3. สตรีบ้าบิ่น

หนานกงจิ่งเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ชีวิตรักสันโดษและชอบเก็บตัว น้อยนักที่จะโผล่ออกมาให้ผู้คนได้พบเห็น ภายในดวงตาเขาตอนนี้ฉายแววอำมหิต ตั้งแต่จำความได้เขาไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีคนใดมาก่อนในชีวิต มีเพียงพระมารดาและแม่นมเท่านั้น สตรีตรงหน้าชั่งหาเรื่องตายใส่ตัว

มู๋ชิงเหยาเดินเข้าไปใกล้หนานกงจิ่ง พร้อมกับมองสำรวจร่างกายเขาอย่างฉกฉวย ยิ่งทำให้หนานกงจิ่งโมโหจนควันออกหู

มู๋ชิงเหยาขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมา เธอจ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างชั่งใจ ก่อนจะใช้สายตาสำรวจร่างกายเขาอย่างพินิจอีกครั้ง แล้วจึงนิ่งไปครู่หนึ่ง

สายตาที่มองดูรูปร่างอันน่าดึงดูด กลับถูกหญิงอ้วนคนนี้เบะปากมองบน นางจ้องมองหนานกงจิ่งอย่างไม่สบอารมณ์

"รูปร่างถือว่าผ่าน แต่เสียอย่างเดียวที่เป็นคนตาบอด...จิ้...จิ้...จิ้..." มู๋ชิงเหยาจิ๊ปากพร้อมกับสายหัวไปมา

ท่าทางที่ฝ่ายตรงข้ามแสดงออกมา หนานกงจิ่งที่ไม่เคยเสียหน้าเช่นนี้มาก่อนในชีวิต กลับถูกหญิงอัปลักษณ์ผู้นี้ตำหนิเขาอย่างโจ่งแจ้ง ตอนนี้เขาโมโหสุดขีด จนกระอักเลือดออกมา

"หึ...คำพูดแค่นี้ก็ทนไม่ไหวเสียแล้ว แล้วเรื่องบนเตียงคุณจะทนไหวหรือ....?

"หญิงสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า....อึก..." หนานกงจิ่งพยายามใช้แรงที่เหลือพูดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

"ชิ...นึกว่าฉันอยากยุ่งกับคุณนักหรือไง แต่ตอนนี้มีแค่คุณเท่านั้นที่จะช่วยถอนพิษให้ฉันได้...ถือว่าเราเสมอกัน..."

"บังอาจ หากแตะต้องข้า เจ้าจะต้องเสียใจ....!!!

สตรีตรงหน้าเสียสติไปแล้วจริงๆ นางถึงกลับจะใช้เขาเป็นยาถอนพิษ เสมอกันอย่างนั้นหรือ นางช่างพูดได้ไม่อายปาก....?

"จุ๊ จุ๊ จุ๊ ประเดี๋ยวก็ได้ธาตุไฟเข้าแทรกตายก่อนพอดี ตอนนี้พี่สาวไม่มีเวลาแล้ว ถึงยังไงเราก็ได้ประโยชน์ร่วมกัน ขัดขืนไปก็ไร้ผล..." มู๋ชิงเหยาไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป ก่อนจะเริ่มถอดอาภรณ์ตัวเองออกทีละชิ้นไปจนหมด

หนานกงจิ่งพอได้ยินสิ่งที่สตรีอัปลักษณ์ตรงหน้ากล่าวออกมา เขายิ่งแสดงสีหน้าโกรธแค้น หากยามนี้ร่างกายเขาปกติดี สตรีตรงหน้าคงได้ถูกเขาบีบคอตายไปตั้งนานแล้ว

"หยุดนะ...เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร..? หนานกงจิ่งกล่าวเล็ดลอดผ่านไรฟันออกมาอีกครั้ง ซึ่งเต็มไปด้วยการข่มขู่

"ฉันจะไปรู้จักคุณได้ยังไง ฉันไม่ได้สนใจพื้นเพคุณเลยสักนิด หลังจากถอนพิษเสร็จ รับรองฉันจะไม่โผล่หน้ามาให้คุณเห็นอีกแน่นอน ฉันให้สัญญา..."

คำพูดที่แปลกประหลาดของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้หนานกงจิ่งกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง จนหมดสติไปในที่สุด

"ไอ๋หย๋า...หมดสติไปแล้วก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องเปลืองแรงบังคับ เพราะถึงยังไงเราก็วินๆกันทั้งคู่..."

หลังจากมู๋ชิงเหยาถอนพิษเสร็จ เธอก็ได้ตรวจชีพจรให้หนานกงจิ่ง พร้อมยังเขียนตำรับยาแก้พิษเบื้องต้น และวิธีฝังเข็มเอาไว้ให้เขาตามสัญญา เพื่อจะได้ไม่ต้องมีสิ่งใดติดค้างต่อกัน จากนั้นมู๋ชิงเหยาจึงรีบจากไปในทันที....

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม...

องครักษ์ส่วนตัวของหนานกงจิ่งปรากฏตัวขึ้น เขาเดินมาพร้อมกับยาถอนพิษ เมื่อเห็นว่าพิษในร่างกายของเจ้านายได้สลายหายไปอย่างไร้สาเหตุ ภายในใจกลับรู้สึกสงสัย ครั้นสายตาเพ่งมองไปที่เรือนร่างของเจ้านาย กลับยิ่งตกตะลึงมากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นรอยประทับสีแดง เต็มไปทั่วเรือนร่างของเจ้านายอย่างไร้ปรานี....

"ท...ท่านอ๋อง...!!!

สตรีบ้าบิ่นที่ไหน บังอาจมาปล้นชิงความบริสุทธิ์นายท่านเขาไป เรื่องนี้ตงฟางจะต้องเก็บเอาไว้เป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายออกไปให้คนนอกรู้เด็ดขาด เรื่องราวในคืนนี้ต่อให้ต้องตาย เขาก็ต้องเก็บงำความลับของเจ้านายเอาไว้....

หากสตรีผู้นั้นรู้ว่านายท่านคือพระอนุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน อยู่ใต้คนผู้เดียวอยู่เหนือคนนับหมื่น เพียงคำพูดเดียวก็สามารถทำให้สตรีผู้นี้ตายอย่างไร้ที่ฝังกลบ และถูกประหารไปเก้าชั่วโคตรอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง...

ไม่รู้ว่าเป็นบุตรสาวตระกูลใด ช่างไม่กลัวตายเสียเลยจริงๆ หารู้ไม่....สตรีผู้นี้กำลังสร้างหายนะให้แก่ตระกูลของนางเข้าแล้ว......

"......."

ตงฟางเหลือบสายตาไปเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งวางอยู่ข้างเจ้านาย ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู แล้วเบิกตาโพลงโตอย่างตกตะลึง

"ไม่จริง...สตรีบ้าบิ่นผู้นี้รู้จักวิชาแพทย์ด้วยหรือนี้.....? ตงฟางพยายามครุ่นคิด ก่อนจะดึงสติกลับคืนมา แล้วใช้วิชาตัวเบาหายไปพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น เพื่อนำไปตรวจสอบ

หนานกงจิ่งค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างงงงวย เขาพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างมีสติ ตอนนี้ร่างกายเขาสัมผัสได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่กำลังไหลเวียนไปทั่วร่างกาย เขาไม่เคยรู้สึกเบาสบายเช่นนี้มาก่อนในชีวิต นี้ถือเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา ที่เขารู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่า ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายเช่นนี้ ทำให้นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่พึ่งจะผ่านพ้นไปสดๆร้อนๆ จากนั้นแววตาพยัคฆ์ก็เริ่มจมดิ่งลง ครุ่นคิดบางอย่างขึ้นมา...

"ตระกูลมู๋....? หนานกงจิ่งหันไปหยิบป้ายหยกที่ร่วงหล่นอยู่ด้านข้างขึ้นมาดู พร้อมกับแสยะยิ้มชั่วร้ายขึ้น

ผมสีเงินค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดวงตาที่เคยพร่ามัวกลับมองเห็นได้ชัดเจน ตอนนี้ร่างกายเขากลับเข้าสู่สภาวะปกติ ทุก15ค่ำของเดือนพิษจะกำเริบขึ้นมา ทำให้เกิดดวงตาพร่ามัวและมีสีผมเปลี่ยนไป ร่างกายที่เคยถูกมดรุมทึ้งทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็น ไร้ซึ่งยาถอนพิษ ทุกครั้งทำได้เพียงสกัดกั้นพิษเอาไว้ชั่วคราว แต่ตอนนี้กลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ครั้นนึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งจะถูกพรากความบริสุทธิ์ไป หนานกงจิ่งก็รู้สึกเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาฉายแววตามัจจุราชขึ้น หางตาพลันเหลือบไปเห็นร่องรอยที่หญิงสาวปริศนาทิ้งเอาไว้ให้ดูต่างหน้า ช่างเป็นความอัปยศอดสูยิ่งนัก หนานกงจิ่งรีบเอามือนวดคลึงขมับอย่างสิ้นหวัง ภายในใจยิ่งรู้สึกโกรธเเค้น

"หึ...หญิงสาวตระกลูมู๋ แค้นนี้ข้าจะตอบแทนเจ้าคืนให้สาสม....คอยดูเถอะ...." หนานกงจิ่งกำหมัดแน่นหลังจากกล่าวจบ