ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

“พระชายาอี้เพคะ แล้วเช่นนี้พวกเรา…”

จื่อชิงที่เดินตามเรือนกายอรชรกลับไปยัง ‘อดีต’ เรือนหอที่บัดนี้ถูกทิ้งร้างเหลือเอาไว้เพียงนางได้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว

“อย่าได้ว้าวุ่นใจไป จดหมายของข้าคงถึงมือพี่ใหญ่แล้ว ข้าก็เพียงรอ…เท่านั้นหึ! ... ข้าก็อยากจะรู้เช่นกันว่าคนเหล่านั้นกำลังแสดงงิ้วบทใดอยู่”

…รักเขานั้นมากมาย แต่รักตนเองย่อมมีมากกว่า…

ถึงอี้หลานฮวานั้นยังเยาว์และไร้เดียงสา หากทว่านางมิได้เบาปัญญาเลยแม้แต่น้อย นางเติบโตมากับท่านย่าผู้เก่งกาจด้านยาต้านพิษ และเติบโตมากับท่านแม่ที่เป็นบุตรสาวจากแดนเหนือที่มากมายไปด้วยความสามารถด้านการปรุงพิษเป็นอันดับหนึ่ง

ดังนั้นแล้วหกขวบนางปรุงยาพิษได้และปรุงยาถอนพิษเป็นจึงยังนับว่าช้าไปเสียด้วยซ้ำ เช่นนี้ที่หยวนเยี่ยเจานั้นหลบหนีค่ำคืนเข้าหอโดยแอบอ้างว่าไป ‘ตรวจราชการ’ ไกลถึงชายแดนหลายพันลี้ คนเช่นนางมีหรือจะยินดีไปยืนส่งเจ้าบ่าวด้วยความไร้เดียงสา ในรถม้าหรูหราขบวนนั้นมันธรรมดาที่ใด หลอกเด็กหญิงอาจจะพอหลอกกันได้ แต่มาหลอกเด็กสาวที่สอบได้เป็นอันดับหนึ่งของวิชาแพทย์ทุกปี เกรงว่าสกุลหยวนจะดูเบาสกุลอี้เกินไปแล้ว!

“แล้วกำหนดการไปยกน้ำชาให้กับฮ่องเต้และฮองเฮาเล่าเพคะ?”

เรียวปากเล็กและงดงามหยาดเยิ้มยกขึ้นเพียงข้างเดียวแล้วก็จางหายไป แต่ดวงตานั้นฉายแววมากเล่ห์ล้านเหลี่ยมออกมาอย่างที่จื่อชิงเห็นแล้วยังขนด้านหลังลำคอลุกชันทันใด

“ก็…เฉิงกุ้ยเฟยทรงล้มป่วยกะทันหัน สะใภ้แสนดีเช่นข้าย่อมต้องอยู่ดูแลป้อนข้าวป้อนยาสิจึงจะนับเป็นสะใภ้ผู้กตัญญู พี่จื่อชิงว่าจริงหรือไม่?”

กล่าวจบก็แย้มยิ้มซุกซนออกมาหนึ่งสายแล้วจึงเท้าคางเคาะปลายจมูก ซึ่งต่อให้ท่านอัครมหาเสนาบดีใหญ่อี้ ผู้เป็นท่านปู่ของอี้หลานฮวาพบเห็นกิริยาเช่นนี้ของหลานสาวสุดที่รักของตนเองก็อาจถึงขั้นขวัญผวา  แล้วจื่อชิงเองมีหรือจะรอด เลี้ยงดูคุณหนูของตนเองมาถึงสิบห้าปีย่อมแตกฉานความร้ายกาจ ภายใต้ใบหน้าซื่อดวงตาใสแจ๋วนี่แหละทำร้ายผู้ใดจับมือคนผิดไม่เคยได้สักครา…

…งานนี้จื่อชิงคิดว่าสวรรค์ส่งนรกช่างรังแกฮ่องเต้กับเฉิงกุ้ยเฟยโดยแท้ที่มอบสะใภ้เช่นอี้หลานฮวามาให้พวกเขาทั้งสอง…

“คิดออกแล้ว!”

แน่นอนว่าจื่อชิงหนาวสะท้านไปกับกิริยาตื่นเต้นดีใจเกินกว่าเหตุของอดีตคุณหนู แต่ปัจจุบันคือ ‘พระชายาอี้’ ตัวน้อยหน้าก็ซื่อแล้วตายังใสแจ๋วตรงหน้ายิ่งนัก แต่ความร้ายกาจเกรงว่าจะห่างไกลจากใบหน้างดงามหลายหมื่นลี้เลยก็ว่าได้

“ข้าจะไปต้มน้ำแกงบำรุงร่างกายตอบแทนท่านแม่สามี เห็นทีจะสมควรอย่างยิ่ง!”

ฟังความตั้งอกตั้งใจ ‘กตัญญู’ ต่อพระมารดาของพระสวามีที่ชวนซาบซึ้งตราตรึงใจจนจื่อชิงนั้นถึงกับขวัญเตลิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่คงเพราะนางเติบโตเลี้ยงดูอี้หลานฮวามาพร้อมกับแม่นมและมารดาของเด็กสาวตรงหน้า ถึงจะเสียขวัญแต่ก็เก็บกลับมาได้โดยเร็ว ไม่ปล่อยให้ตนเองเสียสติไปได้นาน ก็ขนาดต้องตามคุณหนูไป ‘ผ่าซากศพคน’ ตั้งแต่อี้หลานฮวาวัยเพียงเจ็ดหนาวก็ล้วนเคยทำมาแล้ว

“จริงเพคะ สมควรอย่างยิ่ง!”

ย่อมแน่นอนอยู่แล้วว่านางเป็นผู้น้อยมีหรือจะขัดใจผู้เป็นใหญ่กว่า แล้วน้ำแกงสูตร ‘พิเศษ’ เพื่อพระมารดาของ...บุรุษนิสัยไม่ดีที่ทอดทิ้งนางก็ถูกเคี่ยวขึ้นอย่างตั้งอกตั้งใจและพิถีพิถัน!

จนคนที่เสแสร้งแสดงว่าเจ็บป่วยนั้นได้ป่วยไข้จริง ยากจะกลับวังหลวงไปปรนนิบัติฮ่องเต้ได้ถึงสิบห้าวัน หมอหลวงเองยังจนปัญญาแก้ไขอาการ และแน่นอนอี้หลานฮวาเป็นสะใภ้กตัญญูย่อมต้อง ‘ดูแล’ พระมารดาของเจ้าบุรุษสารเลวที่บังอาจตบแต่งสตรีอื่นก่อนนางหนึ่งวัน พอตกมาถึงคราวนาง เขาก็ทอดทิ้งกันไป!

...รักมากย่อมแค้นได้มากกว่า!...

“เขาคิดว่าสกุลอี้มีเอาไว้ล้อเล่นกระมัง”

อี้หลานฮวาเผาจดหมายจากคนของพี่ชายด้วยกิริยาดวงตาแดงก่ำหากทว่าไร้หยาดน้ำตา รักได้นางก็แค้นได้เทียบเท่ากัน นางดีต่อเขาเสมอ แต่เขากลับหยามหมิ่นน้ำใจนางถึงเพียงนี้ ทอดทิ้งนางเอาไว้ในราตรีเข้าหอแล้วพาสตรีอื่นซึ่งเป็นภรรยาที่ตบแต่งก่อนนางจากไปเสวยสุขกันไกลหลายพันลี้ แต่ให้หนีไปไกลอีกแสนลี้นางก็ทราบได้

“สั่งคนเตรียมรถม้า วันนี้ข้าจะไป ‘เข้าเฝ้า’ ฝ่าบาทสักหน่อย อยากดูชมว่าเจ้าอสรพิษผู้นั้นจะเล่นงิ้วบทใดหลอกลวงข้าอีก” หากคิดว่านางเป็นคนดี เป็นสตรีหัวอ่อนเขาคิดผิดไปไกลทีเดียว หากเขาอยากเป็นอสรพิษ นางเองก็เป็นท่านหมอผู้ชมชอบรีดพิษของงูร้ายมาเก็บไว้สังหารคนชั่วได้เช่นกัน

        ...ก็บอกแล้วว่านางมิใช่คนดี!...