CHAPTER 06

“ตัวนั่งหน้านะ” พริมพยักหน้ารับรู้ หากแต่ร่างบางยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างประตูรถของน้องชาย ดวงตากลมจ้องมองไปยังประตูหน้าร้านเพื่อรอคนบางคนเดินออกมา

“ตัวมัวยืนมองอะไร รีบขึ้นรถได้แล้วเดี๋ยวเฮียไบรท์ตื่นขึ้นมาวุ่นวาย เราสองคนเอาไม่อยู่แน่” เจย์ว่าพลางยกมือปาดเหงื่อตรงหน้าผากลวก ๆ หลังจากใช้แรงการแบกพี่ชายคนดีออกมาจากร้านจับยัดใส่หลังรถได้สำเร็จ ไหนบอกว่าเหล้าไทยเอาเฮียลงไม่ไห้หรอก แต่เมาจนหัวทิ่มโต๊ะ ลำบากให้เขาต้องแบกหามออกมาเนี่ยนะ คราวหลังจะไม่ชวนมาด้วยกันแล้ว เหนื่อยฉิบหาย

“พี่ป้องล่ะ เราไม่รอพี่เขาเหรอ” ก่อนหน้านี้เธอมัวแต่ยุ่งกับเคลียร์บิลกับแคชเชียร์ ส่วนเจย์ก็มัวแต่ยุ่งกับการแบกคนเมาออกมาข้างนอก รู้ตัวอีกทีเธอก็หาตัวพี่ชายอีกคนไม่เจอเสียแล้ว อย่าบอกนะว่าเขาไปกับพี่ผู้หญิงคนนั้นน่ะ

“เฮียบอกว่าให้เราสองคนพาเฮียไบรท์กลับโรงแรมก่อนน่ะ เห็นบอกว่าเจอเพื่อนสมัยมัธยมพอดี เขาขอนั่งดื่มกับเพื่อนแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวนั่งรถตามกลับไปทีหลัง ตัวไม่ต้องห่วงหรอก”

พริมพยักหน้ารับรู้แล้วจึงยอมเปิดประตูเข้ามานั่งในรถ ขณะเจย์ก็ตามเข้ามานั่งในตำแหน่งคนขับ เสี้ยวหน้าหล่อคมหันมามองพี่สาวอย่างเป็นห่วง “ไม่อยากให้คิดมากนะ ยังไงเขาก็ต้องมีชีวิตของเขา”

ครั้งหนึ่งเขากับพี่สาวเคยนั่งปรับทุกข์คุยกันหลังจากที่เธอร้องไห้เสียใจเพราะพี่ชายประกาศว่ามีแฟนแล้ว แถมยังตั้งใจบอกเธอเป็นคนแรกอีก ตอนนั้นเขาสงสารพี่สาวจับใจแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากกอดปลอบใจเธอเท่านั้น จากนั้นพริมก็บอกว่าจะตัดใจจากเขาเพื่อรักษาใจตัวเอง

หลายปีที่ผ่านมาเขารู้ว่าพี่สาวยังตัดใจไม่ได้จริง ๆ ที่บอกว่าทำได้ เธอไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง

“อือ” พริมตอบเพียงเท่านั้นแล้วจึงดึงเข็มขัดนิรภัยคาดตัวเองเป็นสัญญาณบอกอีกฝ่ายว่าให้ออกรถได้แล้ว

ราวตีสามกว่า ๆ ดวงตากลมโตยังคงลืมตาตื่นมองเพดานห้องสีขาว เสียงแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้ามาทำให้หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์จากข้างเตียงเพื่อเปิดดู ปรากฏว่าเจย์ส่งข้อความมาหาเธอ

ก่อนหน้านี้เธอได้บอกกับน้องชายว่าหากพี่ป้องกลับมาแล้วให้แชตบอกเธอหน่อยเพราะว่าคีย์การ์ดห้องของเขาอยู่กับเจย์ อย่างไรเสียหากพี่ชายกลับมา เขาก็ต้องติดต่อหาเจย์อย่างแน่นอน

JAY: เฮียกลับมาแล้วนะ ตัวก็นอนหลับได้แล้ว ฝันดี

ข้อความของเจย์ทำให้คนรอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หญิงสาววางโทรศัพท์ตรงที่เดิมแล้วปิดโคมไฟหัวเตียงเพื่อเข้านอน ทว่าศีรษะยังไม่ทันนอนหนุนหมอนเสียงโทรศัพท์ภายในห้องก็ดังขึ้นจนทำให้เธอตกใจ

หญิงสาวมองตัวเลขบนขอบจอดิจิตอลของเครื่องก็เห็นหมายเลขห้องที่โทรเข้ามานั้นเป็นห้องของป้อง ไม่รอช้าจึงรีบยกมันขึ้นมาแนบหูทันที

“ฮัลโหลค่ะ” หญิงสาวกรอกเสียงลงไปในสาย หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมาเพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายโทรมาด้วยเรื่องอะไร

(อ้าว ห้องพริมเหรอ พี่นึกว่าห้องเจย์)

เขาโทรผิดห้องนี่เอง

“ห้องเจย์กด 02 ค่ะ ว่าแต่พี่ป้องมีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ ห้องมีปัญหาเหรอคะ”

(เปล่าค่ะ ห้องปกติดี งั้นพี่โทรหาเจย์ก่อนนะ ขอโทษที่รบกวนนะ นอนได้แล้ว) เสียงทุ้มเอ่ยอย่างไม่ทิ้งช่องว่างให้พริมได้เอ่ยแทรกถามไถ่ใด ๆ อีก จากนั้นเขาก็วางสายไปในทันที

“อะไรของพี่เขากันนะ” ร่างบางทิ้งตัวลงนอนตามเดิมสักพักหนึ่ง ในใจยังคงเกิดความสงสัยว่าพี่ชายโทรหาเจย์ทำไมกัน เธอจึงตัดสินใจเดินออกไปดูนอกห้อง ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่เลย ทางเดินเงียบเชียบ ร่างบางเดินออกมากลางฟลอร์ สายตาพลันเห็นประตูห้องของพี่ป้องเปิดอยู่พอดี ด้วยความอยากรู้ปนเธอจึงถือวิสาสะเปิดแง้มนิดหน่อยให้พอ ชะโงกเข้าไปดูภายในห้องได้ เสียงคุยของคนมากกว่าสองดังมาจากห้องนอน เรียวคิ้วสวยชมวดมุ่นทันที ไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่าที่ได้ยินเสียงผู้หญิงอยู่ข้างในทั้งที่ห้องนี้พี่ป้องพักอยู่คนเดียว

พริมชั่งใจยืนหน้าห้องอยู่นาน สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเข้าไปเพราะได้ยินเสียงแก้วตกแตกบนพื้น ทว่าปลายเท้าพลันหยุดชะงักหน้าห้อง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ วินาทีนั้นเธอสบตาเข้ากับคนในห้องพอดี ร่างสูงกำลังเดินตรงมาทางประตู ครั้นเธอจะเดินหนีออกไปก็ทำไม่ได้แล้วนอกจากเผชิญหน้ากับเขา

“พริมมาทำอะไรครับ” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน หากแต่สายตาคนถูกถามกลับโฟกัสแต่ภาพด้านหลังของเขา เธอไม่แม้แต่จะตอบคำถามของเขาด้วยซ้ำ

"เด็กดี นอนได้แล้ว ห้ามแอบดู" พี่ป้องเอ่ยเสียงราบเรียบไร้แววกรุ่นโกรธคนที่เข้ามารบกวนอย่างเธอ ฝ่ามือหนาที่เคยช่วยแกะเสื้อผู้หญิงในห้องวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบา ๆ อย่างอ่อนโยน เขาใช้ร่างของตัวเองบังคนบนเตียง ไม่ยอมให้เธอได้เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไป

พริมไม่รู้จะทำอย่างไรกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่รู้ด้วยว่าจะพูดอะไรกับเขา แต่คิดว่าทุกอย่างที่เธอเห็นอาจเป็นเพราะพี่ป้องไม่ได้มีสติร้อยเปอร์เซ็นต์

"พี่เมาหรือเปล่า" เขาต้องตอบว่าเมาแน่ ๆ ถ้าไม่อย่างนั้นเธอคงรู้สึกผิดหวังมากกว่านี้

"เมาสิ" เขาว่าพร้อมกับระบายยิ้มอ่อนคล้ายกับเอ็นดูในคำถามของคนตัวเล็ก "เข้าห้องเถอะ พรุ่งนี้เช้าเราค่อยคุยกัน โอเคไหม"

ไม่ ตอนนี้เธอไม่โอเคเลยสักนิด

"พี่ป้อง" เธอรั้งเขาเอาไว้ก่อนที่บานประตูห้องนอนกำลังจะปิดลง ร่างสูงจึงชะงักมือเอาไว้ สายตาคมหวานเยิ้มทอดมองอีกฝ่ายเพื่อรอฟัง

"พี่ป้องอย่า...ตื่นสายนะ ฝันดีค่ะ" เธอคงเป็นคนบ้าไปแล้ว บอกผู้ชายที่ตัวเองแอบรักยี่สิบกว่าปีว่าฝันดี ทั้ง ๆ ที่เขากำลังจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น บ้าไปแล้วจริง ๆ แถมเธอยังยิ้มเหมือนคนไม่รู้เรื่องอะไรเลยทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าในสายตาของเขา เธอเป็นเพียงแค่น้องสาวคนหนึ่ง

"ฝันดีครับ"