Episode 04

-อีกด้าน-

แสงแดดอุ่นที่ส่องแยงเข้าตา ทำให้ดวงตาที่กำลังขยับขึ้นรู้เวลาในเช้าวันใหม่ ผมที่นอนกอดหมอนอยู่ก็หันไปมองดูที่นอนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ไม่มีใครนอนอยู่แล้ว

ของขวัญที่เพื่อนส่งมาให้ก็ใช้ได้ไม่เลว แต่ว่าก็ว่าเถอะ เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นดูไม่เป็นงานห่าอะไรเลย ไอ้เอเดนมันไปขุดจากไหนมากัน

ผมขยับตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเสยผมที่ปรกใบหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่พอก้มมองดูหน้าอกที่มีรอยเล็บข่วน เพิ่งเห็นว่าแดงมาก ผมสำรวจตัวเองสักพักก่อนจะขยับดึงผ้าห่มสีขาวออกจากตัว จึงทำให้เห็นรอยเลือดที่ติดอยู่บนที่นอน

‘เชี่ย’ ผมต้องฝันไปแน่ ๆ

ไอ้เอเดนมันไม่เคยส่งแบบนี้มาให้ผมเลยสักครั้ง เพราะปกติเด็กมันต้องผ่านคิวซีก่อน ยิ่งได้เห็นก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ

แต่ทว่าในตอนที่ผมกำลังใช้ความคิดเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที ผมขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา

(เช้านี้มีเรียนนะมึงอย่าสาย)

“เออ รู้แล้ว โทรมาแต่เช้ามีเรื่องแค่นี้”

(เมื่อคืนหนักหรือไง เสียงดูเหมือนคนไม่มีแรง)

“มึงส่งใครมา”

(ทำไม ติดใจเหรอ)

“สัส กูถามมึงก็แค่ตอบ ไม่ต้องย้อนกู”

(ครับ เด็กมึงไง)

“สัส กูไม่มีเด็ก ใครวะ” ไอ้นี่ก็วอนให้ผมด่ามันอยู่เรื่อย ตอบปกติไม่เป็นหรอก

(ก็น้องเมล์ของมึงไง) แน่นอนว่าไม่ใช่อย่างแน่นอน เพราะถ้าเป็นเมล์ผมก็ต้องรู้สิ เมื่อคืนต่อให้จะเมาแค่ไหน ผมก็ยังสติดี

“เอาดี ๆ เอเดน มึงอย่ามาเล่นตลก”

(หน้ากูเหมือนน้าค่อมหรือไง ไอ้นี่)

“กวนตีน”

(ฮ่า ๆ เป็นไร แจกตีนให้กูแต่เช้า หรือไอ้เมล์มันทำให้มึงไม่พอใจ เอาคนอื่นไหมเดี๋ยวกูส่งไปให้)

“ไม่ต้อง แค่นี้แหละ”

(โอเค เจอกัน)

จากนั้นก็เลือกที่จะวางสายไป พอมองดูรอยเลือดนั้น หรือว่ากูทำรุนแรงกับเมล์วะ คิดยังไงก็คิดไม่ตก

ปกติเด็กของเอเดนจะมีประสบการณ์พอสมควร ซึ่งแน่นอนว่าไม่ซิงอยู่แล้ว ยิ่งมันบอกว่าเมล์ยิ่งไม่น่าใช่ แล้วตกลงนี่เลือดใครวะ

แม้จะมีคำถามเกิดขึ้นในสมองของผมมากมาย แต่มือผมก็ยังหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ ตอนนี้ถุงยางเกลื่อนเต็มห้องไปหมด

นี่ผมใช้ถุงยางเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ครั้งแรกของผมเถอะ ต่อให้มีอารมณ์อย่างมากก็แค่สอง คนบ้าอะไรจะเอาคืนสี่ห้ารอบ ผลิตน้ำไม่ทันหรอก

แต่พอเลื่อนสายตาจากถุงยางที่ใช้แล้ว ก็เจอเข้ากับอะไรบางอย่างที่สะดุดตา ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคืออะไร จึงก้มลงไปเก็บมันขึ้นมาดู

“ดารินรัตน์ โสภิตาธารากุล” เกิดคำถามในหัวของผมอีกครั้ง หรือว่าเจ้าของป้ายชื่อนี้จะเป็นคนที่อยู่กับผมเมื่อคืน และเป็นเจ้าของรอยเลือดนั้น

แต่พอมองดูดี ๆ ก็เห็นป้ายสัญลักษณ์ของตรามหาลัย ซึ่งมันก็บังเอิญมาก ว่านั่นคือมหาลัยที่ผมเรียนอยู่

“หึ ป้ายชื่อนักศึกษาสินะ” ผมเลือกที่จะเก็บมันไว้ในกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องมาอย่างรวดเร็ว วันนี้ผมมีเรียน แล้วความรู้สึกของผมตอนนี้ ก็อยากไปมหาลัยมากกว่าทุกวัน

คนแค่คนเดียวผมหาไม่นานก็เจอ ปกติผมไม่คิดมากแบบนี้ เพราะที่ผ่านมาการปลดปล่อยก็เป็นเรื่องปกติของผู้ชาย แต่ทำไมตอนนี้ผมถึงได้คิดมาก

หรืออาจจะเพราะผมคิดว่าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เมล์ โดยปกติผมจะเลือกเด็กของไอ้เอเดน ซึ่งผมมั่นใจว่าสะอาดแน่นอน แต่เมื่อคืนผมนอนกับใครกันแน่ แถมยังมีป้ายชื่อปริศนานี้ตกไว้ในห้องอีก

“หึ ดารินรัตน์ งั้นเหรอ ชื่อเฉยชะมัด”

...

@ มหาลัย

ผมเดินเข้ามาในมหาลัยก่อนจะเห็นสายตาที่ใคร ๆ ส่งมาถึง ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธที่จะไม่ยิ้มตอบให้ใคร ผมไม่ใช่พวกที่ชอบหยิ่งหรือขี้เก๊ก ผมคุยกับทุกคนได้เป็นปกติเพราะผมก็แค่คนธรรมดา

“พี่พระรามหล่อจังค่ะ” ผมได้แต่ยิ้ม จะปฏิเสธยังไงไหว ก็ผมมันหล่อจริง ๆ แม้ว่าบางครั้งจะฟังจนเบื่อ แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหาสำหรับผม

“สวัสดีค่ะพี่พระราม”

“สวัสดีค่ะ” ผมตอบกลับสาว ๆ ที่ทักทายผมอย่างมีไมตรีจิต ก่อนจะยิ้มให้พวกเธออย่างเป็นมิตร บางคนอาจมองว่าผมเจ้าชู้ แต่จริง ๆ แล้วผมว่าก็ผมก็ไม่ได้เจ้าชู้ อีกอย่างคนเจ้าชู้เขาใช้กับคนที่มีแฟน แต่ว่าผมไม่มี

เหตุผลของการไม่มีแฟน ก็แค่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ แค่นั้นเลย

อีกอย่างยายสอนเสมอว่าการมีคนรัก ย่อมดีกว่ามีคนเกลียด แน่นอนว่าผมเชื่อยายอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เลยมีสาว ๆ รักผมเพียบเลย

แต่ถึงผมจะชอบคุยไปทั่ว แต่ผมไม่มั่ว ไม่ทั่วถึงนะครับ ผมไม่เหมือนเพื่อนผมหรอก ขี้เก๊กตายห่า แต่ไอ้ท่านิ่ง ๆ ขี้เก๊กนี่กินเก่งฉิบหาย กินทุกคณะในมหาลัยแล้วมั้ง

“อารมณ์ดีเหลือเกินนะมึง” เสียงไอ้เอเดนดังแว่วมาแต่ไกล ผมทำแค่ไหวไหล่ให้มันก่อนจะขยับตัวนั่งลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างคนที่รู้กันดี

“หน้ามึงก็ไม่ต่างกัน” ผมยกยิ้มให้มันอย่างรู้ใจกัน คนเป็นเพื่อนกัน ก็มักจะนิสัยไม่ต่างกันนัก ถ้าศีลไม่เสมอกัน ก็คงคบกันได้ยาก

“นั่น ไอ้ครามมาแล้ว” ผมหันไปมองก็เห็นเพื่อนสนิทอีกคนเดินมาแต่ไกล ไอ้หมอนั่นก็เพื่อนรักผมเช่นกัน แต่มันพูดน้อยไปหน่อย บางทีก็ต้องถามซ้ำ ๆ หลายครั้ง เป็นประเภทแบบได้ยินแต่ขี้เกียจตอบ ประมาณนั้นแหละ

“ทำหน้าเหมือนตูดลิง มึงไปกินรังแตนที่ไหนมาอีก” คนที่ปากแกว่งหาเสี้ยนได้ตลอดเวลาก็คือเจ้าเก่าเจ้าเดิมที่เอ่ยถามไอ้สงคราม รู้ว่าไม่ได้คำตอบก็ยังจะถาม

“หน้ามันก็ตึงทุกวัน มึงยังไม่ชินหรือไง”

“เออ ก็จริง” สงครามได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจฮึดฮัด รอบที่สิบเห็นจะได้ แต่มันก็แปลกอย่างที่เอเดนว่า ปกติสงครามจะเฉยชากับทุกสิ่งบนโลกนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่ามีเรื่องอะไรหนักใจนักหนา

“มึงเป็นไร”

“ไม่มี” สั้น ๆ ได้ใจความว่าไม่ต้องเสือกอีก ผมรู้คำตอบแหละแต่ก็ถามไปงั้น เดี๋ยวจะว่าผมไม่สนใจมันอีก อีกอย่างตอนนี้ช่างเรื่องพวกมันไปก่อนเพราะผมมีอย่างอื่นที่กำลังอยากรู้มากกว่า

“กูมีเรื่องอยากถามพวกมึงหน่อย”

“อะไร”

“มึงพอจะรู้จักคนที่ชื่อ ดารินรัตน์ไหม”