2. ยาถอนพิษ

"กรี้ด...ไอ้พวกชั้นต่ำ พวกแกคิดจะทำอะไรห้ะ นังแพศยานั้นพึ่งจะหนีไปได้ไม่นาน ยังไม่รีบไปจับตัวนางอ้วนนั้นกลับมาให้ข้าอีก..." เว่ยไป่หลินกัดฟันกรอดเอ่ยเล็ดลอดผ่านไรฟัน

"คุณหนู...เหตุใดท่านถึงได้มาอยู่ที่นี้.....? องครักษ์ส่วนตัวเว่ยไป่หลินพึ่งจะเดินมาถึงพอดี เขาก็จำเสียงเจ้านายได้ขึ้นใจ

"มัวยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบมาคลายจุดให้ข้าอีก...." เว่ยไป่หลินรีบหันไปบอกองครักษ์ส่วนตัวอย่างเกรี้ยวกราด

"ขอรับคุณหนู...."

ชายฉกรรจ์ทั้งหมดเมื่อได้ยินเช่นนั้น ต่างก็รีบคุกเข่าลงจนตัวสั่น แล้วรีบวิ่งออกไปตามหามู๋ชิงเหยาตามคำสั่ง ตอนนี้จึงเหลือเพียงเว่ยไป่หลินและองครักษ์ส่วนตัว เมื่อฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเริ่มออกฤทธิ์ เว่ยไป่หลินจึงไร้สติสัมปชัญญะ ผลักร่างองครักษ์ส่วนตัวให้นอนราบไปกับพื้น พร้อมกับขึ้นคร่อมร่างเขาทันที

"คุณหนู...นี้ท่านจะทำสิ่งใด....?

"หุบปาก....รีบช่วยข้าแก้พิษ หากเรื่องในวันนี้หลุดออกไป ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งเสีย..."

มู๋ชิงเหยามองดูเว่ยไป่หลินกับองครักษ์นัวเนียกันอย่างเมามัน ฉาก18+ตรงหน้าทำให้มู๋ชิงเหยาไม่อาจทนดูได้อีกต่อไป ร่างอ้วนๆรีบประคองตัวเองให้มุ่งหน้าไปอีกฝั่งตรงข้าม หลังจากปรากฎถ้ำอยู่ด้านหน้า มู๋ชิงเหยาจึงพยายามเดินโซซัดโซเซเข้าไปภายในถ้ำเพื่อซ่อนตัว

วินาทีนี้...มู๋ชิงเหยาจิกเล็บไปที่ฝ่ามือจนเลือดออกเพื่อประคองสติให้มั่นคง

"ให้ตายเถอะ ร่างอ้วนนี้ถูกวางยาพิษเอาไว้หลายชนิด โชคดีที่ฉันสกัดพิษเอาไว้ได้ แต่ยาปลุกกำหนัดที่ได้รับ จะต้องรีบถอนพิษออกก่อน..."

มู๋ชิงเหยาสาดส่องสายตาไปทั่วทั้งบริเวณ เหตุใดภายในถ้ำถึงได้มีกลไก เหมือนกับว่ามีคนจงใจสร้างเอาไว้ หรือเพื่อป้องกันศัตรูที่หลงทางเข้ามา หลังจากมู๋ชิงเหยาผ่านกลไกด่านสุดท้าย ร่างทั้งร่างก็ตกลงไปสู่เบื้องล่างอย่างไม่ทันตั้งตัว

"กรี๊ดดด....!!!

"อ่ะ...โอ้ยเจ็บชะมัด...ไอ้โง่คนไหนมันดันมาสร้างกลไกเอาไว้แบบนี้กันเนี้ย ดีนะที่ฉันเคยอ่านตำราของคุณปู่ผ่านตามาบ้าง ไม่งั้นคงได้กลายเป็นศพไปแล้วตั้งแต่ด่านแรก..."

"แค่ก....แค่ก...แค่ก.." เสียงไอของบุรุษปริศนาดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้มู๋ชิงเหยาได้สติขึ้น

"ว้าย....คุณเป็นใคร แล้วทำไมถึงได้มานอนแก้ผ้าอยู่ที่นี้...? มู๋ชิงเหยามองคนเบื้องหน้าอย่างงุนงง ภายในใจก็รู้สึกหนาวเหน็บแทน

บุรุษผมสีเงินสวมผ้าสีขาวปิดตา ตอนนี้เขากำลังนอนอยู่บนแท่นน้ำแข็งที่หนาเตอะ สวมเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว เผยให้เห็นซิกแพคที่ขาวจั้ว รัศมีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อคนตรงหน้า

คำนั้นเขาควรจะถามคนตรงหน้ามากกว่า ว่านางเป็นใครมาจากไหน แล้วเหตุใดนางถึงได้ผ่านกลไกเข้ามาภายในถ้ำมรกตที่เขาสร้างเอาไว้อย่างแน่นหนาได้อย่างง่ายดาย...

ณ กระท่อมร้างบนหุบเขา...

นายทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งมาพร้อมถืออาวุธครบมือ เมื่อวิ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูทางเข้ากระท่อมร้าง บุรุษสูงวัยผู้หนึ่งรีบยื่นเท้าถีบประตูเข้าไป จนประตูไม้พังพินาศไปในคราเดียว

"ปัง...!!!"

"กรี๊ดดดด....ช่วยด้วย....ช่วยข้าด้วย...เจ้าโจรชั่วนี้..มันกำลังจะย่ำยีข้าเจ้าคะ.." เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้น นางรีบหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ

"สารเลวววว กล้าดีอย่างไรถึงได้หาญกล้าลักพาตัวหญิงสาวมาอุกอาจเยี่ยงนี้...!!! เสียงคำรามกล่าวออกมาด้วยไฟโทสะที่กำลังเดือดพล่าน พร้อมกับชักกระบี่บั่นคอองครักษ์ส่วนตัวของเว่ยไป่หลินจนขาดออกเป็นสองท่อน

เว่ยไป่หลินตะลึงมองจนตาค้าง แต่ภายในใจกลับแสยะยิ้มอย่างลำพองใจ ในที่สุดความลับที่นางสูญเสียความบริสุทธิ์ไป ก็ได้ถูกกำจัดทิ้งไปหมดแล้ว โดยที่นางไม่ต้องลงมือเอง...

"กรี๊ดดดด...." เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะแสร้งทำทีหมดสติไปต่อหน้าต่อตาของทุกคน

"นางไม่ใช่เหยาเอ๋อร์ของข้า เหตุใดถึงเป็นคุณหนูเว่ย แล้วลูกสาวข้าเล่า มิใช่ว่ามีคนเห็นนางถูกลักพาตัวมาที่นี่หรอกหรือ หรือว่าพวกเขาจะจำคนผิด....?

"เรียนท่านแม่ทัพใหญ่...แล้วพวกเราควรทำเช่นไรต่อ...?

"พวกเจ้าสองคน รีบพาตัวคุณหนูเว่ยส่งกลับไปที่จวนท่านเว่ยกั๋วกงให้ปลอดภัย ส่วนที่เหลือตามข้าออกไปตามหาคุณหนูต่อ..."

"รับทราบขอรับท่านแม่ทัพใหญ่..."

อายุยังน้อยแต่กลับเจ้าแผนการเหมือนบิดา ช่างเป็นเด็กสาวที่ร้ายกาจโหดเหี้ยมเกินอายุ มู๋ชิงซานมองแผนการของเว่ยไป่หลินออก จึงได้แต่เก็บงำความขุ่นเคืองเอาไว้ในใจ เพราะถือว่าเว่ยไป่หลินเป็นสหายรักของบุตรสาว หากบุตรสาวได้รู้ความจริงเข้า เกรงว่าบุตรสาวคงจะสะเทือนใจ จนตรอมใจขึ้นมา

ภายในถ้ำมรกต...

มู๋ชิงเหยากัดฟันระงับความเจ็บปวดในร่างกาย ตอนนี้ฤทธิ์ยาเริ่มออกฤทธิ์เพิ่มทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น จนเธอแทบจะทรุดตัวล้มลงไปกับพื้น พลันสายตาหันไปจ้องมองบุรุษปริศนาตรงหน้า...

บุรุษผมสีเงินพลันรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว เมื่อเห็นสายตาหญิงอ้วนอัปลักษณ์กำลังจ้องมองเขาดวงตาเปล่งประกาย ถึงแม้จะสวมผ้าปิดตา แต่เขาก็มองเห็นท่าทีคนตรงหน้าได้เลือนลาง...

"ค่ำคืนวสันต์มีค่าดั่งทองพันช่าง...คุณไม่คิดเช่นนั่นหรอกหรือ...? มู๋ชิงเหยากระพริบตาปริบๆ พร้อมกับยิ้มกว้าง

"ไสหัวไปให้พ้น..." บุรุษผมสีเงินกัดฟันเอ่ยขึ้น ยามนี้เขากำลังเดินลมปราณขับพิษเย็นในร่างกายออก หากเคลื่อนไหวตอนนี้ จะทำให้ธาตุไฟเข้าแทรก ซึ่งอันตรายถึงชีวิต

"ร่างกายคุณก็ถูกพิษเหมือนกันไม่ใช่หรอ หากยอมถอนพิษให้ฉัน ฉันจะช่วยคุณถอนพิษเป็นการตอบแทน....? มู๋ชิงเหยากล่าวอย่างมีชั้นเชิง เพียงมองแว้บเดียว เธอก็สามารถรู้ชนิดของพิษที่เขาได้รับ

หนานกงจิ่งพลันหยุดชะงัก หญิงสาวตรงหน้ากลับรู้จักวิชาแพทย์ และรับรู้ว่าเขาได้รับพิษชนิดใด ถือว่านางยังพอมีความสามารถ แต่ความบริสุทธิ์ของหญิงสาวถือเป็นเรื่องต้องห้าม เหตุใดหญิงสาวตรงหน้าถึงไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้....?