ตอนที่ 4

เพราะถึงนางจะรักใคร่หยวนเยี่ยเจามาตั้งแต่เริ่มรู้ความว่าตนเองเติบโตเป็นสาวน้อย แต่คำสอนของท่านย่ายังดังก้องอยู่ในใจดวงน้อยเสมอว่า ‘เสี่ยวหลานเอ๋ย ดวงใจของคนเรานั้นมีถึงสี่ส่วน ดังนั้นเจ้าจะรักผู้ใดย่อมได้ทั้งหมด เพียงแต่จงใช้สามส่วนรักและภักดีต่อเขา แล้วจงเหลือหนึ่งส่วนเอาไว้รักตนเอง เพราะยามใดเขาทอดทิ้งเจ้า หลงลืมที่จะรักเจ้าดวงใจอีกหนึ่งส่วนจะปกป้องเจ้าได้ จงรักตนเองให้เป็นเสียก่อนจึงค่อยไปรักผู้อื่น หนึ่งชีวิตบิดาให้มารดาเลี้ยงดูอย่าให้ผู้อื่นมาทำลายมันลงไปได้’ ถึงจะฟังแล้วอดีตนางเข้าใจได้น้อยมาก หากแต่วันนี้เหตุการณ์ตรงหน้าทำเอาเด็กสาวถึงกับเข้าใจกระจ่างชัดเจนต่อคำสั่งสอนของท่านย่าขึ้นมาทันใด

“นี่เจ้า!”

เฉิงกุ้ยเฟยบันดาลโทสะจนหน้าดำไปแปดส่วน เพราะมิคาดว่าเด็กสาวหน้าตาใสซื่อกับการที่ดูกิริยาอีกฝ่ายออกมาโดยตลอดว่าอี้หลานฮวานั้นพึงใจบุตรชายของนางจนถึงขึ้นหลงใหล หากแต่บัดนี้นางเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นคาวน้ำนมกลับยกเอาคนทั้งสกุลอี้มาข่มขู่นางทางอ้อมเช่นนี้ หากนางไม่โมโหจนหน้ามืดเห็นทีจะแปลกแล้ว

“สมรสพระราชทานมิใช่ออกในยามเช้าแล้วตบแต่งในยามบ่าย ตรงกันข้ามพิธีการถูกจัดเตรียมถึงสามเดือน ขอหลานฮวาบังอาจสอบถามเฉิงกุ้ยเฟยสักหลายประโยคหน่อยจะได้หรือไม่เพคะ?”

ในเมื่อคิดยกน้ำชาด้วยดีหวังความเมตตาจากอีกฝ่ายแล้วพระนางไม่รับ เช่นนั้นอี้หลานฮวาผู้นี้ก็เป็นศิษย์มีอาจารย์ ที่สำคัญนางยังมีสกุลอี้หนุนหลังคิด ‘ข่มเหง’ กันเช่นนี้ หากนาง ‘ยินยอม’ คงเสียชาติหนึ่งที่เกิดมาเป็นคนสกุลอี้แล้ว

“เจ้ากล้าหรือ?!”

อี้หลานฮวาย่อกายเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปจนใกล้เพียงหนึ่งช่วงแขนแล้วยื่นใบหน้าซึ่งยังแย้มยิ้มระรื่น แต่ดวงตากลับดุดันวาววับก่อนจะกระซิบแผ่วเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคนว่า…

“คำนี้สมควรเป็นหม่อมฉันที่ต้องถามเฉิงกุ้ยเฟยนะเพคะว่า ‘พระองค์กับฮ่องเต้’ ทรงกล้าหรือไม่?!!!”

“!!!”

แล้วคำตอบก็คือเฉิงกุ้ยเฟยทรงเรียกหานางกำนัลและขันทีให้วุ่นวาย อ้างว่าตนเองเป็นลมใกล้สิ้นสติเต็มทน

…หึ!!!...

น้ำชาที่ต้องยกเห็นทีจะไม่ต้องแล้ว หากแต่เด็กสาวล้วนพึงใจ สตรีสูงศักดิ์แต่จิตใจต่ำตมยกไปนางคงละอายต่อป้ายวิญญาณบรรพชนสกุลอี้น่าดู!!!

อี้หลานฮวามองความวุ่นวายโกลาหลด้วยสายตาเย็นยะเยือก นางพึงใจหยวนเยี่ยเจานั้นก็คือความจริง แต่นางก็รักครอบครัว รักศักดิ์ศรีของตนเองกับสกุลอี้นั้นยิ่งจริงกว่าหลายเท่า มาหยามเกียรติหมิ่นศักดิ์ศรีกันถึงเพียงนี้คิดว่านางไร้เดียงสาจนถึงขึ้นเบาปัญญาไปเลยหรือไรจึงมองสถานการณ์นับจากเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาไม่ออก นางไว้หน้าถึงเพียงนี้ก็นับว่าตนเองให้เกียรติราชวงศ์มากพอสมควรแล้ว

...หาไม่นางคงบุกขึ้นไปบนรถม้าคันหรูหราแล้วขอดูหน้าผู้อยู่ภายในให้กระจ่างตาไปแล้ว!...

ถึงนางจะรักหยวนเยี่ยเจามาหลายปี แต่นางก็รักตนเองด้วยเช่นกัน รังแกนาง อี้หลานฮวาไม่คิดมากพอจะอภัยกันได้ แต่รังแกคนสกุลอี้นางหายอมไม่ ทอดทิ้งนางในราตรีเข้าหอ ก็หยามหน้าคนเช่นนางไปถึงบรรพชนสกุลอี้มากพอแล้ว ในยามเช้ามาเยือนนางยังถูกมารดาของพระสวามีกดขี่ข่มเหงรังแกและลงโทษกันโดยไร้ซึ่งความเป็นคนผู้มีเกียรติไปจนสิ้น

นางยังเป็นเพียงเด็กสาวนั้นไม่เถียง ในต้าหยวนสตรีเริ่มออกเรือนในวัยสิบแปดปี เพราะหนึ่งจบการศึกษาด้านการเรือนโดยสมบูรณ์ แต่ถึงอี้หลานฮวานั้นอายุเกิดมาเพียงสิบห้าปี แต่การเป็นบุตรสาวและหลานสาวคนเดียวของสกุลอี้ นางย่อมได้รับแต่สิ่งซึ่งดีที่สุด แม่นมที่ยอดเยี่ยม ไปจนถึงสำนักศึกษาที่คนทั่วแผ่นดินอยากเข้าแต่ยากยิ่งนักจะได้เข้าไปศึกษา ต่อให้เป็นองค์หญิงบางพระองค์ยังสิ้นโอกาสจะได้เข้าไป

แต่นางกลับได้เข้าไปศึกษาเล่าเรียนตั้งแต่วัยได้เพียงเก้าปี แต่นอกจากนางคือบุตรสาวและหลานสาวของคนกุลอี้ที่ร่วมก่อตั้งราชวงศ์หยวนจนรวมเป็นแผ่นดินต้าหยวนได้แล้วนั้น การที่อี้หลานฮวานั้นเข้าสำนักศึกษาหลวงได้ก็เนื่องจากนางสอบเข้าไปด้วยความสามารถและสติปัญญาของตนเองทั้งสิ้น และนางคือศิษย์หญิงคนเดียวที่เข้าศึกษาวิชาด้านการแพทย์อีกด้วย หาใช่บรรดาคุณหนู ท่านหญิง หรือองค์หญิงผู้อื่นที่ได้ศึกษาเพียงวิชาการเรือน โคลงกลอน วาดภาพ และศาสตร์ด้านการชงชาเท่านั้น

หากแผ่นดินต้าหยวนยอมรับในตัวขุนนางหญิง รับรองว่าอี้หลานฮวาย่อมจะยังไม่เร่งแต่งงาน แต่นางคงเลือกรอสอบจอหงวนและเลือกเป็นขุนนางหญิงเสียก่อน ยากจะเลือกความรักมาก่อนเช่นวันนี้ แต่เพราะชาวต้าหยวนยกบุรุษเป็นใหญ่ นางซึ่งเกิดมาเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวของตระกูล จึงมีหน้าที่ก็แค่เพียง ‘ต้องแต่งงานเข้าราชวงศ์’ ตามสัญญาแต่อดีตกาลนานมาร่วมสองร้อยปีที่เกิดเป็นแผ่นดินมาถึงทุกวันนี้

ภายนอกนั้นคือภาพที่ราชวงศ์ตอบแทนสกุลอี้ที่ช่วยเหลือสกุลหยวนจนรวมแผ่นดินสามแคว้นใหญ่ ซึ่งหากสกุลอี้เรียกร้องเป็น ‘อ๋องต่างแซ่’ แล้วแยกตนไปปกครองหนึ่งแคว้นล้วนย่อมได้ แต่สกุลอี้กลับเลือกหนทางเป็นขุนนางและเหล่าแม่ทัพปกป้องอาณาจักรต้าหยวนแทน ดังนั้นแล้วอดีตปฐมฮ่องเต้จึงทำพันธสัญญาว่าหากสกุลอี้มีบุตรีให้แต่งงานเข้าราชวงศ์ จะเป็นหนึ่งในสี่ของพระชายาในฮ่องเต้ หรือจะเป็นพระชายาในองค์ชายพระองค์ใดย่อมได้ทั้งสิ้น

ส่วนหากมีบุตรชายก็ต้องได้ขึ้นเป็นขุนนางรับใช้ใกล้ชิดกับมีตำแหน่งในกองทัพจะเล็กหรือใหญ่ก็จะต้องมีคนสืบทอด หากแต่ความเป็นจริงหนึ่งก็คือต้องการควบคุมสกุลอี้ด้วยการ ‘ยึด’ บุตรีของคนสกุลอี้เอาไว้เป็น ‘ตัวประกัน’ หากเป็นสตรี กับข้อสองสายโลหิตที่เกี่ยวดองกันย่อมยากที่สกุลอี้จะทรยศราชวงศ์ไปได้เป็นแน่ กับข้อสุดท้ายหากสายโลหิตที่แท้จริงของสกุลอี้เป็นบุรุษมากไปย่อมควบคุมยาก แต่สังหารกันตรงไปตรงมาย่อมไม่ได้ แต่หากส่งพวกเขาไปตายในสนามรบราชวงศ์ก็ดูขาวสะอาด ส่วนคนของสกุลอี้ยังได้เชิดชูเกียรติว่าเป็นผู้ปกป้องแผ่นดิน มีแต่ฝ่ายดีได้ผลประโยชน์แต่ผู้ใดจะทราบความขมขื่นของคนสกุลอี้บ้าง

ทว่าเมื่อตกมาถึงรุ่นของท่านปู่ทวดของนาง เขานั้นรู้เท่าทันฝ่ายราชวงศ์ แน่นอนว่าบุตรชายยากจะหลีกหนีพ้นไปจากการเป็นขุนนางและทหารได้ แต่บุตรสาวหากมีจะต้องถูกซุกซ่อนหรือไม่ก็ส่งไปชายแดน ตบแต่งไปอยู่ชนบทเงียบๆ แต่หลบหลีกได้ไม่ถึงสองรุ่น อี้หลานฮวาซึ่งเป็นรุ่นที่สามกลับยากจะหลีกพ้น ยิ่งพอนางเติบโตแล้วมีใจปฏิพัทธ์ต่อคู่หมั้นคู่หมายของตนเอง พันธสัญญาแต่อดีตจึงดำเนินขึ้นอีกครั้ง

พี่ชายของอี้หลานฮวาทั้งสองคนได้เป็นแม่ทัพใหญ่ยังทิศบูรพาและประจิม ส่วนนางก็ต้องแต่งงานมาเป็นพระชายาเอกขององค์ชายใหญ่หยวนเยี่ยเจา แต่ผู้ใดจะทราบว่าภายใต้เล่ห์เหลี่ยมการเมืองเหล่านี้เด็กสาววัยเพียงหกขวบปีก็ต้องศึกษาทั้งตำราพิชัยสงครามรวมไปถึงการฝึกฝนวิชาแพทย์อันประเสริฐเลิศล้ำของสกุลของฮูหยินผู้เฒ่าอี้ที่มาไกลจากชนเผ่าลึกลับซึ่งอยู่แดนใต้ ซึ่งเป็นเกาะที่อยู่ห่างไกลจากชายฝั่ง แต่เพราะคราวนั้นท่านปู่ของนางต้องไปปราบโจรสลัดแล้วถูกพิษร้ายเข้าจนคิดว่าตนเองอาจจะสิ้นชีพเสียแล้ว หากกลับถูกท่านหัวหน้าเผ่ามาพบจึงช่วยเหลือแล้วนำพาท่านปู่ของนางไปจนพบกับท่านย่าที่เป็นบุตรสาว แล้วสุดท้ายตำนานรักระหว่างแม่ทัพกับบุตรสาวของหัวหน้าเผ่าแห่งนั้นก็จบลงด้วยการแต่งงานจนมีท่านพ่อ ท่านอาอีกหลายคน ซึ่งนับจากนั้นท่านปู่ของนางก็ได้ก้าวขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งของอัครมหาเสนาบดีคู่พระทัยฮ่องเต้

และแน่นอนที่สุดสาเหตุซึ่งต้องย้ายขุนนางฝ่ายบู๊ผู้เก่งฉกาจเช่นท่านปู่ของนางไปอยู่ข้างกาย ก็เพราะฮ่องเต้พระองค์นี้ล้วนไม่เคยวางพระทัยผู้ใดโดยง่าย ต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลมเสมอ ดังเช่นที่เขา ‘กำจัด’ สายโลหิตซึ่งเป็นของตนเองทิ้งจนหมด เพียงเพื่อปูทางเอาไว้ให้แค่เพียงสายโลหิตที่เขาต้องการเพียงเท่านั้น

พยัคฆ์ไม่เคยกินลูกตนเอง หรือขนาดสุนัขมันก็ยังต้องปกป้องลูกของมันจนสุดชีวิต แต่ฮ่องเต้พระองค์นี้ดวงใจอำมหิตราวกับอสรพิษที่จะกินลูกตัวที่ไม่สำคัญ เหลือเอาไว้เพียงหนึ่งที่มันจะเฝ้าฟูมฟักและปกป้องอย่างดี รอให้เจ้างูพิษน้อยตัวนั้นเติบโตเต็มตัว มันจึงมอบอาณาเขตให้เจ้าไข่ลูกยอดที่มันฟูมพักต่อไป!