ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

ในยามเช้ามาเยือนอีกครั้งยังแผ่นดินต้าหยวน แต่วันนี้ฐานะของเด็กสาวผู้หนึ่งเปลี่ยนไปราวกับพลิกปฐพีเนื่องจากวันนี้ ‘อี้หลานฮวา’ นั้นหาใช่คุณหนูแห่งจวนอี้อีกแล้ว ทว่านางคือ ‘พระชายาอี้’ ที่ตื่นขึ้นมาอย่างเดียวดายโดยไร้เงาของพระสวามี เด็กสาวจึงไม่ทราบว่าตนเองจะออกจากห้องหอไปยกน้ำชาให้แก่เฉิงกุ้ยเฟยผู้เป็นแม่ของสวามีได้อย่างไร อีกทั้งก่อนยามอู่นางจะต้องเข้าวังไปยกน้ำชาให้กับฮ่องเต้และฮองเฮานั้นอีก เด็กสาววัยเพียงสิบห้าปีที่ตลอดนับจากจำความได้ ชีวิตของอี้หลานฮวานั้นถูกสั่งสอนให้เดินอยู่เพียงในกรอบธรรมเนียมและประเพณีของชาวต้าหยวนมาโดยตลอด พอวันนี้ทุกสิ่งผิดเพี้ยนไปหมดจากสิ่งที่นางถูกมารดากับท่านย่าปลูกฝังและสั่งสอนอบรมนางมาตลอดชีวิตก็เลยไม่ทราบแล้วจริงๆ ว่าตนเองสมควรจะทำเช่นไรต่อไปดี นอกจากนั่งทึ่มทื่ออยู่บนเตียงด้วยความคิดสับสนวุ่นวายใจไปหมดตามประสา ‘คุณหนู’ ตระกูลใหญ่ผู้หนึ่งที่ถูกถนอมมาราวกับไข่ในหิน

…ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

“พระชายาอี้เพคะ หม่อมฉันแม่นมเหอเอง”

พอล่วงถึงต้นยามเหมา แม่นมเหออี๋นั่วที่ติดตามเฉิงกุ้ยเฟยมาจากอำเภอเล็กๆ ติดชายแดนตั้งแต่อีกฝ่ายยังเป็นเพียงพระสนมชั้นไฉเหริน จวบจนเจ้านายของนางคลอดองค์ชายใหญ่ออกมา นางเองที่ในยามนั้นก็เพิ่งคลอดบุตรชายแต่ก็มาด่วนจากไปจึงได้รับความไว้วางใจจากเฉิงกุ้ยเฟยให้เป็นแม่นมของ ‘หยวนเยี่ยเจา’ มานับจากเขามีวัยเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น เพราะพระนางเกิดมีน้ำนมไม่เพียงพอ

“พี่จื่อชิงไปเปิดประตูเถิด”

เด็กสาวสั่งคนของตนเองไปเปิดประตู เพราะคิดทบทวนดูแล้วขบวนขององค์ชายใหญ่หยวนเยี่ยเจาเดินทางออกจากตำหนักและเมืองหลวงก็หาได้ปกปิดซ่อนเร้น คาดว่าเฉิงกุ้ยเฟยหรือแม้แต่ฮ่องเต้เองก็อาจจะทราบดีกันแล้วว่าผู้เป็นเจ้าบ่าวของเมื่อวานจากไปตั้งแต่ปลายยามจื่อนานแล้วก็อาจจะเป็นไปได้ นางจึงเรียกจื่อชิงมาช่วยแต่งกายด้วยอาภรณ์เต็มพิธีการกับเครื่องประดับสมฐานะเพื่อเข้าเฝ้า เพราะถึงพระสวามีนั้นไม่อยู่ นางซึ่งเป็นถึงพระชายาเอกจะต้องยืนหยัดเผชิญหน้ากับทุกปัญหาให้จงได้ ท่องเพียงในใจว่าที่แห่งนี้มิใช่จวนสกุลอี้ และอีกสิ่งตำหนักอันเล่อแห่งนี้นางจะอ่อนแอมิได้เด็ดขาด!

…ยกน้ำชาเพียงลำพังก็ยังดีกว่าถูกทิ้งในราตรีเข้าหอมากทีเดียว…

“พระชายาอี้ได้เวลายกน้ำชาแล้วเพคะ…เชิญ…”

สตรีวัยคงราวใกล้ห้าสิบปีที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง แววตาดังปลาที่ตายแล้ว ทำเอาเด็กสาวเช่นอี้หลานฮวานั้นเสียขวัญไม่น้อยในยามแรกพบหน้ากันชนิดใกล้ชิดเช่นนี้ นางต้องหลับตาแล้วลืมอยู่หลายครั้งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วปล่อยออกอย่างยาวที่สุดเกินสิบครั้งจึงปั้นหน้าเรียบนิ่งกลับคืนไปบ้าง เข้าใจได้ว่าสตรีสูงวัยผู้นี้เป็นแม่นมของพระสวามีแต่แม่นมหาใช่มารดาตัวจริง เป็นเพียง ‘บ่าว’ ในตำหนักผู้หนึ่ง หากนางซึ่งเป็นพระชายาเอกก้มศีรษะให้ผู้ที่เป็นเพียงแม่นมผู้หนึ่ง ตำแหน่งพระชายาเอกขององค์ชายใหญ่ยังจะศักดิ์สิทธิ์อยู่ได้อีกหรือ?

“ต้องไปทางใดแม่นมเหอเชิญนำไปได้เลย!”

…ไม่มีหางเสียงมอบให้แก่นางก่อนเช่นนี้หลานฮวาก็มิเกรงใจเช่นกัน!...

พอดวงตาแข็งทื่อมองจับจ้องมาที่นางคล้ายไม่พึงใจ เด็กสาวก็เพียงกดมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย หากแต่รอยยิ้มนั้นมีเพียงแค่มุมปากเท่านั้นยากจะไปถึงดวงตาเรียวสวยสีม่วงเข้มคู่นั้นเช่นกัน นางถูกสวามีทอดทิ้งไม่ไว้หน้า จะยกเหตุผลใดมาอ้างคนโง่เท่านั้นที่จะหลงเชื่อ สมรสพระราชทานหาใช่ประกาศช่วงเช้าก็มาตบแต่งช่วงบ่าย แต่นี่มีเวลาเตรียมตัวถึงสามเดือน แล้วฮ่องเต้จะประทานพระราชกิจให้กับองค์ชายใหญ่ที่ยังมิได้เข้าหอไปตรวจหัวเมืองใหญ่ได้เช่นไรกัน หากบังเกิดศึกใหญ่ประชิดหัวเมืองเหล่ยนั่นมา ‘หลอกลวง’ นางคงจะแสร้งเบาปัญญาทำใจเชื่อได้ลง แต่นี่…

…นับจากจำความได้สกุลอี้เลี้ยงนางด้วยข้าวหอมอย่างดีมิใช่หญ้าจึงจะมีปัญญาน้อยกว่ากระบือ!...