13

         “คืนนี้ไม่เห็นบอสของเราเลย”

เสียงหวานบ่นเบาๆ เธอมาถึงงานในเวลาเกือบสองทุ่ม งานเลี้ยงจัดที่โรงแรมอยู่ค่อนข้างไกลจากบ้านของทยิดาพอสมควรเลยใช้เวลาเดินทางค่อนข้างมาก

           “เขาขึ้นมาขอบคุณพนักงานอวดความหล่อตั้งแต่หกโมงแล้วจ้าคุณนาย พี่เองก็ไม่ได้เห็นเหมือนกัน พี่มาก็ทุ่มแล้ว บอสรีบมาก รีบไปอะไม่รอเลย”

ตรีดาวว่า สองสาวเลยหัวเราะ เป็นอันว่า ทยิดาเลยยังไม่ได้เห็นหน้าบอสสุดหล่อคนใหม่ของสำนักพิมพ์

           ตรีดาวที่เป็นกองบอกอ งานนี้พลอยรับเป็นแม่งาน เธอเดินทักทายคนนั้นคนนี้ แนะนำให้คนรู้จักกัน เพราะนักเขียนหรือนักแปลบางคน ก็เคยทำงานกันแต่ออนไลน์ งานหนนี้เหมือนแนะนำให้รู้จักกันไปในตัว ทุกคนต่างโล่งใจที่สำนักพิมพ์ได้ไปต่อ เพราะนึกท้อในตอนแรกเสียแล้วว่าจะไม่รอด การทำหนังสือเดี๋ยวนี้การตลาดเปลี่ยนไปมาก บางทีจะทำรูปเล่มอย่างเดียวก็ไม่พอ ต้องขายทางช่องอื่นด้วย ส่วนการตลาดที่เพิ่งเข้ามาทำงาน เรียกได้ว่าค่อนข้างเก่ง และวางแผนการตลาดไว้หลายทาง ถ้าสำเร็จเป็นไปได้ ก็จะสร้างความฮือฮาให้กับวงการหนังสือและสำนักพิมพ์ ที่กำลังซบเซาได้พอสมควรเลยทีเดียว

           ทยิดาที่ไม่รู้จักกับใครนอกจากตรีดาว ที่เป็นคนดีลงานกับเธอมาโดยตลอด นั่งยิ้มให้กับเพื่อนๆ นักแปลนิยายจีน ที่วันนี้แต่งตัวกันมาในธีมสาวจีน เธอได้ชุดฮั่นฝูสีชมพูหวาน ผมยาวนั้นถักเป็นเปียสองข้างม้วนไว้เป็นผมแกละ เพื่อจะได้ประดับปิ่นแบบจีนได้ แต่งหน้าออกงานธรรมดาไม่ถึงขั้นแบบนักแปลอีกสองคน ที่แต่งมาเต็มมาก เป็นฮูหยินคนหนึ่ง อีกคนเป็นจิ้งจอกเก้าหาง และแต่งหน้าแบบโต่วอิน ที่เธอเห็นแล้วชอบมากๆ

         นักแปลสองคนนี้เพิ่งเข้ามาใหม่ เพราะทางสำนักพิมพ์เพิ่งเอางานจีนมาแปล ยังเป็นเด็กๆ กันอยู่ ทยิดาเรียกได้ว่าเป็นรุ่นพี่ใหญ่สุดเพราะอายุเกือบสามสิบแล้ว บอกไปไม่มีใครเชื่อ ได้แต่อุทานอย่างตกใจ ยิ่งเธอบอกว่ามีลูกแล้ว สาวๆ ก็ไม่เชื่อ ตรีดาวที่มาสมทบหลังจากเดินดูความเรียบร้อยในงาน ได้ยินพอดี เลยขออนุญาตเพื่อนอวดหลาน เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ เมื่อเห็นความน่าเอ็นดูของนะนาย

           “งื้อ น่ารักมาก พี่แต่งตัวให้น้องแบบนี้หรือคะ โอ๊ย...ละลายเลย ช่างแต่งตัวจัง”

           “พี่ไม่ได้แต่งให้ค่ะ แกมีแผนกสไตล์ลิสต์ อายุเจ็ดขวบค่ะ”

เธอว่าสาวๆ เลยขอดูสไตล์ลิสต์ประจำตัว พอเห็นรูปหนุ่มน้อยหนมโก๋ ก็ได้เสียงชมว่า โตมาจะต้องหล่อแน่ๆ ขนาดเจ็ดขวบยังดูหล่อคม ตาสวยมาก พอคุยเรื่องลูก ทยิดาเลยคุยได้นานนิดหน่อย ตอนนี้บนเวทีมีการแสดงที่จัดมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ มีการแสดงบนเวทีของแผนกต่างๆ และปิดท้ายด้วยมินิคอนเสิร์ตจากศิลปินดัง รู้ว่าใครมาทยิดาถึงกับกรี๊ดเพราะเป็นศิลปินคนโปรดของเธอ

           “มางานนี้คุ้มมาก”

ทยิดาว่า หลังจากที่มีการประกาศการร่วมสนุกบนเวที และเธอถูกเรียกขึ้นไปรับรางวัลนักเขียนนักแปลขวัญใจ ซองรางวัลดูจะหนักพอสมควร

           “คุ้มสิ กินก็อิ่ม เพลงก็มีฟัง แถมได้เงินกลับบ้านด้วย”

           “อื้อ...”

ตั้งแต่มีลูก เธอก็อุทิศชีวิตกับการเลี้ยงลูก 24 ชั่วโมงของทยิดามีแต่ลูก ไม่มีเพื่อตัวเองเลย มาแบบนี้บ้างก็ผ่อนคลายดี แต่ก็คิดถึงยัยหนูแวบขึ้นมา จะร้องกินนมหรือยังนะ จะนอนได้ไหม? วันนี้เธอฝากลูกสาวไว้ที่บ้านของอุไรวรรณ เพราะเตรียมจะมาสนุกเต็มที่เลยไม่ได้หอบลูกมาด้วย

           “ทำอะไรน่ะ?”

ตรีดาวถามเมื่อเห็นเพื่อนกดโทรศัพท์แล้วทำหน้ายุ่งนิดๆ

           “จะโทรหาพี่วรรณน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าตัวแสบหลับได้ไหม วันนี้ไม่ได้จุ๊บๆ นมแม่”

           “เนี่ยจะไปไหนไม่ได้เพราะแบบนี้แหละ พี่เห็นนิ้งคนแรกนี่แหละที่ให้นมแม่จนอายุขนาดนี้”

           “พี่วรรณให้ยาวกว่านี้อีกค่ะ หนมโก๋ร้องกินจนห้าขวบถึงเลิก ทุกวันนี้พี่วรรณบอกว่าวันดีคืนดี พ่อคุณก็เปิดเสื้อแม่คุยกับนม ว่าสบายดีไหม? คิดถึงนะ”

           “ไอ้หลานตัวแสบ”

ตรีดาวหัวเราะเมื่อคิดถึงเจ้าตัวยุ่ง ทางโน้นรับสายพอดี เธอจึงขอตัวเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์เพราะตรงนี้เสียงดังมาก

           “ว่าไง? คุณแม่ ห่วงลูกสาวล่ะสิ”

           “ค่ะพี่วรรณ ไม่เคยห่างกันเลยค่ะ เลี้ยงกันมาจนถึงตอนนี้ นิ้งอยู่กับลูกตลอดเวลา นี่คงเป็นการซ้อมห่างกันหนแรก มันพะวักพะวงไปหมดเลยค่ะ”

คุณแม่สารภาพ คนที่อยู่ในสภาวะแบบน้องสาวข้างบ้านมาก่อนหัวเราะขำ

           “พี่ก็เคยมาก่อน ตอนเจ้าหนมโก๋ไปนอนบ้านลุงเขาหนแรกนะ อีแม่ร้องไห้คิดถึงลูก พี่กายหาว่าพี่เวอร์ แหม...ก็นอนด้วยกันทุกคืน แต่พอมันโตมานะนิ้งเอ๊ย อยากให้ไปนอนที่อื่นทุกวัน”

           “พี่วรรณชอบแกงลูก”

เธอหัวเราะ อุไรวรรณเป็นคุณแม่ต้นแบบของเธอ ในการดูแลและอบรมลูก ยามทำอะไรไม่ถูกไม่เป็นก็ได้อุไรวรณช่วยเหลือเสมอ

           “จริงๆ ติดมากติดเกินไป วุ่นวายกับพี่มากพ่อเจ้าประคุณหนมโก๋นี่”

อุไรวรรณบ่น

           “ร้องกินนมไหมคะ ปรกติแกจะติดเต้า ขอกินนมก่อนนอน นิ้งว่าอยู่อีกพักหนึ่งก็กลับแล้วละค่ะ”

           “ตามสบายเลยนิ้ง สนุกให้เต็มที่ หลับปุ๋ยไปแล้ว พี่หนมโก๋คนกล่อม” เสียงของอุไรวรรณกลั้วหัวเราะ พาเอาอยากรู้ว่าหนมโก๋กล่อมน้องแบบไหน

           “หนมโก๋น่ะหรือคะ”

           “อื้อ...พี่มัวแต่ขำไม่ได้ถ่ายคลิปไว้ หาทำมาก เอานมนิ้งมาละลายใส่ขวดแล้วก็เอาห้อยไว้ที่หน้าอกตัวเอง พรินต์หน้านิ้งมาทำเป็นหน้ากาก เล่นบทคุณแม่นิ้งตั้งแต่ตอนเย็นแล้ว ทำเสียงเล็กเสียงน้อยเป็นคุณแม่นิ้ง เจ้านะนายก็เล่นด้วยหัวเราะกันคิกคักสนุกเขาล่ะ ตอนน้องนอนก็ใส่หน้ากากเป็นนิ้งให้น้องกินนมแล้วร้องเพลงให้ฟัง เจ้านะนายหัวเราะจนหลับคาขวดนม”

           “โอ๊ย หนมโก๋”

หัวเราะเมื่อนึกภาพตาม อุไรวรรณก็พลอยขำอีกรอบ พ่อตัวแสบก็หลับไปกะน้องแล้วเรียบร้อยเธอเป็นคนถอดหน้ากากคุณแม่นิ้งออก หน้ากากเริ่มยุ่ยๆ แล้วเพราะใช้งานมาหลายชั่วโมง เปียกน้ำลายหนมโก๋มั่ง เปียกนมที่นะนายกินบ้างจนขอบเปื่อย หนังยางที่รัดไว้ก็รั้งจนเริ่มขาด เธอยกเตียงให้เด็กๆ นอนคืนนี้ สองเด็กนอนซุกกอดกัน อุไรวรรณเก็บขวดนมและหน้ากากออก ตุ๊กตาหมีสีม่วงตัวโปรดของนะนาย ที่เจ้าตัวพกเป็นประจำติดตัวตอนนี้ ยัยตัวเล็กก็เอาขาก่ายไว้ ส่วนพ่อหนมโก๋ ผู้มีผ้าเน่าส่วนตัวก็เอาขาหนีบไว้แน่นเช่นกัน อุไรวรรณคิดว่าจะนอนข้างล่างเอา เพราะบนเตียงเต็มไปด้วยตุ๊กตาที่หนมโก๋ขนมาให้น้องเล่น คืนแรกที่ได้นอนกับน้อง เลยสนุกมากเล่นกันจนหลับ

           “ตามสบายเลยคุณแม่ คืนนี้เป็นสาวโสดให้สบายใจ วันหลังมีธุระที่ไหนก็มาฝากไว้ได้ เราจะได้พักบ้างนิ้ง”

           “ขอบคุณนะคะพี่วรรณ”

           “จ้ะ ผ่อนคลายบ้างน้องสาว”

           คำท้ายนั้นทำให้เธออมยิ้ม รับรู้ถึงความห่วงใยของพี่สาวข้างบ้าน เธอกำลังจะขยับออกจากตรงที่ตัวเองมานั่งคุยโทรศัพท์อยู่ ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อร่างสูงของคนๆ หนึ่งโผล่มาตัดหน้าเธอ

           ตากลมโตเบิกกว้าง มองเขาอย่างกับ เห็นผี!

         “นิ้ง...”

         เสียงนั้นสั่นเครือ เขามองจ้องเธอเหมือนกับไม่เคยเห็นมาก่อน ทยิดาเองก็มองเขานิ่ง ตาเบิกกว้าง มองจ้องเขาอยู่เช่นกัน

           นี่จะต้องเป็นฝันแน่ๆ

           ทำไมโลกกลมขนาดนี้