CHAPTER 04

เพราะรู้ว่าเจ้าของเสียงเป็นใครจึงไม่กล้าหันไปมองสบตา กระทั่งเขาเดินมาอยู่ด้านหน้า มองมาด้วยแววตาอบอุ่นปนยินดีที่ได้เจอกัน

“ยัยน้องนิ่งเลยว่ะ สงสัยไม่ชินกับสีผมมึง กูบอกแล้วว่าอย่าย้อมผมสีนี้ มันไม่เข้ากับมึงเลย” พี่ไบรท์หันไปบ่นอีกฝ่าย ส่วนพี่ป้องยกมือจับเส้นผมตัวเองอย่างเขิน ๆ แล้วจึงโน้มใบหน้าลงมาให้ฉันได้เห็นเขาชัด ๆ อีกครั้ง

“พริมล่ะคิดว่ายังไง” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาพร้อมกับระบายยิ้มอ่อน ดวงตาของเขาเป็นประกายแวววาวยามที่สบกัน ทำไมพี่ป้องตาสวยขนาดนี้ก็ไม่รู้

แต่เวลานี้พี่ป้องอย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ได้ไหม ตอนนี้หัวใจพริมมันรับไม่ไหวแล้ว

“อะไรคะ” เอ่ยถามเสียงเบา ฉันแทบไม่ได้ฟังว่าเขาถามอะไรมา เมื่อกี้เอาแต่หลบสายตาคนตรงหน้า แต่พอตั้งสติได้ก็เข้าใจคำถามของอีกฝ่ายจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาอีกครั้ง

คำตอบแรกที่ได้คือ พี่ป้องหล่อจัง

คราแรกฉันไม่ได้สังเกตว่าสีผมของเขาเป็นสีอะไรเพราะเอาแต่หลบสายตา ใบหูจดจ่ออยู่กับน้ำเสียงของเขา ได้แอบมองรอยยิ้มของเขาตอนที่เขาหันไปคุยกับพี่ไบรท์ สัมผัสอบอุ่นก่อนหน้านี้ทำให้ฉันลืมแม้กระทั่งคำทักทายกับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

"ไม่เหมาะกับพี่จริง ๆ เหรอ" น้ำเสียงนั้นฟังดูออดอ้อนกันอยู่หน่อย ๆ

ทำไมพี่ป้องน่ารักจัง โอ๊ยยายพริม แย่แน่ ๆ เนี่ยน่ะเหรอคนที่เคยบอกว่าจะตัดใจให้ได้น่ะ เพียงแค่เขายืนอยู่ตรงหน้า ความตั้งใจที่เคยตั้งไว้กับตัวเองก็พังทลายลงไม่เป็นท่า คราวนี้ฉันต้องใช้ไม้ตายที่เตรียมเอาไว้ ท่องเอาไว้ในใจว่าพี่ป้องมีแฟนแล้ว เขารักแฟนมาก ๆ ด้วย แกอย่าคิดจะเลิกแอบรักเขาเป็นอันเด็ดขาด

ไม่รู้ว่าการยิ้มของฉันมันดูฝืนเกินไปหรือเปล่า เจย์ถึงส่งสายตามาเป็นเชิงบอกว่าให้หุบยิ้มเสียที ฉันจึงรีบหุบยิ้มทันทีแล้วตอบคำถามที่ควรตอบไปตั้งนานแล้วออกไป

“สีเทาเหมาะกับพี่มากเลยค่ะ” ชมตรง ๆ แบบนี้เขาจะคิดว่าเราไม่จริงใจไหมนะ แต่ฉันคิดอย่างที่พูดจริง ๆ นะ ไม่ว่าพี่ป้องจะเปลี่ยนสีผมเป็นสีอะไร เจาะหูอีกสักกี่รู บนร่างกายของเขามีลายสักอีกสักกี่ลาย ฉันก็ชอบทั้งนั้น

“สงสัยไม่เหมาะจริง ๆ พริมถึงคิดนานเชียว"

"เหมาะจริง ๆ ค่ะ พริมชอบสีนี้" ส่วนที่คิดนานเพราะน้องเอาแต่เวิ่นเว้อกับตัวเองอยู่ต่างหาก

"น้องบอกว่าชอบพี่ก็ดีใจแล้วค่ะ ” พูดคะขากับเราอีก ใจน้องก็มีเท่านี้ "ว่าแต่พริมยังไม่ได้ตอบพี่เลยนะ"

“พริมตอบไปแล้วยังไงคะว่าผมสีนี้เหมาะกับพี่ป้องมากเลย”

“พี่หมายถึงคำถามก่อนหน้านี้ต่างหาก พริมคิดถึงพี่ไหม”

ครั้งนี้ฉันพยักหน้าตอบแทนคำว่าคิดถึง ฉันคิดถึงเขามากจริง ๆ ตั้งแต่วันแรกที่เขาบินไปอเมริกา ฉันคิดถึงเขา แต่ไม่กล้าส่งข้อความไปบอกหรือโทรหาเพื่อบอกเขาว่าคิดถึง ได้แต่เฝ้ารอให้เขากลับมา และวันนี้เขาก็กลับมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน ในที่สุดความคิดถึงก็เดินมาถึงปลายทางเสียที

"พี่ก็คิดถึงพริม" ฝ่ามือเอื้อมมือมาวางบนศีรษะอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น ความคิดถึงของเราถูกส่งผ่านถึงกันได้เพียงไม่นาน ฉันก็ถูกพี่ไบรท์แย่งตัวไปนั่งข้างกาย ต้องขอบคุณพี่ไบรท์นะที่ดึงฉันเข้าไปคุยด้วย ไม่อย่างนั้นฉันคงน้ำตาแตกต่อหน้าพี่ป้องแล้ว

“ตัวดื่มอะไร” เจย์หันมาถามหลังจากที่เขายกมือเรียกพนักงานให้มารับออเดอร์เครื่องดื่มที่โต๊ะ

“ตัวสั่งให้เค้าเลยก็ได้” ตอนนี้สมองมันว่างเปล่าจนคิดชื่อเครื่องดื่มไม่ออกเลยสักอย่าง แถมสายตาก็เอาแต่เหลือบมองคนตรงหน้าอยู่ทุกครั้ง แทบจะไม่ได้ฟังคำถามของพี่ไบรท์เลยสักนิด

“งั้นเค้าส่งคอสโมโพลิแทนให้ละกัน” เจย์ตัดสินใจเลือกเครื่องดื่มประเภทค็อกเทล ซึ่งมีส่วนผสมของแอลกอฮอล์ค่อนข้างน้อยให้ฉันดื่มง่าย รสชาติออกหวานอมเปรี้ยว เวลาป๊าชวนเราสองพี่น้องนั่งดื่มด้วยกัน ฉันชอบดื่มตัวนี้มากที่สุด

“ว่าแต่ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ปี น้องพี่สวยขึ้นเยอะเลยน้า แล้วมีแฟนยังเนี่ย” คำถามของพี่ไบรท์ดึงความสนใจจากฉันอีกครั้ง

“ยังไม่มีค่ะ”

“หืม ยังไม่มีจริงเหรอ สวย น่ารัก รวย ชาติตระกูลดีขนาดนี้เนี่ยนะ ไม่มีใครมาจีบเลยเหรอ” พี่ไบรท์ถามด้วยสีหน้าจริงจัง คนโดนชมถึงกับทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

“ไม่มีจริง ๆ ค่ะ”

“ไม่มีอะไร ตัวบอกเฮียไปเลยว่าทุกวันนี้มีผู้ชายมาขายขนมจีบสามเวลา” เจย์โพล่งขึ้นมา เขาคงกลัวว่าพี่สาวจะเสียหน้าต่อคนที่ชอบล่ะมั้ง

“เอ๋า คนหนึ่งบอกไม่มี อีกคนบอกว่ามี มันยังไงกันแน่เนี่ย” พี่ไบรท์ว่าพลางหันหน้ามองเราสองพี่น้องสลับกันไปมา แถมใช้นิ้วชี้แตะตรงขมับตัวเองทำหน้าเคร่งเครียด พี่ไบรท์ทำแล้วน่ารักชะมัด

“พริมหมายถึงยังไม่มีแฟนค่ะ ส่วนคนมาจีบก็มีบ้าง แต่ไม่ถึงขนาดสามเวลาอย่างที่เจย์บอก” ฉันคิดว่าน้องชายพูดเกินจริงไปสักนิด ถึงแม้ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาจะมีผู้ชายเข้ามาจีบฉันมากจริง ๆ แต่ก็ไม่ได้มีเข้าหาสามเวลาขนาดนั้น

“น้องควรมีแฟนได้แล้ว” พี่ไบรท์บอกเสียงจริงจัง จากนั้นจึงเอ่ยเสริมไปอีกว่า "หาแฟนสักคนสิ พี่หาให้เอาไหม พริมอยากได้แบบไหน บอกเป็กมาได้เลย "

“พริมยังไม่อยากมีใครจริง ๆ ค่ะ” หากถามถึงเหตุผลก็คงตอบว่าอยากโฟกัสที่การเรียนให้จบ ทว่าความเป็นจริงแล้วยังไม่มีผู้ชายคนไหนที่สามารถทำให้หัวใจฉันเต้นแรงเท่าพี่ป้องเลยสักคน "ว่าแต่พี่ไบรท์ไม่หวงพริมแล้วเหรอ"

"ไม่แล้ว เราโต ๆ กันแล้ว พริมควรมีความรักได้แล้วจริง ๆ นะ "

คราวนี้ฉันทำเพียงยิ้มไม่ได้ตอบรับอะไร กลัวว่าพี่ไบรท์จะจับความรู้สึกของฉันได้

ฉันจะบอกให้พวกเขารู้ไม่ได้ว่าตัวเองปักใจแอบรักเพื่อนรักของเขามาสิบกว่าปี โดยที่เจ้าตัวไม่เคยรู้เลยสักนิด อาจเพราะว่าเขาคงไม่คิดว่าน้องสาวคนนี้จะแอบคิดกับตนมากกว่าพี่ชายด้วยล่ะมั้ง ความลับมันถึงยังอยู่ได้