1. ข้ามภพ

หญิงสาวร่างอ้วนนอนสลบสไลในบนหุบเขาแห่งหนึ่ง พอรู้สึกตัวร่างกายพลันมีความรู้สึกเหมือนกำลังแผดเผาไปด้วยไฟราคะ

ร้อน ร้อนมาก เหตุใดร่างกายนางถึงได้รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้.....?

มู๋ชิงเหยาจำได้ว่ากำลังทำการวิจัยอยู่ในห้องแล็บส่วนตัว เหตุใดถึงได้มาโผล่ยังที่แปลกตาเช่นนี้ แถมตอนนี้เธอยังถูกวางยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรง จนร่างกายเริ่มสั่นระริก ลมหายใจระส่ำระสาย

เธอเป็นถึงศัลยแพทย์อันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย และยังเชี่ยวชาญในด้านการปรุงยาพิษและยาถอนพิษทุกชนิด มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอได้รับในขณะนี้ คือสิ่งใดกันแน่

"โธ้เอ๊ย...นี้อย่าบอกนะว่าฉันได้ย้อนเวลามา ให้ตายซิ....เวลาอ่านในนิยาย...พอเป็นคนอื่นข้ามเวลา แต่ละคนดูสวยพิ้งพร้อมกับมีไอเทมมากมายสารพัด แต่พอเป็นฉันทำไมถึงได้อนาถาเช่นนี้ แถมยังไม่มีไอเทมพิเศษโผล่ตามออกมาเหมือนในนิยายอีก โธ้...ชีวิตน้อยๆของฉัน...ทำไมถึงได้สุดแสนจะรันทดแบบนี้เนี้ย..." มู๋ชิงเหยาได้แต่แอบพึมพำอยู่ภายในใจ

ครั้นพยายามนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างนี้กลับมีชื่อเหมือนกับเธอเป๊ะ แตกต่างกันเพียงรูปร่างหน้าตาและความสามารถ

"ชิงเหยา...เจ้าอย่าได้โทษข้าเลยนะ หากจะโทษก็ต้องโทษที่เจ้านั้นโง่เขลา เหตุใดคนอัปลักษณ์เช่นเจ้า ถึงได้มีสิทธิ์เป็นคู่หมั้นซุนอ๋อง เหตุใดถึงไม่ใช่ข้า หรือเพียงเพราะบิดาของเจ้าเป็นสหายสนิทของฝ่าบาท เจ้าจึงได้มีอภิสิทธิ์มากกว่าข้าอย่างนั่นหรือ หญิงอัปลักษณ์เฉกเช่นเจ้า อย่าริบังอาจทำให้ซุนอ๋องต้องมาด่างพร้อยเพราะเจ้าเชียว ช่างไม่เจียมตัวเสียบ้างเลย ตั้งแต่เล็กจนโต...เจ้าก็คอยเป็นเสี้ยนหนามในใจข้ามาโดยตลอด ยาปลุกกำหนัดชนิดรุนแรงที่เจ้าพึ่งจะดื่มไปเมื่อครู่ เจ้าควรขอบคุณข้าถึงจะถูก ไม่เช่นนั้นชาตินี้เจ้าก็อย่าหวังจะมีสามีเลย...ฮ่าๆๆๆ...." น้ำเสียงภาคภูมิใจของหญิงสาวตรงหน้าเอ่ยอย่างผู้ชนะ

หญิงบ้าคนนี้กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่.....?

หรือว่าเธอกำลังคุยกับฉัน....?

ปากร้ายๆแบบนี้....น่าจะถูกตบให้คว่ำจริงๆเลย...ให้ตายสิ

ถึงแม้มู๋ชิงเหยาจะเป็นศัลยแพทย์ชื่อดัง แต่ต้นตระกูลของเธอก็เป็นคนที่มีอำนาจล้นฟ้า ไม่ใช่แค่มีความสามารถพิเศษเกี่ยวกับพิษทุกชนิดเท่านั้น เธอยังเป็นอาจารย์สอนวิชาศิลปะป้องกันตัว และคว้าแชมป์โลกมาแล้วจนนับครั้งไม่ถ้วน จะยอมให้คนอื่นมายืนชี้หน้าด่าปาวๆได้ยังไง....

มู๋ชิงเหยาพยายามทำความเข้าใจเกี่ยวกับคนตรงหน้า และสถานะการณ์ก่อนหน้านี้....

"ชิงเหยา...เจ้าควรจะตายไปในท้องพร้อมกับมารดาของเจ้าตั้งนานแล้ว....ใยถึงยังมีชีวิตเชิดหน้าชูคอมาได้จนถึงทุกวันนี้ รูปร่างอ้วนลงพุงอัปลักษณ์เยี่ยงเจ้า แถมใบหน้ายังเต็มไปด้วยหลุมสิวขรุขระ ช่างน่าสะอิดสะเอียนจริงๆ......" ไป่หลินกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด รูม่านตาหดลงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

ไป่หลินเป็นบุตรสาวคนเล็กของท่านเว่ยกั๋วกง ปีนี้นางถึงวัยปักปิ่นพร้อมมู๋ชิงเหยา และเป็นเพื่อนสนิทมู๋ชิงเหยามาตั้งแต่วัยเยาว์ ในสายตาคนนอก...ไป่หลินเป็นเพียงหญิงสาวที่อ่อนโยนบอบบาง มีเมตตา คอยปกป้องมู๋ชิงเหยามาโดยตลอด แต่ความเป็นจริง...ไป่หลินกลับคอยเป่าหูมู๋ชิงเหยาไปในทางที่ผิด และไม่เคยหวังดีกับมู๋ชิงเหยาแม้แต่นิดเดียว เหตุผลเพียงเพราะว่า ไป่หลินได้ตกหลุมรักซุนอ๋องจนหัวปักหัวปำ และคอยชักใยแผนการร้ายอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆมาโดยตลอด

มู๋ชิงเหยาผู้ซึ่งควรจะหมดสติ กลับลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มเยาะไป่หลินอย่างน่าขนลุก ทำให้ไป่หลินรู้สึกตื่นตระหนกต่อแววตานั้น

"พรึบ!!!"

"แค่ก...แค่ก...แค่ก...ช...ชิงเหยา ปล่อยข้านะ.....?

"หึ...เธอคงจะเป็นไป่หลินซินะ....โถ้ๆๆ...อุส่าห์วางแผนเอาไว้ตั้งมากมาย เหตุผลเพียงเพราะผู้ชายแค่คนเดียว ช่างเป็นเด็กสาวที่หมกหมุ่นในตัณหาราคะจริงๆ ความรักมักทำให้คนตาบอดและโง่เขลา อุส่าห์มีสหายที่ดีพร้อมอยู่ในมือแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่เห็นคุณค่า ถ้าไม่เรียกว่าโง่เขลาเบาปัญญา แล้วจะให้เรียกว่าอะไรอีกละ.....?

"หุบปาก....หากไม่ใช่เพราะเจ้า ป่านนี้ข้าคงได้ครองคู่กับซุนอ๋องไปนานแล้ว หญิงอัปลักษณ์เช่นเจ้าจะไปรู้อะไร...."

"เพลี้ยะ...!!!"

"ตบนี้เพื่อเตือนสติ ในเมื่อเธอเป็นคนทำลายมิตรภาพที่เคยมีร่วมกันมา เช่นนั้นแล้ว...ยาปลุกกำหนัดส่วนที่เหลือ เธอก็ต้องร่วมอิ่มเอมไปพร้อมกับฉันด้วยถึงจะถูก จะปล่อยให้ฉันสนุกไปคนเดียวได้ยังไง ของดีๆแบบนี้ควรต้องแบ่งปันสหายรักถึงจะถูก...." มู๋ชิงเหยาแสยะยิ้มหลังจากเอ่ยจบ

"อย่านะ...อึก...อึก แค่ก...แค่ก...!!! ไป่หลินเริ่มตื่นตระหนก เมื่อเห็นมู๋ชิงเหยาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

มู๋ชิงเหยาเอื้อมมือไปสกัดจุดไป่หลินอย่างรวดเร็ว และกรอกยาปลุกกำหนัดในส่วนที่เหลือจนหมดเกลี้ยง

"แค่ก...แค่ก...แค่ก...นางสารเลว...แค่ก....แค่ก..."

"ชิ...คนเลวย่อมต้องเจอกับคนที่เลวกว่า ในเมื่อเพื่อนรักอยากได้สามีจนตัวสั่น ฉันจะไม่สนองให้ก็คงจะไม่ได้....? มู๋ชิงเหยาดึงผ้าคลุมหน้าตัวเองออก แล้วนำไปสวมให้ไป่หลินแทน ก่อนจะรีบวิ่งไปหลบอยู่อีกฝั่งเพื่อรอดูเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น

เพียงเวลาไม่นาน ชายฉกรรจ์หลายคนรีบเปิดประตูเดินเข้ามาภายในกระท่อมร้าง แสงตะเกียงที่มืดสลัวทำให้มองเห็นใบหน้าหญิงสาวได้เลือนลาง

"ลูกพี่ ไหนท่านบอกว่านางอ้วนลงพุงยังไงละ แล้วเหตุใดรูปร่างนางถึงได้ไม่เหมือนกับที่ท่านเคยบอก....? ชายฉกรรจ์คนหนึ่งยืนเอามือเกาหัวอย่างงงงวย

"หุบปาก ไม่ต้องพูดมาก แค่ทำตามที่ผู้ว่าจ้างบอกมาก็พอ หลังจากเสร็จธุระ พวกเราก็แค่รีบไปรับเงินว่าจ้างในส่วนที่เหลือ...เรื่องที่ไม่ควรถาม ก็อย่าถามให้มากความ รีบๆไปจัดการนางซะ.."

"หวังว่าเรื่องที่พวกเราทำ คงจะไม่ถูกจับได้หรอกนะ...?

"ไอ้โง่....ปากเจ้าช่างอัปมงคลยิ่งนัก หุบปากเน่าๆของเจ้าเสีย ที่นี้เราอยู่นานไม่ได้...รีบไปทำตามที่ข้าบอกก็พอ...เร็วเข้าสิ"

"ทราบแล้วลูกพี่..."