เข้าสู่ระบบแชร์
20
วันที่เผยแพร่:
2026-08-13 12:53:59“เป็นไงบ้างนิ้ง”
“พ่อผ่าตัดค่ะพี่ นิ้งกำลังจัดการทุกอย่าง ก็คงจะต้องอยู่จนแกฟื้นน่ะค่ะ เขาไม่เอาพ่อแล้วจริงๆ”
เสียงตอนท้ายละห้อย อุไรวรรณเคยเห็นบิดาของทยิดาหนหรือสองหน แกมาเยี่ยมหลาน เคยคุยกับทยิดาคือเธอเข้ากับแม่ใหม่ไม่ได้ เลยมีปัญหาครอบครัวเพราะแบบนี้ทยิดาเลยเลือกที่จะมาอยู่เพียงลำพังเพราะไม่อยากมีปัญหากับแม่เลี้ยง เลือกมาอยู่ที่นี่เพราะใกล้กับบิดาเผื่อเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นจะได้ไปดูแลท่านได้
ดูเหมือนกว่าทยิดาจะรู้ล่วงหน้าว่าเรื่องแบบนี้จะมาถึงในสักวัน
“แล้วแบบนี้เอ่อ หลังผ่าตัดพักฟื้นอะไรแบบนี้ จะทำยังไง?”
“ก็คงจะให้อยู่บ้านนิ้งน่ะค่ะ นิ้งดูแลพ่อได้”
น้ำเสียงของทยิดามั่นคงนัก พลางเอ่ยถามถึงลูกสาว
“นะนายหลับหรือยังคะพี่วรรณ”
“นอนก้นโด่งไปแล้วจ้ะสองพี่น้อง...เอ่อ...”
เกือบจะเล่าแต่ยังก่อนจะดีกว่า เกิดทยิดารู้เรื่องวุ่นวายทางนี้จะยิ่งใจคอไม่ดีเอา
“คะ? มีอะไรหรือเปล่า”
พอพี่สาวอ้ำอึ้งคนเป็นมนุษย์แม่อย่างทยิดาก็เกิดกังวลไปล่วงหน้า ว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกสาวของเธอหรือเปล่า
“มะ ไม่มีอะไร จะบอกว่าคืนนี้นะนายไม่ได้ร้องจะกินนม แล้วพี่หนมโก๋ก็ไม่ได้ทำตัวเป็นคุณแม่นิ้ง”
“ขอบคุณพี่วรรณมากนะคะ นิ้งฝากด้วยค่ะ คิดถึงลูกจัง”
เสียงบ่นเบาๆ ตอนท้าย จับใจอุไรวรรณที่เข้าใจคนเป็นแม่เหมือนกันดี
“โรงพยาบาลอยู่แค่นี้ ไว้ยังไงพี่จะพาหลาน ไปเยี่ยมคุณตา ถ้าเกิดพ่อนิ้งต้องนอนหลายวัน”
“ถ้าได้แบบนั้นก็ดีเลยค่ะ จะรบกวนพี่วรรณมากไปไหมคะ?”
“ไม่หรอกจ้ะ พี่พาหลานๆ ไปได้ พี่กายจะกลับอีกวันสองวันนี้แหละ นิ้งจะเอาอะไรเพิ่มก็บอกนะจะได้ไปส่งเสบียงให้”
“ค่ะพี่วรรณ อ้อพยาบาลเข้ามาวัดไข้แล้วค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ นิ้งขอบคุณพี่วรรณมากๆ”
อุไรวรรณถอนใจ เธอเหลือบไปมองใครบางคนที่กำลังนั่งอยู่ในบ้านของเธอ และกำลังส่งรอยยิ้มให้กับเธอ
ถ้าเกิดว่าน้องสาวของเธอรู้ว่า เธอให้ใครมานั่งยิ้มเผล่ในบ้านนี้ จะยังขอบคุณเธออยู่ไหมนะ?
“ฉันน่ะให้คุณนอนที่นี่ไม่ได้หรอกนะ”
เอ่ยเปรยไว้ก่อน เพราะเขาไม่ยอมกลับ หลังจากที่กลับมาจากโรงพักเกือบจะเข้าซังเตไปแล้วข้อหาบุกรุก เมื่อแก้ข้อเข้าใจผิดใดๆ ได้แล้ว เขาก็ทักเธอมาทางแชตข้อความ อุไรวรรณตกใจมาก แต่เธอก็ยอมคุยกับเขา...เมื่อเขาแนะนำตัวว่าเป็นพ่อของนะนาย
เธอนี่แหละเป็นพยานบอกกับนายดาบตำรวจประจำหมู่บ้านว่า เขาเป็นพ่อของนะนายจริงๆ
ก็สงสาร เห็นใจเขา ดูท่าทางเขาอยากเจอลูกมากๆ เธอสัมผัสถึงความรักล้นเหลือของเขา ยามมองสาวน้อยตัวกลม ที่พอจ้องหน้าเขาปุ๊บ นะนายก็จะแหกปากร้องไห้ แล้วพ่อหนมโก๋ของเธอก็จะทำหน้าที่องค์รักษ์น้อง จะไปเรียกลุงเก่งมาจับลุงลักเด็กอีกท่าเดียว ต้องคุยกันยาวนั่นแหละพ่อตัวแสบถึงเข้าใจ แต่ก็ไม่ยอมให้ใกล้น้องอยู่ดี
ตอนนี้เธอให้เด็กๆ นอนที่บ้านของเธอ ส่วนเธอกับเขามานั่งคุยกันที่บ้านของทยิดาที่ฝ่ายนั้นให้กุญแจเธอไว้เข้านอกออกในได้ตลอด เพราะขืนเห็นเขาอีกนะนายก็จะร้องไห้อีก เพราะหลอนไปแล้วว่าเขาเป็นลุงลักเด็ก
เฮ้อ...อุตส่าห์เจอลูกอะนะ ต้องวุ่นวายทั้งขึ้นโรงพักเจ็บตัว ลูกเมินอีก น่าสงสารหยอกที่ไหน แถมว่า พ่อของนะนายหล่อมาก หล่อนจนเคลิ้ม คำว่าเพียงคุณหน้าตาดีโลกก็จะใจดีวาบขึ้นมา ตอนนี้เพราะความที่พ่อของนะนายหน้าตาดี อุไรวรรณเลยเผลอใจดีสงสารไปเลย
ฉันไม่ใช่คนคลั่งคนหล่อนะ
อุไรวรรณบอกตัวเอง แล้วพยายามทำหน้านิ่งใส่เขา ยอมเขาขนาดนี้ก็มากเกินพอแล้ว เธอรับบทขึงขังและโกรธเขาแทนน้องสาวนอกไส้ของเธอ
“ผมไม่รบกวนขนาดนั้นหรอกครับ พรุ่งนี้ผมมาใหม่ได้ไหมครับ ผมอยากมาหาลูก”
“นะนายเป็นเด็กหวงตัว แล้วแกก็ไม่ชอบคนแปลกหน้า ตอนนี้แกก็นึกว่าคุณเป็นคนลักเด็กไปแล้ว มาก็ไม่ให้อุ้ม ไม่ให้เจอหรอกจะมาทำไม”
“ผมขอมองลูกไกลๆ ก็ได้ครับ แล้ว...ผมขอซื้อของมาให้ลูก มาให้ลูกชายของคุณ เอ่อ...คุณอายุเท่าไหร่นะครับ ผมกลัวจะเรียกไม่ถูก ผม...สามสิบสามครับ”
“ฉันเหรอ? สามสิบแปดแล้ว”
อุไรวรรณมองคนอายุสามสิบสามที่ดูจะเด็กกว่าอายุจริงหลายปี
“เอ่อ ดีที่ผมถามก่อน ผมนึกว่าคุณพี่เป็นรุ่นน้องผมห้าปี”
อวยมาขนาดนั้น อุไรวรรณก็ร้องอุ๊ย!
“แหม ฉันหน้าเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ? แหม...อิอิอิ”
นานๆ มีคนชม ก็เขินขนานใหญ่ ชายหนุ่มรู้ว่ามาถูกทางแล้ว
“ผมอยากจะซื้อของให้แก แล้วก็ให้กับลูกชายคุณพี่ด้วยได้ไหมครับ”
“จะดีเหรอ อย่าเพิ่งเลย คือ เอางี้ คุณปายฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ ฉันลำบากใจมากๆ ฉันกลัวว่านิ้งจะโกรธฉันที่ยอมให้คุณเข้าบ้าน หรือถ้าคุณซื้ออะไรต่อมิอะไรมาให้นะนาย นิ้งจะต้องโกรธมากแน่ๆ”
“ก็ ยังไม่ต้องบอกสิครับ”
“มันทำได้เหรอ”
อุไรวรรณเลิกคิ้ว เขาพยักหน้าแล้วยิ้ม...ยิ้มแบบโปรยเสน่ห์ส่งให้กับเธอ เล่นเอาใจอ่อนยวบ
“ได้ครับ นะครับ นิ้งยังไม่กลับไม่ใช่หรือครับ”
“ก็...”
นิ่งไปนิด จะยังไงน้องสาวก็ดีกว่าผู้ชาย อุไรวรรณสั่นหน้าอีกรอบ
“ไม่ดีกว่า คือฉันไม่อยากให้นิ้งโกรธ เฮ้อ...นี่ถามจริงๆ เหอะ กลับมาวุ่นวายอีกหนนี่ คุณต้องการอะไร จะเอานะนายไปเลี้ยงเหรอ ถ้าอย่างนั้นขอบอกว่าฝันไปเถอะ เพราะพวกเราไม่มีทางยอมแน่ๆ”
“ผมกลับมาเพราะอยากมาขอโทษนิ้ง แล้วก็อยากจะขอแต่งงานกับนิ้ง อยากทำทุกอย่างให้นิ้งกับลูกครับ”
“วุ้ย แล้วสามสี่ปีที่ผ่านมาไปอยู่ที่ไหนล่ะคะพ่อคุณ”
“นิ้งหนีผมมาน่ะครับพี่ ผมก็ยุ่งๆ หลายเรื่อง ทั้งเรื่องครอบครัว เรื่องงาน แล้ว...”
เขาถอนหายใจเฮือก สีหน้าเศร้า จนอุไรวรรณที่ได้ฟังความอีกข้างเสียทีว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เอง...เอาละไหนๆ ก็ไหนๆ ขอเสือกอีกสักนิดแล้วกัน แล้วจะตัดสินใจว่าจะเชียร์ข้างไหนดี
“อะแฮ่ม! ถามจริงๆ เหอะ คุณอะตอนแรกที่ไม่ยอมรับน้องฉัน แล้วก็นะนาย จนน้องฉันเสียใจต้องหนีมา มันเพราะอะไร?”
“เพราะผมยังไม่เข้าใจยังไม่รู้จักความรัก จนวันหนึ่งไม่มีนิ้ง...ผมถึงรู้ว่ารักคืออะไร ผม...ไม่มีใครเลยมาสี่ปีตอนที่ห่างกัน และมันก็คงจะ...อีกนาน อาจจะตลอดชีวิตของผมก็ได้ เพราะผมคิดถึงแต่นิ้ง ผมคอยตามข่าวเขามาตลอด แต่ไม่เคยได้ข่าวเลย ผมคิดถึงเขาทุกวัน ที่ผมยังหายใจ”
น้ำตาฉันจะไหลแล้ว อีตาผู้ชายคนนี้นี่
อุไรวรรณอุทานในใจ เอาละเธอจะถามอีกอย่างที่อยากรู้
“แล้วถ้าเกิดว่านิ้ง ไม่มีนะนาย คุณจะยัง เอ่อ ยังมาขอโทษ แล้วก็มาขอคืนดีกับเขาอีกไหม?”
“ครับ ผมคิดถึงเขามาตลอด ยิ่งพอรู้ว่าลูกยังอยู่ ผมยิ่งดีใจมาก มากจริงๆ”
“พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ คืนนี้อะดึกแล้ว”
“ครับ ผมมาได้หรือครับ”
เขาถาม สีหน้าดูสดชื่นขึ้น อุไรวรรณพยักหน้า
“ก็มาได้ แต่อยู่ห่างๆ แอบมองห่างๆ อย่างที่พูดก็แล้วกัน ส่วนข้าวของอะไร คุณไม่ต้องซื้อมาหรอก ฉันเป็นทีมนิ้ง ไม่ใช่ทีมคุณจะบอกไว้ก่อน กลับไปได้แล้ว ฉันจะปิดบ้านนอน”
อุไรวรรณไล่เขาอีกรอบ ชายหนุ่มยิ้มกว้าง แล้วทำท่าจะก้มลงกราบเธอ บ้าเหรอ...แค่นี้ถึงกับจะกราบ อุไรวรรณต้องห้ามเป็นพัลวันเลยละ
แล้วเขาก็ยอมกลับไปจนได้
เธอถอนใจเฮือกเมื่อปิดประตูบ้านและมองจนไฟท้ายรถของเขาหายลับไป
“พี่ขอโทษนะนิ้ง แต่พี่เป็นทีมนิ้งจริงๆ นะ การที่พี่จะเชียร์ให้คนที่รักนิ้งขนาดนี้กลับมาเป็นพ่อของลูกเป็นสามีของนิ้ง เพราะพี่หวังดีจริงๆ นะนิ้ง”
อุไรวรรณพึมพำ หลอนเบาๆ ว่าถ้าเกิดทยิดารู้ เธอจะต้องโดนโกรธแน่ๆ
ยอมให้น้องโกรธ ถ้าน้องโกรธแล้วจะคืนดีกับผู้ชายที่เป็นพ่อของลูก
คนเราทำผิดมาขอโทษ มากลับตัว ก็ให้อภัยเขาเถิดนิ้งเอ๊ย...
บทล่าสุด
พบคนหอนหนึ่งอัตรา บทส่งท้าย ความสุขคือการให้อภัย
ขบวนขันหมากถูกจัดขึ้นที่บริเวณหน้าหมู่บ้าน เจ้าหนมโก๋วันนี้แต่งหล่อ ตื่นเต้นไปกับพวกผู้ใหญ่เพราะนี่คือหนแรกของเด็กสิบเอ็ดขวบจะได้ร่วมพิธี แต่งงาน “โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮ ฮิ้ว โฮฮฮฮฮ” “ฮิ้วววววววววว สิ้นเสียงโฮ เสียง ฆ้องแห่แตรวงดังขึ้น หัวขบวนมีขนมหวานมงคล สินสอด กล้วยอ้อย คนที่ถือต้นกล้วยต้นอ้อยออกลีลาเมามันที่สุด รับบทโดยตรีดาว ถืออ้อย ส่วนลุงยามที่ถูกเชิญมาในพิธีนี้ด้วย ถือต้นกล้วย เต้นเซิ้งกันแบบจ้างร้อยเล่นล้าน ตรีดาวกะมาม่วนไม่ได้กะมาสวย แต่งตัวมาเป็นสีสัน เดี๋ยวกลางคืนค่อยสวยเอาก็ได้ ในพิธีแห่ขันหมาก มีญาติเจ้าบ่าวครบครัน นำทัพโดยคุณปณิตา ที่วันนี้อุ้มหลานสามขวบมาด้วย ยัยหนูณจันทร์สวยในชุดกระโปรงสีชมพูเหมือนนางฟ้าน้อยๆ ตามองคนนี้คนนั้นหัวเราะเอิ๊กๆ ใครก็อุ้มได้เพราะแม่หนูไม่หวงตัวเลย เลยต้องระวังกันหน่อยเพราะมันเสี่ยงกับการโดนอุ้มพาหนี ข่าวมีบ่อย ต้องระวังไว้ก่อน พิธีจัดขึ้นที่บ้านของทยิดา เป็นพิธีง่ายๆ มีแขกคือคนกันเอง คือคนในหมู่บ้านที่สนิทๆ ตอนนี้ชักจะตีวงกว้างเพราะช่างเทิด ที่ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้าเล็กๆ
พบคนหอนหนึ่งอัตรา 29
เวลาแห่งความสุข เวลาแห่งครอบครัว ที่หายไปนาน ตอนนี้ปพลและทยิดาได้กอดคว้ามันไว้อีกครั้ง... พวกเขามาพักผ่อนกันที่เกาะพีพี เป็นการมาทะเลหนแรกของเจ้าตัวน้อย...ถือโอกาสมาฉลองวันเกิดสี่ขวบเจ็ดเดือนของแกไปด้วย ตอนนี้แฟชั่นแต่งตัวเป็นสัตว์ตัวน้อยของนะนายไม่ค่อยตามใจพี่หนมโก๋แล้ว บางวันงอแงไม่ใส่แล้วด้วย...แต่ชอบใส่หมวกกระต่ายสีชมพู ที่ลุงปริ้นซ์ซื้อให้ ลุงปริ้นซ์นี้มาแรงแซงทางโค้งมาก เพราะทุกสิ่งที่ลุงปริ้นซ์ซื้อให้หลาน จะเป็นที่ถูกใจของนะนายเป็นอย่างมาก ม่วงม่วงแคร์แบร์ที่ลุงซื้อให้ ตอนนี้มอมไปบ้าง แต่ก็ยังหอบหิ้วไปไหนมาไหนด้วยตลอด เป็นของเล่นชิ้นโปรดของสาวน้อยที่ต้องพาไปด้วยทุกที่ ที่ต้องรอจนถึงสี่ขวบเจ็ดเดือน ก็เพราะ...แพลนตอนแรก ที่จะมาหลังจากที่รอหนมโก๋สอบเสร็จต้องเลื่อน เนื่องจากเสน่ห์จันทร์คลอด รอน้องแข็งแรงจะได้มากันทั้งครอบครัวที่ตอนนี้กลายเป็นครอบครัวใหญ่ เนื่องจากรวมสมาชิกของบ้านอุไรวรรณเข้าไปด้วย เธอกับเขายังอยู่กันที่บ้านของเธอ...ซื้อบ้านข้างๆ เพิ่มแล้วต่อเติมให้หลังใหญ่ขึ้น เขายังคงทำงานเป็นรองประธานที่วีอาร์ เข้าบริษัทอาทิตย์ละสามวัน มีแพลนจะย้
พบคนหอนหนึ่งอัตรา 28
เจ้ากระต่ายน้อยสีชมพู หยีตาขึ้นแล้วลุกขึ้นอย่างงัวเงีย แกมองไปรอบๆ ห้อง เห็นรูปตัวเอง รูปแม่นิ้ง กับรูปพ่อจ๋าเต็มไปหมด ที่นี่ที่ไหนนะ? คว้าม่วงม่วงได้ ก็เดินลงจากเตียง ห้องไม่ได้ปิดประตูแง้มไว้ เลยเปิดออกมาข้างนอก เสียงเล็กๆ เรียกดัง “แม่ขา แม่ขา อยู่หนาย อยู่หนาย” “อุ๊ย” เสียงเรียกของลูกทำให้ทยิดาสะดุ้ง เธอขยับตัวในอ้อมแขนของสามี แล้วมองสบตากัน ก่อนที่ทยิดาจะหน้าแดงก่ำ มือคว้าเอาเสื้อผ้าที่ตกเกลื่อนมาสวมอย่างลนลาน เป็นการสวมเสื้อผ้าที่เร็วที่สุด เธอกระโดดออกจากตัวของเขา แล้วขานตอบลูกสาว ที่พอได้ยินเสียงแกก็เดินอุ้มม่วงม่วง มาหาแม่ “อยู่นี่จ้ะ แม่อยู่นี่” “แม่ขา ที่ไหน...” แกถาม มองแม่กับพ่อตาแป๋ว ปพลสวมกางเกงแล้วแต่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ เผยให้เห็นอกเปลือยล่ำ ที่มีร่องรอยข่วนจางๆ คนทำตอนนี้หน้าแดงตัวแดง รับลูกสาวมากอด “ห้องของพ่อค่ะ” “นะนายเห็นรูป เต็มหมดเลย” เจ้าตัวเล็กว่า ปพลลุกขึ้นยืน เขามองหาเสื้อมันหล่นอยู่ตรงนี้นี่เอง ก่อนจะคว้ามาสวม เขาไปยืนซ้อนหลังของทยิดาถือโอกาสกอดไว้ทั้งแม่ลูกก้มลงหอมทยิ
พบคนหอนหนึ่งอัตรา 27
ริมฝีปากของเขาและเธอบดเคล้า ดูดดื่มกันอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้น “พี่รักนิ้ง” เขาบอกย้ำ เมื่อถอนจูบแค่หายใจ ก่อนจะจูบอีก และอีก เหมือนไม่พอ ไม่หยุด ทยิดานั้นจูบตอบเขา ไม่พอ ไม่หยุด...เธอกับเขา บาดหมางไม่เข้าใจ โหยหากันและกันมานานเหลือเกิน ตอนนี้ความปรารถนาไหลหลั่งทะลักทะลาย ไม่มีอะไรมากั้นได้อีกแล้ว เขาช้อนอุ้มเธอขึ้น ขณะที่ยังคงจูบกัน วางเธอลงบนโซฟาเบธ ตัวเดิม ที่เดิม...ที่เคยมีประสบการณ์แสนสุขด้วยกัน มือร้อนๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอและของตัวเองไปพร้อมกัน ทุกขณะที่ทำทุกสิ่งนั้น ปากของคนทั้งคู่ยังไม่เคลื่อนจากกัน ความปรารถนาอันเร่งร้อนและเร่งเร้า ทำให้เธอเปียกชื้น ร้อนผ่าวด้วยความปรารถนาเขาเองก็เช่นกัน เมื่อเธอและเขาเปลือยเปล่า เพียงแค่มองสบตา...เขาเลื่อนมือลงไปคลี่แย้มกลีบกุหลาบที่แสนฉ่ำของทยิดา เธอพร้อมแล้ว เขาก็เกินจะกลั้น เขาต้องการเธอมานานเกินไป ทยิดาเองก็เช่นกัน “อื้อ” “นิ้ง นิ้งของพี่” เสียงครางของเธอดังคลอกับเสียงบอกรักของเขา เมื่อเขาสอดประสานเข้ามา ยังคงแนบแน่น
พบคนหอนหนึ่งอัตรา 26
“แวะพาลูกมานอนก่อนไหม? แกงอแงแล้ว” เขาหันมาถามทยิดาเมื่อกำลังอยู่บนถนนเพื่อกลับไปยังบ้านที่ยังอีกไกลมาก สาวน้อยเล่นสนุกจนเพลียตื่นเต้นมากกับห้องของเล่นของลุงปริ้นซ์ แกบอกว่าหนหน้าขอให้หนมโก๋มาด้วย จะพาหนมโก๋เล่นสไลเดอร์ ตอนแรกคุณปณิตาบอกให้ค้างเลยก็ได้ แต่ทยิดาดื้อเองแหละ เธอยังไม่อยากให้ทุกอย่างมันไวเกินไปนัก เพราะเขาดูจะได้ใจเกินไปแล้วในการที่ได้ทุกอย่าง เธอคิด...เขาควรไม่ได้บ้าง เธอดันรู้สึกผิดเมื่อเห็นยัยตัวเล็กของเธอที่เบะปากอีกแล้วตอนนี้ สาวน้อยนั่งตักแม่ จะหลับก็ไม่หลับ และไม่ยอมไปนั่งคาร์ซีท ตอนนี้ซบหน้ากับอกของทยิดาขนตาเปียกไปหมดเพราะเพิ่งจะซาร้องไห้ไป และกว่าจะถึงบ้านน่าจะค่ำมืด พี่วรรณโทรมาบอกว่าจัดการเรื่องอาหารเย็นให้กับเทิดแล้ว หนมโก๋ไปชวนคุณปู่เดินเล่นตอนเย็น บ่นคิดถึงน้องแจ้วๆ ให้เธอได้ยิน และบอกว่าจะจัดการดูแลคุณปู่ให้เองอานิ้งไม่ต้องห่วง คืนนี้จะนอนกับคุณปู่ถ้าอานิ้งไม่กลับ “รถติดมากเลย ข้างหน้านี้จะเป็นซอยไปคอนโดของเรา” เขาว่า ทยิดาเม้มปากแล้วพยักหน้า เธอไม่ควรทำให้ลูกลำบากเพราะทิฐิความโกรธของตัวเอง “ค่ะ ก็ดีค่ะ วันนี้แ
พบคนหอนหนึ่งอัตรา 25
“ไหนๆ ยัยหนูนะนาย อุ๊ยตายแล้ว...หลานย่า น่ารักจังเลย ใครแต่งตัวให้หลานย่ากันคะ? ตาปายส่งรูปมาอวดทุกวันเลย แต่งตัวน่ารักทุกวัน” เสียงอุทานดังทักทาย ทำให้แม่หนูมองหน้าบิดา แล้วถามเสียงใส “คุณย่าเหรอคะ? พ่อจ๋า” “คุณย่าตัวจริงไงคะ ที่หนูคุยด้วยบ่อยๆ” “ลูกสาวแกน่ารักจริงๆ ตาปาย” คุณปณิตาตอนนี้มองจ้องหลานตาวาว เห็นในรูปในคลิปน่ารักแล้ว ตัวจริงยิ่งกว่า ทุกคนในครอบครัวต่างเฝ้าวันรอที่ปพลจะพายัยหนูมาที่บ้าน เมื่อเปิดตัวไปแล้วว่ามีลูกสาว ทั้งคุณ ปณิตาและปภพ และเสน่ห์จันทร์ก็ลุ้นเอาใจช่วยว่าน้องชายจะง้อเมีย ทวงลูกคืนมาได้ไหม... “คนมีลูกสาวคือคนเจ้าชู้” ประโยคนี้มาจากพี่ชาย ที่ขยิบตาให้กับน้องชายตัวแสบ ที่แอบไปมีลูกมีเมียไม่บอกใคร ด้วยประโยคที่เคยโดนน้องชายว่าเอา “หึๆ ไม่เคยเจ้าชู้ต่างหากครับ โดนเมียทิ้งด้วย” เขาหันไปมองทยิดา ที่ทำเป็นไม่ได้ยิน เธอยกมือไหว้คุณปณิตา สายตาของเธอยังมองท่านอย่างขลาดๆ เพราะเคยมีเรื่องมีราวกันมาก่อนและทักทายกันไม่กี่คำ หลังจากที่ยอมให้ปพลเข้าไปในบ้านไปอยู่กับลูกสาวของเธอแล้ว เป็นการยอม..ท
บางทีคุณอาจจะชอบ
เด็กเสี่ย NC-25
C146.1K viewsรวมเรื่องแซ่บ (1) NC20+
Beefy Cat64.3K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์281.7K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด71.8K viewsพ่อของลูกคือผัวบ้า
ฺBigangel - น้ำตาลไหม้ - หอมชื่นใจ1 viewsท่านโหวข้าไม่หย่า
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์75 viewsซ้อใหญ่สกุลชาง
ไอส์'ลิต73 viewsกลรักเมียแต่ง
ทิพย์วารี9 views
