บทที่ 4 พระชายาพร้อมหน้า

04

หลังจากที่หายดี หลี่หมิงก็ได้ทราบจากนางกำนัลว่าพระชายาเหมยหลินและพระชายาหวงลี่มาเยี่ยม หลี่หมิงนึกกังวลใจอย่างมากเพราะไม่คิดว่าจะต้องพบเจอกับเหล่าพระชายาของท่านอ๋องด้วย แต่ถึงแม้ไม่เคยคิดหรือเตรียมตัวมาก่อน ทว่าสุดท้ายหลี่หมิงเองก็ไม่อาจเสียมารยาทเพราะกลัวทำท่านอ๋องขายหน้าจึงได้แต่ตกปากรับคำว่าจะไปร่วมดื่มชาด้วยในวันนี้

“พระชายาหลี่หมิงเป็นบุรุษแต่ก็มีใบหน้างดงามไม่ต่างกับสตรี” พระชายาหวงลี่เอ่ยชม นางปรายตามองด้วยหางตาเล็กน้อยพร้อมกับยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ

“แล้วนั่น เหตุใดเจ้าจึงไม่กินอะไรเลย หรือขนมที่ตำหนักข้าไม่ถูกปาก” พระชายาซูฮวาเอ่ยถามหลี่หมิง เพราะเห็นว่าเจ้าตัวเอาแต่นั่งก้มหน้า อีกทั้งยังไม่แตะต้องสิ่งใดแม้แต่น้อย

“ข้าน้อยมิบังอาจ ขะ…ข้า” หลี่หมิงลนลาน ก่อนจะมาร่วมดื่มน้ำชากับพระชายาทั้งสาม คนร่างเล็กตั้งใจว่าจะไม่เสียมารยาทเด็ดขาด แต่นึกไม่ถึงพอมาอยู่ต่อหน้าแล้ว กลับกลายเป็นเผลอปฏิบัติตัวเสียมารยาทเสียอย่างนั้น

“พระชายาลี่หมิงคงจะยังไม่คุ้นชิน ท่านพี่อย่าทรงดุพระชายาหลี่หมิงเลยเพคะ” พระชายาเหมยหลินช่วยอธิบาย ก่อนจะเลื่อนจานขนมไปตรงหน้าหลี่หมิง “พระชายาหลี่หมิงลองชิมขนมจานนี้ดู นางกำลังตำหนักพระชายาซูฮวาทำอร่อยยิ่งนัก ข้าเองก็แวะมาทานอยู่บ่อยๆ”

หลี่หมิงค่อย ๆ เงยหน้ามองจานขนมอย่างลังเล ด้วยเพราะรู้แก่ใจว่าตนเองไม่สมควรจะได้ร่วมโต๊ะน้ำชานี้ด้วยซ้ำ สุดท้ายมือเล็ก ๆ ก็เอื้อมไปหยิบขนมในจานส่งเข้าปาก “อร่อยจริงด้วยขอรับ”

หลี่หมิงอยู่ดื่มน้ำชาและทานขนมที่ตำหนักพระชายาซูฮวาจนเกือบเย็น กว่าหลี่หมิงจะได้กลับตำหนักตัวเองก็ทำเอาเจ้าตัวนั่งเกร็งจนแทบเป็นตะคริว หลังจากที่แต่งเข้ามาเป็นพระชายาว่าจ้างของท่านอ๋อง หลี่หมิงรู้เพียงแค่ตนถูกจ้างมาเพื่อล้างคำสาปบางอย่าง วันนี้ได้มีโอกาสถามจากพระชายาทั้งสาม ร่างเล็กจึงได้รู้เพิ่มแล้วว่าคำสาปนั้น คืออะไร

ร่างเล็กนั่งหน้าเศร้าเพราะในใจนึกสงสารท่านอ๋อง เหตุใดชีวิตสมบูรณ์แบบจึงต้องมาพบเจอคำสาปแสนแปลกประหลาด ตั้งแต่แต่งงานกับพระชายาทั้งสามคนครั้นอยากจะมีบุตรก็มิอาจมี ครั้นเมื่อพระชายาคนใดเกิดตั้งท้องก็จะมีเรื่องให้ต้องเสียเด็กในครรภ์ไปอยู่ทุกครั้ง พระมารดาของท่านอ๋องทรงเสียพระทัยมาก ครั้งหนึ่งพระมารดาของท่านอ๋องได้พบเจอกับหลวงจีนรูปหนึ่ง หลวงจีนบอกว่าท่านอ๋องต้องคำสาป วิธีเดียวที่จะลบล้างคำสาปได้คือแต่งงานกับบุรุษ แม้คราแรกท่านอ๋องจะยังไม่เชื่อ หาวิธีต่าง ๆ เพื่อพิสูจน์ว่าคำสาปไม่มีอยู่จริง แต่สุดท้ายแล้วก็ไร้ผล ท่านอ๋องจึงจำยอมต้องแต่งกับบุรุษตามคำของหลวงจีน

“พระชายาของข้าเหตุใดเจ้าจึงทำหน้าเศร้าหมองนัก วันนี้มีเรื่องอันใดให้รบกวนใจเจ้ากัน บอกข้าได้หรือไม่”

“ท่านอ๋องมาตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ ทำไมข้าไม่รู้ตัวเลย” หลี่หมิงเอ่ยถามอย่างตกใจ

“ข้ามานานพอได้เห็นว่าพระชายาข้ากำลังนั่งเหม่อลอยนึกถึงใครอยู่” หยางหลิวเดินเข้าไปอุ้มพระชายาตัวน้อยขึ้นนั่งบนตัก พร้อมกับสัมผัสเกลี่ยแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา “บอกข้าได้หรือไม่ เจ้ามีเรื่องใดให้ทุกข์ใจกัน ข้าเห็นเจ้านั่งถอนหายใจเสียตั้งนาน”

“ข้า…กำลังคิดถึงท่านอยู่” หลี่หมิงถอนหายใจ “ข้าสงสารท่านอ๋องยิ่งนักขอรับ เหตุใดท่านอ๋องต้องโดนคำสาปเช่นนี้ ข้าพอจะช่วยท่านถอนคำสาปได้หรือไม่ขอรับ”

“เจ้าคงรู้เรื่องหมดแล้ว ใครกันที่เป็นคนบอกพระชายาตัวน้อยของข้า” หยางหลิวถามอย่างสงสัย เพราะเขามั่นใจว่ายังไม่ได้บอกกับเจ้าตัว

“วันนี้ข้าไปดื่มน้ำชาที่ตำหนักพระชายาซูฮวามาขอรับ มีพระชายาเหมยหลิน และพระชายาหวงลี่ด้วย”

“แล้วเป็นเช่นไรบ้าง”

“พระชายาทั้งหมดของท่านอ๋องใจดีมากขอรับ อีกอย่างที่ตำหนักพระชายาซูฮวาขนมอร่อยมาก โอ๊ย!!” พูดไม่ทันจบจมูกเล็ก ๆ ก็ถูกมือใหญ่บีบจนขึ้นสี หลี่หมิงยกมือขึ้นปิดจมูกพร้อมกับส่งสายตาเคือง ๆ ตอบกลับ

“จะบอกว่าข้าดูแลเจ้าไม่ดีหรือ” หยางหลิวทำเสียงดุ ทว่าสีหน้ากลับตรงกันข้าม ใบหน้าหล่อเหลาแย้มยิ้มออกมา

“ท่านอ๋องแกล้งข้าหรือขอรับ”

“ข้าลงโทษเจ้าต่างหาก บอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้วรู้สึกเช่นไรบ้าง” หยางหลิวกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ราวกับว่าไม่อยากให้ร่างเล็กในอ้อมกอดนี้หายไป

“ข้าสงสารท่าน คนดีเช่นท่านไม่น่าเจอคำสาปเช่นนี้ แล้วท่านอ๋องรู้หรือยังขอรับว่าแก้คำสาปสำเร็จหรือไม่” หลี่หมิงถามอย่างสงสัย เพราะตนแต่งงานกับท่านอ๋องมาเกือบ 1 สัปดาห์แล้ว ควรต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง

“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน” หยางหลิวตอบตามความจริง เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าคำสาปนั่นสลายไปหรือยัง เพราะไม่สามารถหาสิ่งใดมาพิสูจน์ยืนยันได้

“งั้นข้าคิดว่า…”

“เจ้าว่าเช่นไร” หยางหลิวตั้งใจฟัง ทว่าร่างเล็กในอ้อมกอดกลับหยุดเงียบไปดื้อ ๆ

“ช่วงนี้ท่านอ๋องอยู่แต่กับข้า บางทีหากท่านอ๋องเสด็จไปค้างพระชายาท่านอื่นบ้าง อาจจะรู้ก็ได้นะขอรับว่าคำสาปสลายไปหรือยัง” เรื่องนี้หลี่หมิงก็ได้ฟังมาจากพระชายาทั้งสามเช่นกัน ว่าท่านอ๋องไม่ได้ไปหาพวกนางเลย อีกทั้งคำสาปนั่นก็ทำให้ท่านอ๋องไม่สามารถมีบุตร ส่วนตนนั้นก็ไม่สามารถมีบุตรได้เช่นกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ได้คือท่านอ๋องต้องไปหาพวกนาง แม้พูดเสนออย่างนั้นแต่หลี่หมิงเองกลับรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่อก พระชายาตัวเล็กจึงได้แต่ก้มหน้าซุกกับอกแกร่ง ราวกับว่าไม่อยากห่างจากอ้อมอกนี้ไป

“เจ้าต้องการเช่นนั้นหรือ” หยางหลิวเข้าใจดีในสิ่งที่หลี่หมิงบอก มิใช่เขาไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร ทว่าตั้งแต่ที่ได้กอดร่างเล็กนี้เขาก็รู้สึกไม่อยากผละออกไปไหน อยากกอดเอาไว้แบบนี้ทุกค่ำคืน

“ขอรับ นั่นเป็นวิธีเดียวที่จะพิสูจน์ได้” หลี่หมิงตอบเสียงเบา

“ข้าเข้าใจแล้ว” หยางหลิวตอบ พร้อมกับช้อนใบหน้าที่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาขึ้นมา ที่จมูกเล็ก ๆ ยังมีรอยแดงที่เกิดจากการกลั่นแกล้งพระชายาหลงเหลืออยู่ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงจนแนบชิด เมื่อปลายจมูกชนกันหยางหลิงจึงเอ่ยถามเบา ๆ “เจ็บหรือไม่”

ไม่ทันได้ตอบริมฝีปากอวบอิ่มถูกประกบ ไม่มีการหยอกล้อดั่งครั้งไหน ๆ ทันทีที่ทั้งสองสัมผัสกัน ลิ้นร้อนชื้นของหยางหลิวก็แทรกเข้าไปด้านใน จูบของหยางหลิวครานี้รุนแรงแทบขาดใจ จนหลี่หมิงต้องยกมือขึ้นทุบที่อกแกร่ง คล้ายจะบอกว่าร่างเล็กเริ่มทนไม่ไหว ทว่าหยางหลิวกลับไม่สนใจ เขารวบมือทั้งสองข้างของพระชายาเอาไว้หลวม ๆ ก่อนจะดันให้ร่างเล็กล้มตัวนอนราบกับที่นอน ทันทีที่หยางหลิวถอดริมฝีปาก หลี่หมิงหอบหายใจสูดอากาศเข้าปอดราวกับจะขาดใจ ดวงตากลมโตเอ่อล้นเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

“อ๊ะ..อ๊า” ยอดอกแบนราบถูกปรนเปรอด้วยปลายลิ้น หลี่หมิงแอ่นกายขึ้นด้วยความเสียวระคนเจ็บ เพราะหน้าอกอีกข้างถูกปลายนิ้วของหยางหลิวบดขยี้ยอดอกจนแข็ง หน้าอกและลำคอขาวเต็มไปด้วยรอยจูบแทบจะไม่มีบริเวณไหนไม่ถูกสัมผัส

“ตรงนั้น…อย่า” หลี่หมิงร้องลั่นเมื่อส่วนอ่อนไหวถูกครอบครองด้วยริมฝีปากอุ่นชื้น ขาเรียวขยับอ้ากว้างออกอย่างไม่รู้ตัว หยางหลิวเหลือบมองร่างเล็กที่บิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่านจนร่างกายสั่นระริก ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเบา ๆ พร้อมกับปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมา

หยางหลิวไม่รอให้หลี่หมิงได้พักหายใจ เขาคายหยาดน้ำที่ร่างเล็กปลดปล่อยออกมาใส่ช่องทาง ก่อนจะค่อย ๆ สอดใส่ปลายนิ้วเข้าไปอย่างช้า ๆ แม้จะเคยร่วมรักกันมาแล้ว แต่ช่องทางนั้นก็ยังเข้าไปได้ยาก

“อื้อ….” ร่างเล็กรู้สึกอึดอัด แต่ก็ไม่เจ็บเช่นคราแรก หลี่หมิงเพียงบิดเร่าตัวไปมาเท่านั้น หยางหลิวเองก็ใจเย็นพยายามเบิกช่องทางให้คุ้นชิน เพื่อรองรับแท่งมังกรที่กำลังขยายอยู่ตอนนี้ หยางหลิวขยับนิ้วมือเข้าออก พร้อมกับสอดปลายนิ้วเพิ่มเข้าไปเรื่อย ๆ จนช่องทางเริ่มอ่อนนุ่ม

“อ๊ะ…อ๊า” หลี่หมิงครางออกมาอย่าลืมตัว เมื่อปลายนิ้วกระทบกับจุดกระสันด้านใน

“พระชายาของข้า คราวนี้ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเสร็จก่อนข้า” ช่องทางที่ถูกเติมเต็มด้วยปลายนิ้วขมิบถี่ ๆ เมื่อหยางหลิวถอดนิ้วออก ร่างหนาปลดอาภรณ์ของตนเองออกจนหมด เขาจับแท่งมังกรที่ปวดหนึบจ่อตรงช่องทางที่ขมิบรัว ๆ ก่อนจะกดแก่นกายเข้าไปทีเดียวจนสุด หลี่หมิงสะดุ้งเฮือก แต่ก็โดนปลอบประโลมด้วยจูบอย่างเอาใจ หยางหลิวระงับอารมณ์ตนเองก่อนจะค่อย ๆ กอดรักหลี่หมิงอย่างอ่อนโยน