้ชายที่เธอเคยหนีเขามาและบอกกับตัวเองว่า เธอเกลียดเขา เกลียด...

           ทว่า..

           พอเขากอดเธอ แล้วก้มลงซบหน้ากับกลุ่มผมของเธอ เสียงสั่นเครือของเขา สั่นหัวใจของทยิดาให้เผลอยืนนิ่งแบบนั้น ไอตัวของเขาอุ่น กลิ่นของเขายังเป็นกลิ่นเดิม กลิ่นเหมือนตอนที่เธอเคยซุกกับที่ตรงนี้แล้วสูดดมมันพลางหลับไปอย่างมีความสุข

           “นิ้ง นิ้ง พี่คิดถึงแทบตายรู้ไหม? หนีพี่ไปทำไม...หนีทำไม”

           เสียงของเขาเหมือนคนร้องไห้ เธอรับรู้ถึงน้ำตาที่เปียกหน้าเขา ความสะเทือนใจมันทำให้เธอมีน้ำตาขึ้นมาเช่นกัน ทั้งที่ไม่อยากจะให้มันไหลลงมาเลย

           “...”

           ทยิดายังคงพูดไม่ออก เมื่อเขาประคองใบหน้าของเธอให้เงยมองเขา ใจมาเมื่อเธอยอมให้กอดไม่ผลักไสทั้งเขาและเธอมองหน้ากัน ประสานสายตา ความอาวรณ์ ความเศร้าและความสุขสับสนอยู่ในแววตาของปพล ส่วนทยิดานั้นมันไหวระริกมองเขาตอบ น้ำตาคลอในนัยน์ตา ตอนมองเขา ปพลนั้นน้ำตาของเขาไหลซึมและเขาไม่อายที่จะให้เธอเห็น ว่าเขาอ่อนแอขนาดไหน ยามไม่มีเธอ

           “นิ้งของพี่”

           เขาก้มลงแล้วจู่โจมจูบเธอ คิดถึงจนล้นอก เขาเฝ้ามองเธออยู่เงียบๆ ในระหว่างที่มีการจัดงานเลี้ยงเขาไม่อยากแสดงตัวให้เธอรู้ ว่าเขาเป็นบอสคนใหม่ อยากรู้ท่าทีของเธอว่าเป็นยังไงก่อน เลยแอบอยู่ในระหว่างที่เธอปรากฏตัวเมื่อได้โอกาส ปพลเลยแสดงตัว

           ริมฝีปากของเขาร้อนผ่าว สั่นระริก ทยิดาเผลอเผยอปากให้เขา จูบระหว่างกันเต็มไปด้วยความโหยหา และร้อนแรง ตัวของเธออ่อนเหลวไปในอ้อมอกของเขา โอ...หัวใจของเธอเต้นแรง ไม่...เธอยังยอมให้เขาจูบ มันไม่ได้นะ! ไม่ได้!

         เมื่อเขาถอนจูบ ทยิดาก็ผลักเขาออก ทำเอาคนไม่ได้ตั้งตัวเซ แล้วฝ่ามือเรียวของทยิดาก็ฟาดเข้าที่แก้มเขา เสียงดังเพียะ หน้าของปพลถึงกับหันเพราะแรงตบนั้น ทยิดาไม่ออมมือกับเขาเลย

           “ฉันเกลียดคุณ!”

           ทยิดาตะโกนใส่หน้าเขา ขณะที่เขาพยายามไขว่คว้าเธออีกรอบ เมื่อเธอจะวิ่งหนีปพลดึงเธอมากอดไว้แน่น ไม่สนว่าเธอจะดิ้นรน เขากอดเธอจากด้านหลัง ซบหน้ากับบ่ามน ทยิดาพยามหยิกมือเขา จิกให้เขาปล่อย จนที่สุดเธอก็เห็นว่าเลือดของเขาติดนิ้วของเธอมา และเล็บของเธอถึงกับฉีก...

           เธอหยุด...

           มองเหลือบลงไป แล้วหลับตาแน่น เธอไม่อยากเห็นเลือดของเขา แผลของเขา เธอเป็นคนทำ...เธอทำเขาเจ็บและเธอก็ทนไม่ได้เอง

           “พี่รักนิ้ง”

เสียงห้าวนั้นกระซิบ ทยิดากระซิบตอบ

           “แต่ฉันเกลียด”

           “นิ้ง...ลูกยังอยู่ใช่ไหม? ตอบพี่ที ใช่ไหม?”

เขาคงรู้จากปภพ เธอตัวแข็งไปเล็กน้อย แล้วตอบเขาเสียงแข็ง

           “ไม่ใช่ลูกของคุณ เขาเป็นลูกของฉันคนเดียว”

           “นะนายเป็นลูกของพี่ ลูกของเรา”

           “ไม่ใช่ ลูกของเราไม่มีแล้ว ฉันไปเอาออกแล้ว ปล่อยได้แล้ว”

           “อย่าโกหก อย่าพยายามหนีความจริง นิ้ง...พี่ขอโทษกับเรื่องทั้งหมด พี่...พี่ไม่มีใคร ไม่มีเลยจนถึงตอนนี้ นิ้งเอาหัวใจพี่ออกมาด้วยวันที่หนีพี่ไป”

           ร่างบางอ่อนโอนเมื่อเขาพูดแบบนั้น คนสารภาพใจมา มือของเขาแสบไปหมด ช่างมัน ช่างเถอะ ให้เธอทำมากกว่านี้เขาก็ยอม

           “เหรอ? พี่รักนิ้งเหรอ”

คำเรียกขานเขาว่าพี่ ทำให้ปพลแน่ใจว่าเธอคงจะยอมใจอ่อนแล้ว เลยคลายอ้อมแขนเพื่อจะได้สบตา จะได้กอดเธอชัดๆ หญิงสาวอาศัยตอนที่เขาคลายพันธนาการ สะบัดหลุดออกมา จดจำวิชาที่อรรณพเคยสอนว่าควรป้องกันตัวจากผู้ชายแบบไหน ถีบเต็มแรงเข้าที่จุดสำคัญของปพล เขาถึงกับหน้าเขียว จุกจนร่วงไปกองกับพื้น

           “ฉันเกลียดคุณ เกลียดที่สุด อย่ามายุ่งกับฉันอีก ฉันมีผัวแล้ว”

           ตะโกนใส่เขา เริ่มมีคนหันมามองเพราะมีเสียงดัง เธอวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ปพลนั่งกองอยู่ตรงนั้น แม่เมียของเขา จากกันไปสี่ปี กลับมาใหม่กลายเป็นนิวทยิดา ผู้หญิงเรียบร้อยนุ่มนิ่ม หายไปไหนนะ?

           ตบเอา ข่วนเอา แถมถีบกล่องดวงใจจนเกือบสูญพันธุ์

           ปพลมองจ้องด้านหลังคนสวมชุดฮั่นฝูที่เห็นหลังไวๆ เธอวิ่งไปจนถึงหน้าโรงแรมแล้ว และมีตรีดาววิ่งตามไปด้วย

           หนีเขาไม่ได้หรอก มีผัวใหม่ไม่ได้เลย เขานี่แหละจะไปทวงตำแหน่งผัวและตำแหน่งพ่อคืน