INICIAR SESIÓNCompartir
84. เทพเซียนไร้สังกัด
Fecha de publicación:
2026-09-22 08:44:12
Último capítulo
พระชายาสารพัดพิษ 84. เทพเซียนไร้สังกัด
หนานกงจิ่งค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบกำไลหยกคู่ ของแทนใจที่มู๋ชิงเหยาเคยมอบให้ขึ้นมากำไว้แน่น ความเย็นของหยกซึมลึกเข้าถึงขั้วหัวใจ นัยน์ตาที่เคยว่างเปล่า พลันทอประกายความมุ่งมั่นอันบ้าคลั่งขึ้นมาอย่างลึกล้ำ "หากยามนี้พลังของมนุษย์ธรรมดาไม่อาจทลายประตูสวรรค์ได้...เปิ่นหวางก็จะฝึกบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นสูงสุด ต่อให้ต้องใช้เวลาสิบปี ร้อยปี หรือต้องตัดเซียนฆ่าเทพ...เปิ่นหวางก็จะหาทางบุกขึ้นไปดินแดนโอสถเทพ เพื่อทวงคืนภรรยาและลูกกลับคืนมาให้จงได้..." รังสีมังกรสุริยันในกายหนานกงจิ่งพุ่งทะยานขึ้นอย่างดุดัน แม้ร่างกายจะบาดเจ็บสาหัส แต่จิตวิญญาณแห่งเทพสงคราม กลับตื่นขึ้นมาใหม่ด้วยเปลวเพลิงแห่งความรักที่ไม่ยอมจำนนต่อสวรรค์ ความเจ็บปวดที่บีบคั้นขั้วหัวใจ ถูกแปรรูปเป็นเปลวเพลิงแห่งความบ้าคลั่ง หนานกงจิ่งไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่เค่อเดียว เขาละทิ้งตำแหน่งท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ ก้าวออกจากจวนจิ่งอ๋อง มุ่งหน้าสู่ถ้ำมังกรซ่อนเร้น บนยอดเขาที่สูงที่สุดและหนาวเย็นที่สุดของแคว้น สถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยไอเซียนบริสุทธิ์และปราณหยางเข้มข้น ฮ่องเต้ ไทเฮา และฮองเฮา พอได้รู้ความจริงที่เกิดขึ้น ก็ได้แต่ทำใจ ปล่อยให้หนานกงจิ
พระชายาสารพัดพิษ 83. ข้าคือหมิงเหยา
ร่างของคนทั้งสาม กลายเป็นละอองแสงสีเงินต่อหน้าต่อตาผู้คนในตำหนักศักดิ์สิทธิ์ ดุจภาพลวงตาที่เพิ่งถูกลมพัดปลิวมลายหายไป มู๋ชิงเหยามองความว่างเปล่าเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือความหวั่นไหวใดๆ ในดวงตา คล้ายกับร่างที่เพิ่งล้มคุกเข่าอ้อนวอนนางเมื่อครู่ เป็นเพียงฝุ่นผงที่ไม่อาจสั่นคลอนจิตวิญญาณสวรรค์ของนางได้แม้แต่น้อย "พวกเขาหายไปแล้ว..." เสี่ยวจิ่วที่ซบอยู่ข้างกายมู๋ชิงเหยา ส่งเสียงร้องครวญคราง มันมองไปยังจุดที่หนานกงจิ่งเคยยืนอยู่ด้วยความเศร้าโศก แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเจ้านาย มันก็ทำได้เพียงหดหัวกลับเข้าไปอย่างเงียบเชียบ หมิงชางทอดสายตามองหลานสาวด้วยความซับซ้อน ความทรงจำทางโลกของนาง ถูกลบล้างโดยสมบูรณ์จนไม่เหลือน้ำหนักใดๆ "เหยาเอ๋อร์...จิตวิญญาณสวรรค์ของเจ้าตื่นขึ้นโดยสมบูรณ์แล้ว ยามนี้ไร้ซึ่งพันธนาการ ไร้ซึ่งความห่วงหาทางโลก เจ้าพร้อมที่จะรับตำแหน่งผู้สืบทอดแห่งดินแดนโอสถเทพ และดูแลเสี่ยวหยวนเป่าในฐานะสายเลือดแท้แห่งตระกูลหมิงแล้วหรือยัง...? หมิงชางเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นก้องกังวาน มู๋ชิงเหยาก้มลงมองทารกน้อยในอ้อมอก เสี่ยวหยวนเป่าจ้องม
พระชายาสารพัดพิษ 82. พวกท่านเป็นใครกัน...?
เสียงหวานที่เคยเรียกนามเขาด้วยความรัก บัดนี้กลับกระแทกกระทั้นเข้ามาในแก้วหูด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเหินห่าง คำว่า "ท่านเป็นใคร..." วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้วงคะนึง ดุจคมมีดน้ำแข็งแทงทะลวงขั้วหัวใจ ร่างของหนานกงจิ่งสั่นสะท้าน ลมปราณมังกรสุริยันในกายปั่นป่วนจนเส้นเลือดปูดโปนตามลำคอ นัยน์ตาคู่คมเคยมุ่งมั่นบัดนี้เริ่มฉายแววสับสนและสิ้นหวัง ค่ายกลม่านหมอกลืมตื่นกำลังกัดกินจิตวิญญาณ ดึงเอาความกลัวอันใหญ่หลวงที่สุดในชีวิตของเทพสงคราม ออกมาบดขยี้ความกลัวที่จะถูกนางลืมเลือนไปตลอดกาล "เหยาเอ๋อร์...อย่าไปนะ..." หนานกงจิ่งพึมพำเสียงพร่า คุกเข่าลงกับพื้นหินท่ามกลางสายหมอกสีม่วง สติเริ่มพร่ามัว "น้องเขย ตั้งสติหน่อย นั่นคือภาพมายาของค่ายกล..." มู๋ชิงเย่ตะโกนลั่น พยายามจะโผเข้าไปดึงร่างน้องเขย แต่กลับถูกกระแสลมปราณสะกดวิญญาณต้านไว้จนก้าวขาไม่ออก "อาเย่ หยุดก่อน หากเข้าไปยามนี้ จิตวิญญาณของเขาจะแตกสลาย...ด่านนี้เป็นด่านจิตวิญญาณเฉพาะ มีเพียงความเด็ดเดี่ยวในใจของเขาเท่านั้นที่จะทลายมันได้..." อัลทราย่าร้องเตือนสามี เบื้องหน้าของหนานกงจิ่ง ภาพนิมิตแปรเปลี่ยนเป็นมู๋ชิงเหยากำลังจูงมือเสี่ยวหย
พระชายาสารพัดพิษ 81. ม่านหมอกลืมตื่น
ดวงตามู๋ชิงเหยาแดงก่ำ มองชายชราตรงหน้า หยดน้ำตาพลางไหลอาบแก้มเนียน... "มันคือวิบากกรรมแห่งสายเลือดแท้...ไม่มีผู้ใดหลีกหนีพ้น เว้นเสียแต่ว่า..." หมิงชางเว้นจังหวะ นัยน์ตาทรงพลังทอดมองไปทางม่านอาคมสวรรค์นอกตำหนัก "เว้นเสียแต่ว่า...อะไรหรือเจ้าคะท่านตา...? "ชายผู้นั้นจะสามารถฝ่าค่ายกลโอสถสวรรค์เก้าด่าน และม่านหมอกลืมตื่น ซึ่งเขาต้องเข้ามาหาเจ้าให้ทันก่อนที่ดวงจันทร์จะเต็มดวงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า...และกระตุ้นความทรงจำของเจ้าด้วยหยาดน้ำตาแห่งดวงจิตของเขาเองได้ แต่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ..." "เขาต้องมาแน่...อาจิ่งไม่มีวันทอดทิ้งข้ากับลูก..." มู๋ชิงเหยากัดริมฝีปากแน่น ภายในใจเฝ้าภาวนา หมิงชางถอนหายใจพลางเอื้อมมือไปอุ้มเสี่ยวหยวนเป่าขึ้นมา "ตาเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า...มนุษย์ธรรมดาผู้เป็นถึงเทพสงครามผู้นั้น จะมีความรักและความกล้าหาญมากพอที่จะทะลวงดินแดนโอสถเทพ เพื่อพวกเจ้าสองคนได้หรือไม่...? ณ จวนตระกูลมู๋... หนานกงจิ่งที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ รีบตรงดิ่งไปยังจวนตระกูลมู๋ เขายืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่พร้อมกับมู๋ชิงเย่และอัลทราย่า ด้านหลังของพวกเขาคือ ชุนเถา องครักษ์ต
พระชายาสารพัดพิษ 80. ดินแดนโอสถเทพ
บรรยากาศที่เคยอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะกลางจวนอ๋อง พลันพังทลายลงในชั่วพริบตา... ม่านพลังมหาศาลและแรงกดดันอันลึกลับบดบังไปทั่วทุกอณูผิว แม้แต่ เสี่ยวจิ่ว อสูรแมงมุมที่เคยซุกซนและไม่เกรงกลัวสิ่งใด บัดนี้กลับสั่นสะท้านไปถึงดวงจิต มันหดหัวมุดเข้าซุกซ่อนอยู่ในชายเสื้อของมู๋ชิงเหยาอย่างหวาดหวั่น...นั่นเพราะกลิ่นอายลมปราณเฉพาะตัวของคนกลุ่มนี้ คือกลิ่นอายแห่ง "ดินแดนโอสถเทพ" ถิ่นกำเนิดที่แท้จริงของมันและบรรพบุรุษ "อาจิ่ง.." มู๋ชิงเหยาร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นหนานกงจิ่งฝืนเค้นลมปราณมังกร หมายจะฝ่าม่านอาคมเข้ามาช่วยนางกับลูก จนเส้นเลือดในกายเดือดพล่าน ร่างของเทพสงครามกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโตก่อนจะล้มทรุดหมดสติลงกับพื้น "อาจิ่งหยุดนะ...พวกเจ้าทุกคนรีบปล่อยข้าออกไปนะ..." มู๋ชิงเหยาพยายามจะโผเข้าไปหาสามี แต่ทว่าฝ่ามือของชายฉกรรจ์ในชุดคลุมสีเทาเงินผู้นำกลุ่ม เพียงยื่นมือออกมาแตะที่บ่าของนางเบาๆ พลังลมปราณโอสถอันบริสุทธิ์และลึกลับก็แทรกซึมเข้าสู่จุดชีพจร ทำให้มู๋ชิงเหยาและเสี่ยวหยวนเป่า ตกอยู่ในสภาวะหลับใหลอย่างรวดเร็ว "คุณหนู...ขออภัยด้วย หากแต่คำสั่งของท่านเจ
พระชายาสารพัดพิษ 79. ลูกแฝด
สามเดือนต่อมา... กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปจนกระทั่งฤดูกาลเปลี่ยนทิศ บรรยากาศสงบสุขยามเช้าภายในจวนตระกูลมู๋พลันถูกคลื่นลมแห่งความอลเวงถาโถมใส่อีกครั้ง เมื่ออัลทราย่าที่กำลังนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ มีอาการคลื่นไส้วูบวาบจนต้องรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นอุดปาก ละทิ้งทุกสิ่งตรงหน้าแล้ววิ่งออกไปอาเจียนตรงชานเรือน! ผลลัพธ์ของศึกปั๊มลูกอันยาวนานและแสนอลเวงในครั้งนี้ สร้างความยินดีและเสียงหัวเราะให้แก่คนทั่วทั้งจวนตระกูลมู๋อย่างยิ่ง เมื่อมู๋ชิงเหยาได้ตรวจชีพจรให้แก่อัลทราย่าอีกครั้ง ปรากฏว่าชีพจรราบเรียบแต่แฝงด้วยพลังชีวิตถึงสองสายสอดประสานกันอย่างเด่นชัด อัลทราย่าตั้งครรภ์ลูกแฝดสมดั่งใจปรารถนา ทำเอาองค์หญิงแห่งทุ่งหญ้าหัวเราะร่าด้วยความภาคภูมิใจ ส่วนมู๋ชิงเย่ถึงกับน้ำตาไหลพูลด้วยความตื้นตัน (และรอดพ้นจากศึกหนักบนเตียงได้เสียที..) ทว่า...ทางฝั่งจิ่งอ๋องผู้ยิ่งใหญ่อย่างหนานกงจิ่ง กลับต้องเผชิญกับความจริงอันแสนชอกช้ำ แม้นว่าหนานกงจิ่งจะขยันเปิดศึกปรนนิบัติหวางเฟยทุกค่ำคืนอย่างตั้งอกตั้งใจ และมั่นใจในฝีมือระดับเทพสงครามของตนเองเพียงใด แต่ผ่านไปหลายเดือน มู๋ชิงเหยากลับไม่มีสัญญาณของการแพ้ท
También te puede gustar
OMG!! ฉันย้อนเวลากลับมาเจอปะป๊าตอนเขาอายุ14
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค2.8K vistasช่วยด้วย! ข้าถูกตัวร้ายปักธงเข้าให้แล้ว
เฟยเทียน / เงาจันทราสีหมึก / กัญญ์ญาภัค9.7K vistasปราการรักจักรพรรดิจอมมาร
肥鸟神/เทพเจ้านกอ้วน1.8K vistasแม่ม่ายจำยอมพร้อมกับกระพรวนสมบัติ
กัญจารีย์4.0K vistasฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย
ChengXiang.C104 vistasหวนกลับมาครานี้ไม่เป็นแล้วภรรยาชั่วร้าย
กัญจารีย์4.7K vistasรักข้ามมิติเหนือการเวลา
ไหล่ซ่า630 vistasI'll follow Apollo [Mpreg]
pppyc539 vistas
