ตอนที่ 3

…ห้องโถงใหญ่ตำหนักอันเล่อ…

สตรีสูงวัยแต่งกายภูมิฐานแต่อายุของนางนั้นใกล้สี่สิบเจ็ดเต็มที ทว่านางกลับดูอ่อนวัยราวกับหญิงสาววัยสามสิบเท่านั้น นางกำลังนั่งขยับฝาถ้วยน้ำชาไล่ไอร้อนด้วยกิริยากรีดกรายปลายนิ้วก้อยเด้งจนเห็นที่สวมปลอกนิ้วซึ่งเป็นทองคำแท้จริง รวมไปถึงชุดเครื่องประดับ หากเมื่อวานนางไม่พบหน้าอีกฝ่ายมาก่อนคงคิดไปแล้วถึงเก้าส่วนว่าสตรีตรงหน้าคือ ‘ฮองเฮา’ มากกว่าจะเป็นเพียง ‘เฉิงกุ้ยเฟย’ ภรรยาคนรองของมังกรผู้เฒ่าเช่นหยวนจิ่วซ่างไปแล้วเป็นแน่

“สะใภ้มาคารวะเสด็จแม่เพคะ”

อี้หลานฮวาโค้งกายลงไปจนเริ่มจะปวดเอวหากแต่ ‘พระมารดา’ ของพระสวามีนั้นกลับนิ่งเฉย ขยับฝาถ้วยน้ำชาราวกับบัดนี้ทั้งตัวของนางและจื่อชิงเป็นเพียงสายลมที่ยากจะได้ยินหรือสัมผัสแตะต้องได้อย่างไรอย่างนั้น

“อี้หลานฮวาคารวะเฉิงกุ้ยเฟยเพคะ”

นางต้องกัดฟันแล้วสูดลมหายใจยืดยาวเข้าและออกอยู่เป็นครู่ แต่โค้งกายร่วมสองเค่อสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้ากลับไม่เอ่ยอันใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ อดีตก่อนจะแต่งงานเข้ามาเด็กสาวยังจดจำได้ถึงทุกเทศกาลที่ว่าที่พระมารดาของสามีมักจะจัดส่งของขวัญไปให้นางอย่างไม่มีละเว้น จวบจนเมื่อราตรีซึ่งเดินไปส่งนางเข้าห้องหอ อี้หลานฮวายังจดจำได้ดีเลยทีเดียวว่าเฉิงกุ้ยเฟยพูดจากับตนเองราวกับมารดาเอ็นดูบุตรสาวที่รักอย่างยิ่งนางหนึ่ง

ทว่าบัดนี้ผ่านไปหนึ่งค่ำคืนทุกสิ่งล้วนเปลี่ยนไปจนอี้หลานฮวาถึงกับขมในปากขึ้นมาโดยพลัน สามเค่อผ่านไปเอวของเด็กสาวแทบจะหัก ปวดจนมันเริ่มจะชาไปถึงโคนขาเรียวระหงทั้งคู่แล้ว เรียกว่าให้นางคุกเข่าไปสักหนึ่งวันหนึ่งคืนยังคงดีกว่าการมายืนโค้งกายต่ำและปลายคางจรดหน้าอกร่วมครึ่งชั่วยาม ต่อให้เป็นบุรุษก็นับว่าเกินไปมากกับสิ่งที่เฉิงกุ้ยเฟยกระทำต่อสะใภ้ใหม่เช่นนี้!

…กึ๊ก!...

“เอาละ ตามสบายเถิดพระชายาอี้”

หลังจาก ‘ทรมาน’ เพื่อเป็นการ ‘กดศีรษะ’ ของเด็กสาวไร้พิษสงเช่นอี้หลานฮวาให้มาอยู่ใต้ ‘ฝ่าเท้า’ ของพระนางให้อยู่หมัด เพราะหาก ‘ข่ม’ เด็กสาวเอาไว้ได้อยู่หมัด อนาคตสกุลอี้ย่อมอยู่ใน ‘กำมือ’ ของบุตรชายของพระนางยากจะหลีกหนีไปได้พ้น ‘อำนาจ’ ย่อมหอมหวานเกินห้ามใจ มีหรือสกุลอี้จะปฏิเสธไปได้ก็ดูได้อย่างการยกบุตรสาวและหลานสาวเพียงหนึ่งเดียวรวมกับไข่มุกของตระกูลมาให้กับองค์ชายใหญ่ นั่นหมายความว่าสกุลอี้ส่งเสริมองค์ชายใหญ่อย่างชัดเจน

ทหารทั้งสามเหล่าทัพล้วนควบคุมโดยแม่ทัพจากสกุลอี้ แล้วอัครมหาเสนาบดีใหญ่ก็ยังเป็นคนสกุลอี้ เช่นนี้หนทางของบุตรชายของนางย่อมไม่พ้นอนาคตฮ่องเต้ ขอเพียงพระนางทั้ง ‘กล่อม’ ผสานไปกับค่อย ‘กำราบ’ สะใภ้เอกนางนี้เอาไว้ใต้ฝ่าเท้า ย่อมต้องมีแต่ผลดีและดีต่อหยวนเยี่ยเจาอย่างถึงที่สุด

อดีตนางแย่งชิงฮ่องเต้มาได้ทั้งที่ตนเป็นเพียงสาวชาวบ้านธรรมดา นางจึงเข้าอกเข้าใจสะใภ้รองเช่นหลิงหนี่ว์เอ๋อร์มากกว่า ‘คุณหนู’ สกุลใหญ่เช่นอี้หลานฮวา ดังนั้นตลอดมานางก็เพียงแสดง ‘งิ้ว’ โรงใหญ่หลอกลวงเด็กสาวและสายตาของคนนอกมานาน แต่วันนี้อี้หลานฮวาเดินเข้ามา ‘ติดกับ’ แล้วนางจะทำเช่นไรก็ย่อมได้!

“หลานฮวาขอบพระทัยเฉิงกุ้ยเฟยที่เมตตาเพคะ”

ถึงสาวน้อยจะไม่พึงใจอย่างมาก ดังนั้นจากที่เคยเรียกแทนตนเองว่า ‘สะใภ้’ แล้วเรียกอีกฝ่ายว่า ‘เสด็จแม่สามี’ มาเป็นทางการเช่น ‘หลานฮวา’ กับเรียกอีกฝ่ายว่า ‘เฉิงกุ้ยเฟย’ เพราะชักจะเริ่มได้กลิ่นไม่ดีลอยลมมาเตะปลายจมูกของนางนับจากเมื่อคืนที่ผ่านมานั่นแล้ว

“ทราบหรือไม่เหตุใดเปิ่นกงจึงให้เจ้ายืนถึงครึ่งชั่วยาม”

ถึงเด็กสาวจะไร้เดียงสา มีโลกที่คับแคบ ชีวิตไปอยู่เพียงไม่กี่แห่งในหนึ่งวัน แต่นางก็หาได้เบาปัญญาถึงเพียงนั้นในใจของอี้หลานฮวาคิดมาตลอดว่าตนเองคงโชคดีเหนือผู้ใด เพราะได้แต่งงานกับบุรุษที่ตนเองพึงใจ บิดาและมารดาของสามีก็เอ็นดูนาง แต่ครั้นมองจากสถานการณ์ที่อีกฝ่ายกำลังใช้คำพูดคำจายกตนข่มนาง วางตัวห่างเหินราวพลิกหน้ามือเป็นหลังเท้าได้ถึงเพียงนี้ เห็นทีว่าที่เคยติดเอาไว้ให้เห็นนั้นท่าจะผิดเพี้ยนไปไกลหลายหมื่นลี้เลยทีเดียว

“ขออภัยเฉิงกุ้ยเฟยที่หม่อมฉันโง่เขลาเบาปัญญายิ่งนักจึงมิทราบความผิดของตนเอง ขอเฉิงกุ้ยเฟยได้โปรดเมตตาชี้แนะด้วยเถิดเพคะ”

อี้หลานฮวากล่าวด้วยวาจาไพเราะและเจียมเนื้อเจียมตัว แต่ภายในใจนางกลับนึกสมเพชตนเองขึ้นมาอย่างช่วยมิได้ ราตรีเข้าหอสวามีหนีจากไป พอยามเช้ามาเยือนคิดหวังพึ่งพิงมารดาของสวามีจะเมตตาและเห็นใจในฐานะของสตรีด้วยกันก็ยังดีทว่าเปล่าทั้งสิ้น!

“เพราะเจ้ามาสายไปหนึ่งเค่อ เป็นเด็กอายุเยาว์นัก แต่กลับให้เปิ่นกงที่เป็นถึงเฉิงกุ้ยเฟยนั้นรอตั้งหนึ่งเค่อ มารดาสั่งสอนเจ้ามาได้ย่ำแย่เสียจริง”

เด็กสาวก้มหน้ากำหมัดพลางกัดฟันแน่น เพียงนางมาช้าไปหนึ่งเค่อแล้วทำโทษนางครึ่งชั่วยามนั้นอี้หลานฮวายอมรับได้ แต่ด่าทอไปถึงมารดาของนาง สตรีตรงหน้ามีสิทธิ์อันใด?!

“หลานฮวาสำนึกผิดแล้ว เป็นตัวของหม่อมฉันเองที่ในยามท่านแม่สั่งท่านย่าสอนโง่เขลาเบาปัญญาจึงกระทำตนขายหน้าไปถึงสกุลอี้แล้ว”

นางอยากตะโกนแทบตายว่ามารดาเจ้าน่ะสิที่ไม่สั่งสอน แต่ด้วยอายุกับฐานะนางแสดงกิริยาไร้มารยาทขาดการอบรมเช่นนั้นมิได้ จึงทำได้เพียงกล่าวอ้อมๆ ไปว่า มาด่าไปถึงมารดาของนางมันออกจะเกินไปหน่อยหรือไม่

“แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาเพียงผู้เดียว แล้วเยี่ยเจาเหตุใดจึงมิได้มาพร้อมกัน เจ้าช่างเป็นภรรยาที่ไม่ได้ความเสียจริง!”

สาบานให้สามีของท่านป้าทอดทิ้งดีหรือไม่ หากที่บุตรชายท่านออกจากตำหนักไปพร้อมขบวนยิ่งใหญ่หรูหราแล้วท่านที่เป็นมารดามิทราบได้

…มัวแต่หลับหูหลับตาอ่านแต่ตำรากำราบสะใภ้อยู่กระมัง?!...

“หลานฮวาเกรงว่าต้องสอบถามเฉิงกุ้ยเฟยกับฝ่าบาทแล้ว ว่าเหตุใดในราตรีเข้าหอจึงส่งองค์ชายใหญ่ไปตรวจราชการไกลหลายพันลี้ ซึ่งเกรงว่าหากท่านปู่และท่านย่าทราบว่าแต่งงานสามวันต้องกลับบ้านโดยที่หลานฮวาไร้เงาของพระสวามีข้างกาย คงสงสัยจนต้องกราบทูลสอบถามจากฝ่าบาทเช่นกันเพคะ”

ดีมานางย่อมดีคืนกลับไปไม่เสียมารยาท แต่ทำตัวเป็น ‘ท่านป้า’ ขาดความอบอุ่น คนเช่นอี้หลานฮวาก็ควรโต้ตอบกลับให้อีกฝ่ายสำนึกเสียบ้างว่าหากคนสกุลอี้ไม่สนับสนุนบุตรชายของนาง แต่หันหน้าไปร่วมมือกับฝ่ายสกุลเพ่ยและองค์ชายเจ็ด นางอยากทราบเช่นกันว่าเฉิงกุ้ยเฟยที่สกุลเดิมต่ำต้อยจะเอาปัญญาใดมาส่งเสริมองค์ชายใหญ่กัน