21

           “ขอบคุณนะคะพี่วรรณที่พาลูกมาให้เติม”

ทยิดากอดยัยตัวเล็กที่วันนี้ปุกปุยในชุดหมีแพนด้า มีหมวกหมีแพนด้า ถุงมืออุ้งเท้าหมี แต่เป็นชุดกระโปรงฟูๆ สีขาวสลับดำ รองเท้าอุ้งเท้าหมี ชุดใหม่ที่เธอไม่เคยเห็น แต่น่ารักน่าอุ้มตามเคย ไม่อยากจะสืบว่าใครเปย์หลาน คงจะคนบ้านนั้นตามเคย ห้ามจนเหนื่อยแล้ว หลังๆ มาทยิดาเลยไม่ห้ามละ ก็อย่างที่อุไรวรรณบอกวัยที่ยอมให้จับใส่ชุดน่ารักๆ มีไม่กี่ปีเดี๋ยวก็ไปเป็นตัวของตัวเองไม่ยอมอีกแล้ว

           “จ้ะ”

อุไรวรรณยิ้มแหยๆ ส่งให้น้องสาว เธอกระแอมมองไปรอบๆ หวังว่าคนขับรถคงจะแอบมิดดีนะ ทำให้เนียนนะ ไม่งั้นฉันซวยแน่ๆ

           “อีกสองสามวันก็ได้กลับแล้วค่ะ พี่วรรณมายังไงคะ”

           “พี่มารถตู้น่ะ คือว่าเพื่อนพี่กายมาแถวนี้พอดี เลยมาส่งให้ เขาก็มาเยี่ยมญาติน่ะจ้ะ”

           “อ้อ...แล้วกลับยังไงคะ เดี๋ยวนิ้งเรียกรถให้นะคะ ไหนๆ มาให้แม่หอมๆ หน่อย คิดถึงแม่ไหมหืม? คิดถึงแม่ขาไหม อยากจุ๊บๆ นมไหม?”

           กลายเป็นแม่เสียเองที่ติดให้นมลูก ยัยหนูดูเหมือนจะลืมไปแล้วเรื่องจะต้องจุ๊บนมแม่นอน ป้าวรรณนั่นแหละบอกว่าเลิกจุ๊บนมแม่ได้แล้ว นมแม่กินไม่ได้แล้ว และอยู่กับพี่ก็สนุก จนลืมความชินที่จะงอแงกินนม หัวเราะจนหลับทุกคืน ถือโอกาสทวงคืนหน้าอกให้กับทยิดาไปในตัว...

           เดี๋ยวจะได้สวยๆ เด้งๆ ให้คุณสามีเก่าหัวร้อนอยากทวงภรรยาคืน

           คิดในใจอย่างซุกซน ตอนนี้อุไรวรรณลุ้นพระเอกนางเอกนอกจอคู่นี้ยิ่งกว่าซีรีส์ที่ชอบดูซะอีก

           “แม่ขา จากลับบ้านเมื่อไหร่?”

           “อีกสองสามวันค่ะ ไปเยี่ยมคุณตาไหม? คุณตาอยากเห็นหนู”

           “ตา ตา ตาไหน ลูกตาเหรอ”

แพนด้าน้อยทำตาโต แล้วชี้ไปที่ตาตัวเอง

“เยี่ยมคุณตา คุณตายักษ์ไหมอะแม่ขา”

           เด็กก็ช่างจินตนาการ ก็อย่างว่า แกยังไม่รู้จักคำว่าคุณตา...

           “เปล่าค่ะ คุณตา เป็นพ่อของคุณแม่ขา”

           “อ๋อๆ พ่อเหมือนพ่อหนมโก๋ ใช่ไหมคะแม่ขา”

ถามแม่พลางจูงมือเดินกันไปสองแม่ลูก เพื่อไปแวะเยี่ยมคุณตา แต่อาจจะอยู่ไม่นานเพราะห่วงเรื่องสุขภาพ กลัวว่าเด็กเล็กจะติดโรคง่าย เธอขอเจ้าหน้าที่ไว้ ว่าขอแค่สิบห้านาที...อยากให้คุณตาได้มีกำลังใจมีชีวิตไปต่อ

           คุณตาพ้นวิกฤตแล้วอยู่ในห้องพิเศษ เดี๋ยวก็ได้กลับบ้าน เธอยอมเสียค่ารักษาส่วนต่างเพื่อให้บิดาอยู่สบายมากขึ้น ท่านจะต้องเจอเรื่องสะเทือนในอีกมาก นี่ก็ยังไม่ทราบว่าทางนั้น...จัดการขายบ้านช่องแล้วก็หนีไปแล้ว

           ทำกันลงคอ คนรักกันยามร้ายก็ร้ายที่สุดจริงๆ

           เพราะท่านป่วยกระเสาะกระแสะ หลังๆ มาทำงานไม่ได้เต็มที่ต้องหยุดบ่อย จนต้องลาออกในที่สุด เมื่อหมดประโยชน์ทางภรรยาแทนที่จะช่วยเหลือดูแล กลับมีชู้แล้วทิ้งขว้าง บิดาของเธอพลาดที่ยอมใส่ชื่อบ้านเป็นของผู้หญิงคนนั้น ยิ่งมารู้เหตุผลว่าทำไม เธอก็ต้องยิ่งดูแลท่าน

           ท่านยอมใส่ชื่อบ้านเป็นของอดีตแม่เลี้ยงเพราะเป็นค่าต่อรองว่า จะขอดูแลส่งเสียลูกสาวบ้าง เป็นหลักประกันว่าจะไม่เอาเงินทั้งหมดมาให้กับลูกอย่างที่แม่เลี้ยงชอบหาเรื่องทยิดา ข้อตกลงนี้เสียเปรียบเต็มๆ แต่เทิดก็ยอม เธอรู้เพราะนังแม่เลี้ยงหัวเราะเย้ยเอานั่นแหละ เลยเผยออกมาทั้งหมด

           ความรักมันก็น่ากลัวแบบนี้ล่ะนะ

           แล้วก็ไพล่ไปคิดถึงใครบางคน เธอเม้มปาก เขาจะกลับมาสะกิดใจเธออีกทำไมนะ แต่...คงจะไม่มาวุ่นวายแล้วมั้งหายไปนานแล้วนี่นา

           “ค่ะ เหมือนพ่อของพี่หนมโก๋ คุณตาเคยไปหาหนูนะ แต่ตอนนั้นหนูยังเบบี๋เลยจำไม่ได้ยังไงล่ะคะ”

           “นะนายมีพ่อใช่ไหม?”

คำถามนี้จะต้องมาในสักวัน...ทยิดาไม่ได้เตรียมใจว่ามาไวขนาดนี้ เธออึ้งเล็กน้อย แล้วมองดูสาวน้อยของเธอ ที่มองหน้าเธอตาแป๋ว

           “ก็ต้องมีนะ มีแล้วด้วยล่ะ เนาะแม่ขาเนาะ”

ถามเองตอบเอง เล่นเอาทยิดาโล่งอก สองแม่ลูกมาถึงลิฟต์พอดี เธอจึงอุ้มเจ้าแพนด้าน้อยขึ้นมา คนในลิฟต์เห็นเด็กน่ารักก็อดทักทายไม่ได้ เธอมัวแต่ยิ้มและสาละวนกับลูก เลยไม่เห็นว่าในลิฟต์มีคนตัวสูงยืนใกล้กับเธอแบบแทบจะหลังชนกัน

           เธอออกจากลิฟต์ที่ชั้นที่บิดาพักอยู่ วันนี้คิดว่าจะไปขอดูยอดค่ารักษาจากเจ้าหน้าที่ เผื่อไว้เตรียมจ่ายเงิน น่าจะกระเป๋าเบาไปโข

           เทิดถึงกับน้ำตารื้น เมื่อเห็นหลาน ที่ลูกสาวอุ้มมา นะนายเป็นเด็กหวงตัว แกจะไม่คุ้นกับคนแปลกหน้า เลยมองตาของแกตาแป๋ว ไม่ยอมให้อุ้ม แค่จ้องนิ่งๆ มองดูคุณตาที่น้ำตาไหลกับความน่ารักของหลาน

           “อุ้มได้ไหมคะ?”

ถามหลาน แต่แพนด้าน้อยทำตาแป๋วใส่แล้วทำแก้มป่อง

           “ไม่อุ้มๆ ...ไม่แตะนะนาย”

ตอบแบบนั้น ทำตาโตใส่ด้วย เทิดเลยหัวเราะ

           “ขอจับมือก็ได้ค่ะ”

           “แม่ขา คุณตาขอจับมือได้ไหม”

หันไปถามแม่ เธอเลยบอกอนุญาต

           “แม่อนุญาตค่ะ”

           “แต่นะนายกลัวมือคุณตา คุณตามือเหี่ยวเหมือนพ่อมด มีสายๆ ด้วย ไม่ๆ เอาได้ไหม”

เธอหมายถึงสายน้ำเกลือ คุณตาดูแปลกหน้า ตัวโต หน้าเหี่ยว...เด็กน้อยไม่เคยเห็นคนมีอายุมาก่อน มากสุดก็ลุงยาม...คุณตาเลยดูน่ากลัวสำหรับเด็กสามขวบครึ่งที่จินตนาการเยอะแบบปานทิวา

           “โธ่ ลูก ตายังไม่จับก็ได้เอ้า ไว้ตาเอาสายออกก่อน ไว้คุ้นกันก่อน แค่ตามองก็ชื่นใจแล้ว”

           แพนด้าน้อยกอดแม่แน่น เทิดบอกว่าพาลูกกลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวก็ได้เจอกันที่บ้านแล้ว ท่านมองลูกสาวคนเดียวด้วยสายตาตื้นตันปนด้วยความรู้สึกผิดที่เคยปล่อยมือลูกไป แต่ในที่สุดทยิดาก็เป็นคนที่กลับมาจับมือท่านไว้ ในวันที่ท่านโดนทิ้งจากคนที่เคยรักที่สุดอย่างปราณี

           เธออุ้มลูกกลับไปหาอุไรวรรณ บอกขอบคุณพี่สาวอีกหนที่พาลูกมาให้กอด การห่างลูกช่างทรมานมาก

           “พี่พานะนายกลับล่ะ ไว้เดี๋ยวให้พี่กายมารับวันกลับนะ หนมโก๋ก็อยากมาด้วย อยากเห็นคุณตา พ่อของนิ้งออกวันเสาร์พอดีใช่ไหม?”

           “ค่ะ ออกวันเสาร์ค่ะ”

           “แล้วเรื่องค่าใช้จ่าย พอไหมนิ้ง แพงหรือเปล่า”

ถามอย่างเป็นห่วง ทยิดาสั่นหน้า

           “ไม่แพงค่ะ นิ้งมีพอ จ่ายแค่ส่วนที่เกินสิทธิ์มาค่ะ”

ไม่อยากบอกว่าเช็กหนสุดท้ายก็เกือบสามแสนละ แต่เธอไหวจริงๆ มีเงินรองรังอยู่

           “พวกห้องหับน่ะ เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้ บ้านพอมีพวกเฟอร์ที่เก็บไว้ ถ้านิ้งไม่รังเกียจ เดี๋ยวขนไปให้นะ”

           “โอ  เกรงใจน่ะค่ะพี่วรรณ พี่วรรณให้นิ้งมากเหลือเกิน”

           “ไม่มากหรอกบอกแล้วเราพี่น้องกัน”

อุไรวรรณเอ่ย ทยิดาโผเข้ากอดแล้วน้ำตารื้นนิดๆ อุไรวรรณจะเป็นคนที่เธอต้องตอบแทน...เป็นยอดพี่สาวที่เธอรักเหมือนเป็นสายเลือดเดียวกันจริงๆ

           พี่ไม่ได้จ่ายหรอกนิ้งเอ๋ย พี่มีสายเปย์

           อุไรวรรณตอบทยิดาในใจ ใจก็เต้นตุบๆ ต่อมๆ แต่ทางนั้นอยากออกปาก ก็ช่วยมา ทดแทนมา ให้สมกับที่ทำน้องสาวเธอช้ำอยู่ตั้งหลายปี

           ทยิดาขึ้นตึกไปแล้ว หอมลูกสาวอีกสองสามฟอด ยัยตัวน้อยไม่ได้ร้องตาม ยกมือบ๊ายบายแม่ บอกให้แม่ขากลับไวๆ

           “เรียบร้อยแล้วครับ”

ร่างสูงปรากฏตัวขึ้น เขาแอบอยู่พักหนึ่งแล้ว อุไรวรรณหันมาพยักหน้าให้เขา แล้วทำเสียงเข้ม

           “ใดๆ ก็อย่ามาป้ายกันล่ะ ว่ารู้เพราะพี่อะ พี่ไม่อยากเสี่ยงให้นิ้งโกรธ”

           “ครับพี่วรรณ เราไปต่อที่ห้างเลยไหมครับ ผมจะได้พาพี่วรรณไปเลือกของเข้าบ้านให้นิ้งเขา เตรียมต้อนรับคุณพ่อ”

           “อื้อ...ปะ ไปเร็วๆ พี่ใจคอไม่ดีเวลาอยู่ใกล้คุณ กลัวนิ้งเห็น”

คนเพิ่งเคยทำอะไรแบบนี้ตื่นเต้นเหลือจะกล่าว มองซ้ายมองขวาไปตลอด จนปพลต้องอมยิ้ม

           “นะนายมาให้พ่ออุ้มนะ”

เขาว่า แพนด้าน้อยหันมามอง พ่อ แล้วยิ้มกว้าง พลางโผเข้าหาเขาอย่างว่าง่าย

           สายใยของพ่อลูก...

           มันช่างน่าแปลกจริงๆ ที่เมื่อเจอกันอีกไม่กี่หน นะนายก็ยอมให้เขากอดและอุ้ม อุไรวรรณมองภาพตรงหน้าที่ยังตัวเล็กกอดคอพ่อ แล้วคนเป็นพ่อซุกหอมแก้มลูก สายตาของปพลดูอ่อนโยนมีความสุขเหลือเกิน

แอบน้ำตาซึมๆ เฮ้อ...ฉันแพ้อะไรแบบนี้ เพราะสงสารแหละถึงได้แอบยอมให้พ่อลูกเจอกัน และให้พามาส่งที่โรงพยาบาล เพราะปพลบอกว่าเขาจะมาขอจ่ายเงินค่ารักษาให้กับบิดาของทยิดาให้เอง

           สมรู้ร่วมคิดไปเต็มๆ ละฉัน

           อุไรวรรณเดินตามพ่อลูก แล้วก็ได้แต่คิดเครียด และหวังให้ทยิดาให้อภัยเขา