22

“ให้พ่อไปอยู่ด้วย...จะดีหรือ พ่อเกรงใจ”

           “ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะพ่อ”

เธอตอบ แล้วยิ้มให้กำลังใจกับท่าน จะอย่างไรพ่อก็พ่อ เธอทิ้งท่านไม่ได้หรอก

           “พ่อพักให้พอหายดีทำอะไรได้แล้ว พ่อจะหาอะไรทำ พอให้มีเงินช่วยหนู จะได้ไม่รบกวนหนูมาก”

เทิดนั้นเป็นคนขยัน ไม่ชอบนอนเฉยๆ เขาเคยทำงานหนัก เพราะแบบนี้ถึงได้ร่างกายทรุดเนื่องจากโหมงานทั้งๆ ที่มีโรคประจำตัว

           “ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะพ่อ หนูเลี้ยงพ่อได้ พ่อไปช่วยหนูเลี้ยงหลานก็แล้วกัน”

พูดถึงหลานน้อย ตาของเขาก็เป็นประกายทันที

           “จะให้พ่ออุ้มเมื่อไหร่นะ เจ้านะนายน่ะ”

           “เดี๋ยวก็ยอมค่ะ ต้องตะล่อมหน่อย”

เธอหัวเราะเบาๆ เอ่ยบอกย้ำให้บิดาเบาใจอีกหน

           “ไม่ต้องห่วงจริงๆ นะคะ หนูดูแลพ่อได้”

           “ทางปราณีเขาขายบ้านได้ เขาเอาเงินมาช่วยแล้วใช่ไหม? ต้องทวงเขานะ เพราะเขาบอกว่าจะแบ่งมาให้ค่ารักษาพ่อ เอ่อ จะว่าไปพ่อไม่เห็นเขาติดต่อมาเลย...”

บ่นถึงภรรยา ทำให้ทยิดานึกแปลบในใจ เธอยังไม่กล้าบอกท่าน หูฟังท่านบ่นถึงปราณีใจก็คิดไปด้วยว่า จะพูดยังไงดีนะ ให้ท่านเจ็บปวดน้อยที่สุด

           “ค่ะ เขาจัดการมาให้แล้วค่ะ”

           จำต้องโกหกท่านไปก่อน เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที แม้จะไม่อยากทำเลยสักนิดก็เถอะ

           เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ขณะที่พ่อลูกกำลังคุยกัน พรุ่งนี้บิดาก็จะกลับบ้านได้แล้ว จริงสิ...เธอเกือบลืมไปเลยว่าจะไปขอค่าใช้จ่ายมาเพื่อจะได้เตรียมมาจ่ายก่อนวันจะออกโรงพยาบาล

           “เชิญค่ะ”

           เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับยื่นซองเอกสารส่งให้กับเธอ เธอรับมาอย่างงงๆ

           “เอกสารชำระเงินค่ะ แล้วเดี๋ยวญาติคนไข้ไปรับยาไว้เลยก็ได้นะคะ เพราะชำระแล้ว พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องไปต่อคิวแล้วค่ะ

           “อะไรนะคะ เอกสารชำระเงิน เอ่อ...ดิฉันยังไม่ได้ไปจ่ายเลยนะคะ”

           “มีคนจ่ายให้แล้วค่ะ เป็นญาติคุณเทิด เทิดรักษ์ดีค่ะ”

           พอได้ยินแบบนั้น พ่อของเธอก็เลยพูดออกมาเสียงสดใส

           “เอ่อ สงสัยปราณีเขามาจ่ายให้นั่นแหละ เขารักษาสัญญานะแบบนี้ แล้วทำไมไม่มาเจอพ่อ หรือจะยังโกรธอยู่”

           “คงจะแบบนั้นมั้งคะ เดี๋ยวหนูโทรหาเขาดูนะคะพ่อ”

           ทยิดาลองโทรศัพท์หาปราณีแต่ทางนั้นก็ไม่ได้รับสายเธอ เหมือนว่าบล็อกเบอร์เธอไปแล้วเสียด้วย เธอมองตากับบิดาแล้วยักไหล่

           “เขาไม่รับค่ะพ่อ”

           “ช่างเขาเถอะ เขาช่วยจ่ายแบบนี้ก็ดีแล้ว อย่างอื่นก็ช่างมัน”

แววตาของท่านเศร้า ทยิดาไม่อยากให้เขาเศร้าเลยชวนคุยเรื่องหลานตัวน้อย วิธีเอาชนะใจยัยหนูนะนายแทน

           เธอเลยไม่ได้ดูว่าในใบเสร็จเป็นชื่อใครที่เป็นคนจ่าย เพราะมัวแต่คุยกับท่าน และออกไปซื้อขนมและผลไม้ให้กับบิดา เพราะนางพยาบาลบอกว่าท่านพอจะรับประทานได้บ้างแล้วนึกสงสารคนป่วยอยากกิน เลยออกมาซื้อข้างนอกให้

           เธอโทรศัพท์หาอุไรวรรณเมื่อลงมาซื้อผลไม้ ถามถึงยัยหนู ทางนั้นบอกว่าแกกำลังนอนกลางวัน ทยิดาดูเวลาตอนนี้ก็บ่ายสองแล้ว ก็เวลาที่ลูกสาวนอนเล่น เลยบอกว่าอีกชั่วโมงหนึ่งจะโทรศัพท์ไปใหม่ หรือไม่ก็ช่วงเย็นเลย อุไรวรรณบอกว่าเตรียมห้องให้พ่อแล้ว พรุ่งนี้จะออกจากโรงพยาบาลกี่โมง จะได้ไปรับ

           “ราวสิบเอ็ดโมงค่ะ เอ่อ ทางนั้นมาช่วยจ่ายเงินเฉยเลยค่ะพี่วรรณ”

           “ทางไหน นะ ไหน”

เสียงของอุไรวรรณตะกุกตะกัก

           “ทางแม่เลี้ยงของนิ้งน่ะค่ะ เห็นว่ามีคนมาจ่ายเงินค่ารักษาพ่อให้แล้ว อย่างน้อยก็จากกันด้วยดี”

           “เหรอ...”

           เธอเหมือนได้ยินพี่สาวถอนใจ แต่ก็ไม่ได้สนใจรายละเอียดเล็กน้อย ที่ถ้าสนใจจะพบว่า อุไรวรรณวันนี้พูดจาแปลกๆ

           “พี่วรรณนิ้งเจอเชอร์รีด้วย พี่วรรณเอาไหมคะ เดี๋ยวซื้อไปให้ หนมโก๋ชอบมากนิ้งจำได้”

           “อื้อ จ้ะ”

           “เดี๋ยวลูกสาวนิ้งตื่นแล้ว ฝากพี่วรรณทักมาด้วยนะคะ คิดถึงลูก”

           “จ้ะ แค่นี้ก่อนนะนิ้งนะ”

           “ค่ะ”

           อุไรวรรณถอนใจเฮือกใหญ่ เธอกดวางสายจากทยิดา ใจสั่นตุบๆ หมดจากเรื่องนี้เธอจะไปบวชชีไถ่บาปสักอาทิตย์หนึ่ง พักนี้ผิดศีลข้อสี่ถี่เหลือเกิน

           ตาของเธอมองไปยังสวนด้านนอก ตอนนี้ยัยหนูนะนาย กำลังหัวเราะกรี๊ดๆ เพราะได้ขี่หลังปพล คลานไปรอบสวน...มือของแกจิกศีรษะคนเป็นพ่อ หัวเราะร่า แก้มแดงจัด ตัวยุ่งใส่ชุดเป็นหมีโคอาล่า ชุดบ้าอะไรราคาหลายพัน...แต่คนเป็นพ่อก็ซื้อให้แบบไม่แคร์ยอดเงินเลย เมื่อวานเธอเห็นเขารูดปรี๊ด รูดปรี๊ด บิลหลายใบ น่าจะหมดเป็นแสน

           เฟอร์นิเจอร์ที่บ้านของทยิดาก็มีเพิ่มมาอีกหลายรายการ ห้องของบิดาของทยิดาทีมช่างตกแต่งยกกันมาทำแค่สองวันก็เสร็จ อำนาจเงินอะเนาะ มีเงินเยอะก็ได้งานไวงานดี ความเอื้อเฟื้อนี้เผื่อแผ่มาถึงบ้านเธอด้วย...เธอไม่ได้ขอ เขาขยันขนมาให้ห้องนอนของพ่อหนมโก๋ตอนนี้มีเตียงสองชั้น...เป็นรูปรถจำลอง เลโก้ หุ่นยนต์ เขาพาลูกชายเธอและยัยตัวเล็กไปเลือกเมื่อวาน ลูกบอกชอบอันไหน หลานจ้องอันไหน นำเสนอพร้อมจ่าย เธอเผลอแป๊บเดียว เตียงสองชั้นมาส่ง บรรดาของเล่นของหนมโก๋ก็ถูกขนมา บางรายการเป็นของนะนายที่เขาขอฝากไว้ก่อน ยังไม่กล้าเอาเข้าบ้านทยิดาทั้งหมด โถ...พ่อสายเปย์! จะพาฉันเดือดร้อนไปด้วยไหมก่อน

           เธอปรึกษาสหพล เกี่ยวกับเรื่องเขา สามีของเธอบอกว่าขอดูท่าทีก่อน แต่ผู้ชายถ้าไม่รักจริงก็คงไม่มาป้วนเปี้ยนขอคืนดี แถมยังเปย์ไม่อั้นแบบนี้หรอก บ่ายนี้เขาก็จะกลับมาแล้ว คืนนี้จะชวนจับเข่าคุยกันสักหน่อย สหพลก็รักและเป็นห่วงทยิดามากเช่นกันเหมือนกับน้องสาวแท้ๆ อีกคน

         “เฮ้อ...สาธุ ขอให้เขาดีกันเถอะค่ะ ลูกจะไปบวชให้อาทิตย์หนึ่ง”

เธอยกมือไหว้ลมแล้ง ฝากไปถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เคารพและตั้งใจจะทำจริงๆ เธอยากให้ทยิดากับปพลนั้นกลับมาคืนดีกัน เพราะทั้งสองคนก็ต่างเหมือนยังลืมกันและกันไม่ได้ ไม่มีใครยอมเริ่มต้นใหม่เลย

           ถ้าไม่รักลึกซึ้งก็คงไม่รั้งรอ โดดเดี่ยวมาจนถึงตอนนี้

           ก็เหลือเพียงความแค้นของน้องสาวของเธอนั่นแหละ ปพลจะมีวิธีไหนทำให้ทยิดาใจอ่อนก็คงต้องคอยลุ้นกัน

           ตกเย็นสหพลกับปพลก็ถือโอกาสร่ำสุราและคุยกัน

           ปพลคุยเปิดใจ ยอมเล่าทั้งหมด เนื่องจากเป็นผู้ชายเหมือนกัน มองจากมุมผู้ชายเขาคิดว่าคุยกันได้เข้าใจมากกว่า

           คืนนี้เด็กๆ ไปนอนเตียงรถกัน เจ้าหนมโก๋บอกว่าคืนนี้จะนอนลำพังกับน้อง ไม่นอนกะแม่แล้ว ไม่กลัวผีแล้ว เพราะอยากนอนเตียงใหม่

           บินเหนือเจอสายเปย์อย่างปพลเข้าไปก็มีเคลิ้มหน่อยๆ แล้วพอรู้ว่าเขาเป็นพ่อของน้อง คำถามแรกพ่อหนมโก๋ถามคือ

           ‘แล้วหายไปไหนมาตั้งนานฮับ อาปายอะ หายไปจนคนเค้านึกว่าโจรลักเด็ก’

         ‘อา เอ่อ...’

         ‘ทะเลาะกะอานิ้งป่าว ใช่มะ ใช่แน่เลย เหมือนแม่กะป๊าอะ บางทีมี้ก็หงุดหงิดป๊านะ กลับมาบ้านไม่ได้ดั่งใจ เอาตะนอน ไม่ช่วยกันเลย’

         ‘อาทำนิสัยไม่ดีน่ะครับ อานิ้งเลย...หนีอามา’

         ‘หนีกันแบบหนังแขกอะเหรอ’

         พ่อคนช่างสงสัยว่า หนนี้ปพลคิ้วขมวด ขณะที่อุไรวรรณอดขำไม่ได้ ส่วนนะนายนอนเล่นเนกไทพ่อง่วนบนตักของปพล สองพ่อลูกนัวเนียกันตลอดถ้าเจอกัน คืนนี้ก็อ้อนให้พ่ออยู่ อยากให้พ่อนอนด้วย

         ‘ยังไงหรือครับ?’

         ‘หนมโก๋ดูกะแม่ พระเอกนางเอกงอนกันทีก็ต้องวิ่งไปเต้นไปงะ กว่าจะดีกัน’

         ‘ก็คงแบบนั้น อานิ้งหนีมานานเลย อาเลยหาไม่เจอ’

         ‘ตอนนี้ก็เจอแล้วนะ...อย่าให้หนีไปอีกล่ะ’

                 

         คำพูดของเด็กชายวัยเจ็ดขวบ ที่ถือว่าตัวเองเป็นพี่ชายของลูกสาวเขา ปักเข้ามาในใจของปพล ใช่ ตอนนี้เจอแล้ว จะไม่ให้หนีไปไหนอีกแล้ว

         “ผมน่ะเข้าใจ วรรณก็ดูจะถือท้ายทางคุณ อยู่ที่คุณแล้วล่ะจะพิสูจน์ว่าการกลับมาครั้งนี้จะไม่ทำให้น้องนิ้งเสียใจอีก ผู้หญิงน่ะคุณ แล้วก็เลี้ยงลูกคนเดียว กว่าจะฝ่ามาได้ขนาดนี้ จิตใจเขาจะต้องเจออะไร บอบช้ำแค่ไหน หนักหนาเอาการอยู่ พวกเรารักน้องนิ้งเหมือนน้องสาว ไม่อยากให้น้องสาวของเราเจ็บปวดอีก และผมหวังว่าคุณคงจะไม่ทำอีก”

           สหพลมองสบตาหนุ่มรุ่นน้อง เขารู้ว่าน้องชายของอุไรวรรณชอบทยิดา ทุกคนก็เชียร์อรรณพ แต่...ทยิดานั้นไม่เคยมีท่าทีเกินเลยตอบ คงเพราะผู้ชายคนนี้นั่นแหละ

           ไหนๆ ก็ยังรัก ไหนๆ ก็กลับมาขอโทษ เขาก็อยากให้กลับมาลองรักกัน เปิดใจกันอีกครั้ง เพื่อหลานสาวตัวน้อยจะได้มีครอบครัวครบสมบูรณ์

           “ผมจะไม่มีทางทำแบบนั้นอีกแล้วครับพี่กาย ผมรักเขามาก พอเขาจากมา ผม...ไม่เคยหยุดคิดถึงเขาเลย”

           “เอาน่ะ พรุ่งนี้ก็เตรียมตัวล่ะ ว่าจะคุยกับเขายังไง ส่วนพวกพี่ก็คงจะเตรียมตัวโดนนิ้งโกรธอย่างเป็นทางการ สมรู้ร่วมคิดกับปายทุกคนเลย มาๆ ชนแก้วหน่อย พี่จะได้ทำใจล่วงหน้า วรรณน่ะหนักเลยตอนนี้เข้าห้องพระสวดมนต์ใหญ่แล้ว”

           เขายิ้มแล้วชนแก้วกับพี่ชายคนใหม่

           พรุ่งนี้...

           เขาหวังว่าทยิดาจะยอมให้อภัยเขา...