CHAPTER 05

“พี่ไบรท์ล่ะคะมีแฟนหรือยัง” เมื่อได้โอกาสจึงถามกลับบ้าง


“ก็มีคนคุยแต่ไม่ถึงกับเรียกว่าแฟนหรอก” พี่ไบรท์ตอบเสียงอ่อน ตีหน้าเศร้าขึ้นมาฉับพลัน "พี่ก็อยากมีแฟนจริงจัง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมตกลงกับสถานะนี้สักที เธอก็หาเหตุผลมาสารพัดอย่างจนพี่ต้องยอมแพ้ เศร้าเนาะ"


ฉันไม่คิดว่าคนหล่ออย่างพี่ไบรท์ต้องตกเป็นรองแบบนี้มาก่อน พี่ไบรท์ทั้งนิสัยดี น่ารัก เอาใจเก่งแถมยังร่าเริงเอามาก ๆ ด้วย ไม่คิดว่าเขาจะโดนสาวปฏิเสธเป็นแฟน


"ขอพริมดูรูปว่าที่พี่สะใภ้หน่อยได้ไหมคะ" ฉันเอ่ยขออย่างออดอ้อน ดวงตากลมเมียงมองหาโทรศัพท์ของพี่ชาย


"ไม่ได้" ไม่ว่าเปล่าเขารีบหยิบโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองทันที


"อ้าว ทำไมพี่ไบรท์ไม่ให้พวกเราดูล่ะ" ฉันดึงเจย์เข้ามาเป็นพรรคพวก หวังว่าอีกฝ่ายจะยอมเปิดเผยใบหน้าว่าที่พี่สะใภ้ให้ดูสักครั้ง


"ยังไม่ได้ รอไปก่อน" พี่ไบรท์ใจแข็งจังแฮะ ปกติเขาไม่เคยมีความลับกับน้อง ๆ เลย เขาพยายามเลี่ยงถึงขั้นลุกหนีไปเข้าห้องน้ำเลยล่ะ ฉันชักอยากจะรู้แล้วสิว่าพี่สะใภ้เป็นคนแบบไหนกันแน่


เมื่อพี่ไบรท์ไม่อยู่บทสนทนาจึงจบลงเพียงเท่านั้น คล้อยหลังร่างสูงไปได้ไม่นานก็มีผู้หญิงสวย หุ่นเซ็กซี่คนหนึ่งขอมาชนแก้วกับพี่ป้อง แถมเธอยังขอร่วมโต๊ะกับพวกเราด้วย


เราสองพี่น้องต่างมองเป็นสายตาเดียวกัน พี่ป้องขยับที่นั่งว่างข้างกายให้เธอนั่ง คนสวยยกแก้วชนกับแก้วของเขา ดวงตาสวยเฉี่ยวจ้องมองพี่ป้องไม่วางตาเลยล่ะ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเธอสนใจเขามากขนาดไหน


การกระทำของเขาทำให้ฉันแปลกใจอย่างมาก เข้าใจได้ว่าสถานที่บันเทิงมันก็มีไว้สำหรับสังสรรค์ ทำความรู้จักกันกับเพื่อนใหม่ให้แลกเปลี่ยนพูดคุยกัน บางคนก็มาเที่ยวเพื่อหาคู่อย่างเช่นผู้หญิงคนนี้ แต่พี่ป้องไม่น่าจะใช่เป้าหมายที่เธอต้องการเพราะเขามีแฟนอยู่แล้ว


ทำไมเขาถึงทำเหมือนสนใจผู้หญิงคนนี้ล่ะ


ฉันนั่งฟังบทสนทนาของพี่ป้องกับผู้หญิงคนนั้นเงียบ ๆ จะว่าไปแล้วก็แอบน้อยใจเขาอยู่เหมือนกันนะ ตั้งแต่เราเจอกัน เขาคุยกับฉันแทบจะนับคำได้ แต่กับผู้หญิงคนนี้เขาคุยเก่งเชียว แถมยังยิ้มหวานอีกด้วย


“เป็นอะไร อยากกลับแล้วเหรอ” เจย์เห็นว่าฉันเอาแต่นั่งนิ่ง ทำหน้าเครียดจึงกระซิบถาม


“ทำไมพี่ป้องทำอย่างนั้นอะ” กระซิบถามเจย์เพราะเขาเป็นคนเดียวที่รับฟังความในใจของฉันได้ทุกเรื่อง


“เฮียทำอะไร” เจย์ถามอย่างไม่แน่ใจ


“ก็ทำเหมือนตัวเองโสด จีบผู้หญิงคนอื่นทั้งที่พี่เขาก็มีแฟนอยู่แล้ว” ยอมรับว่าผิดหวังกับการกระทำของอีกฝ่าย ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ป้องถึงได้ทำอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นผู้ชายซื่อสัตย์กับความรักมาก


“เออ เค้าลืมบอกตัวไปเลย”


“เรื่องอะไร”


“เฮียป้องเลิกกับแฟนแล้ว พวกเขาเลิกกันสักพักใหญ่ ๆ แล้วละ” เรื่องที่เจย์เล่าได้ตอบคำถามที่สงสัยในตัวพี่ชายไปจนหมดสิ้น ความผิดหวังแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารขึ้นมาทันใด ฉันรู้ว่าพี่ป้องจริงจังกับรักครั้งนี้มากถึงขั้นเอ่ยปากบอกป้าปรีว่าอยากแต่งงานกับแฟนคนนี้ด้วย แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเลิกกัน


ตอนนี้ฉันได้รู้คำตอบแล้วว่าทำไมพี่ป้องถึงดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนคนที่เคยรู้จัก


เขาอกหักนี่เอง


“แล้วเขาโอเคไหม” เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ในใจอยากจะเข้าไปถามพี่เขาตรง ๆ แต่ตอนนี้น้องสาวอย่างฉันคงไม่มีจังหวะได้ทำแบบนั้นเพราะข้างกายเขามีผู้หญิงนั่งจับจองรอรักษาแผลใจแล้ว


“เฮียไบรท์บอกว่าทั้งสองคนจบกันด้วยดี ไม่ได้ทะเลาะกันเลย ตอนแรก ๆ เฮียป้องก็เสียใจหนักอยู่ แต่เขาก็ทำใจได้แล้ว ตัวไม่ต้องเป็นห่วงนะ”


“เขาเจ็บนะ ไม่ให้เค้าห่วงได้ไง” พึมพำบอก สายตาทอดมองอีกฝ่ายที่ยังทำเหมือนยิ้มได้เป็นปกติ ทำเหมือนกับว่าตัวเองไม่เป็นอะไร


“ตัวก็ดามใจให้พี่เขาไหมล่ะ” เจย์เอ่ยแซว เขาคงไม่อยากให้ฉันต้องคิดมากเป็นกังวล ฉันเข้าใจนะว่าความรักมันก็ต้องมีทั้งรักและเลิกเป็นเรื่องปกติ แต่พอมันเกิดขึ้นกับบุคคลใกล้ตัว ยิ่งเกิดกับบุคคลทีตัวเองมีใจให้ หากฉันไม่เป็นห่วงสิถึงเรียกว่าแปลก


“ไม่ได้หรอก” ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำแต่ฉันรู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถรักษาใจเขาได้ ถึงแม้พี่ป้องจะดูเปลี่ยนไปแต่สิ่งหนึ่งเขาไม่เปลี่ยนเลยนั่นก็คือสายตาที่มองฉัน


ในสายตาของเขา ฉันก็เป็นได้แค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น


“เกิดอะไรขึ้นวะ” พี่ไบรท์เพิ่งกลับมาจากห้องน้ำเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ามีสาวสวยนั่งข้างกายเพื่อนรัก


“ก็อย่างที่เห็นแหละเฮีย” เจย์ตอบยียวนเพราะเขายังน้อยใจเรื่องของฝากไม่หาย พี่ไบรท์กำมือเขกหัวอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้


“มึงจะเล่าดี ๆ หรือให้กูเผาเสื้อบอลของฝากมึงทิ้ง”


“เฮียซื้อเสื้อบอลให้ผมจริงดิ” เจย์ตื่นเต้น นัยน์ตาเป็นประกายดีใจ "ผมนึกว่าเฮียไม่ได้ซื้อของฝากมาให้จริง ๆ เสียอีก"


“ไม่จริงม้าง” คราวนี้พี่ไบรท์ตอบยียวนบ้าง “ตกลงมึงจะเล่าได้หรือยังว่าสองคนนั้นอยู่ด้วยกันได้ยังไง”


“พี่คนสวยเขามาขอชนแก้วแล้วก็นั่งยาวเลย” เจย์เล่าตามที่เห็นเหตุการณ์


“เหรอ ถ้ากูอยู่ไอ้ป้องไม่ได้แดกหรอก” พี่ไบรท์ว่า ส่วนเจย์ทำเพียงถอนหายใจ สีหน้าเขาบ่งบอกว่าหมั่นไส้กับความมั่นใจในหน้าตาตัวเองของพี่ชายคนดี


“ช่วยไม่ได้ ใครบอกให้เฮียลุกไปเข้าห้องน้ำล่ะ โดนน้องถามเรื่องสาวหน่อย เกิดอาการท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาเสียอย่างนั้น"


“เอ้า กูปวดขี้” พี่ไบรท์หันไปตอบเจย์สีหน้าจริงจัง จากนั้นเขาก็บ่นกับเจย์ยาวเหยียด "มึงไม่เคยได้ยินหรือไงห้ามคนนินทาไม่ได้ฉันใด วรัญก็ห้ามท้องไส้ตัวเองไม่ได้ฉันนั้น กูว่าส้มตำปูปลาร้าฟู้ดคอร์ทเล่นงานแน่ ๆ เซ็งว่ะ ห้องน้ำคนก็เยอะฉิบหาย แม่งเจอคนเมาที่ไหนไม่รู้เคาะประตูเรียกกูอยู่นั่นบอกผัวมาตามเมียกลับบ้าน กูก่อบอกไม่ใช่เมียมันโว้ย มันเคาะแม่งเหมือนบ้านไม่เคยมีประตูให้เคาะอะ กูหมดอารมณ์ขี้เลยต้องรีบออกมานี่"


"โถ่ เฮียไม่เกรงใจผมก็เกรงใจพริมบ้างเถอะครับ" เจย์ถึงขั้นยกมือไหว้ท่วมหัวหลังจากนั่งฟังพี่ชายบ่นให้ฟังจนจบ


"ลืม ๆ โทษทีน้าพริม อ้าวละนั่นมึงจะไปไหน" พี่ไบรท์หันมาขอโทษฉันแล้วถามเพื่อนอีกคนที่จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับผู้หญิงข้างกาย


คนหนึ่งกลับมา อีกคนจะออกไปอีกแล้ว


"กูไปส่งเค้าที่รถแป๊บหนึ่ง"


ตอบคำถามพี่ไบรท์เสร็จพี่ป้องกับผู้หญิงคนนั้นก็เดินออกไปจากโต๊ะ เจย์รีบย้ายมานั่งข้างฉัน แอบจับมือฉันไว้เป็นการปลอบใจ ฉันพยายามฮึดกับตัวเองแล้วส่งสายตาบอกน้องชายว่า 'ไม่เป็นไร'


มันแค่เกิดขึ้นอีกครั้งและอีกครั้งเท่านั้น