บทที่ 4

ชีวิตนี้ภคมณเกิดมาบนกองเงินกองทองโดยแท้ ได้รับความรักจากครอบครัวล้นเหลือ พวกเขาประคบประหงมเธอดั่งไข่ในหิน ไม่ว่าต้องการสิ่งใดก็ล้วนได้มาง่ายดายยิ่ง ไม่เคยได้รับความทุกข์ยากลำบากใจเลย

ทว่าเรื่องใดๆ ในโลกนี้ล้วนไม่จีรังยั่งยืน

เป็นคุณหนูบ้านรวยอยู่ดีๆ ก็กลายเป็นคุณหนูตกอับไม่ทันตั้งตัว!

เหตุมันเกิดขึ้นในตอนที่ภคมณเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย จู่ๆ บริษัทของบิดาก็ประสบปัญหาทางการเงินครั้งใหญ่ มีการฟ้องเรียกค่าเสียหายเป็นเงินจำนวนมาก คุณเรวัช บิดาของเธอพยายามหาทางออกให้ปัญหาที่เกิดขึ้น แต่กลับถูกหุ้นส่วนหักหลังด้วยการขอถอนตัวกะทันหัน โยนปัญหาให้ท่านสะสางคนเดียว

ความเครียดและกดดันในขณะนั้น คงหนักหนาเกินกว่าท่านจะทนไหว วันหนึ่งท่านจึงตัดสินใจจบชีวิตด้วยการยิงตัวเองในห้องทำงานบนชั้นสองของบ้าน แต่การจบชีวิตของท่าน ไม่ได้ทำให้ปัญหาจบตามไปด้วย

ความเศร้าโศกเสียใจกับการสูญเสียหัวหน้าครอบครัวไปแบบไม่มีวันกลับยังไม่ทันจืดจาง ก็มีคนมาโวยวายให้คุณภัคจิรา มารดาของเธอชดใช้เงินแทนสามีที่ล่วงลับ

...เป็นเงินก้อนใหญ่สมราคาที่คุณเรวัชตัดสินใจจบชีวิตหนีมัน

พวกเธอแม่ลูกคิดว่าเงินที่มีอยู่ไม่น่าจะพอชดใช้ จึงบากหน้าไปขอหยิบยืมจากญาติใกล้ชิดมาสมทบ แต่ไม่มีญาติที่ไหนให้ความช่วยเหลือเลย แถมทำตัวห่างเหินเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ขณะที่เพื่อนในสังคมที่คุณภัคจิราไม่คิดว่าจะให้ความช่วยเหลือ กลับยื่นมือมาช่วยโดยไม่ได้ร้องขอ พอได้เห็นธาตุแท้ของญาติๆ ในตอนนั้น มารดาของเธอจึงตัดขาดพวกเขาทั้งหมดทันที

หลังจากนั้นท่านก็กัดฟันรับเงินจากเพื่อนคนนั้นมารวมกับเงินที่เหลืออยู่ในบ้าน เอาไปจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่พอก็เอาทรัพย์สินของมีค่าในบ้านไปขายเปลี่ยนเป็นเงิน อะไรขายได้ คือขายหมด คนรับใช้ คนขับรถ ค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นถูกตัดทิ้งไม่เหลือ รถส่วนตัวของเธอก็ถูกขายไปในการนี้

กว่าจะชดใช้เงินจบสิ้น เราสองคนแม่ลูกก็แทบจะสิ้นเนื้อสิ้นตัวกันเลยทีเดียว สิ้นทั้งเงินทองและเพื่อนฝูง มีคนหายไปจากชีวิตมากมายหลายคน เหลือคนที่อยู่เคียงข้างความจริงใจแค่ไม่กี่คนเท่านั้น

ต่อมาคุณภัคจิรายังขายบริษัทนั่นทิ้งอย่างไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับมันอีก เงินที่ได้มาก็แบ่งไปคืนให้เพื่อนท่าน และเก็บเป็นทุนรอนใช้ชีวิตต่อไป

ภคมณไม่ได้คัดค้านสิ่งที่มารดาทำ ด้วยกลัวว่าท่านจะเครียดจนคิดสั้นเหมือนบิดาอีกคน

เดิมทีนึกว่าขายบริษัททิ้งไปแล้วจะหลุดพ้น กลับมามีความสุขเหมือนเดิม แต่เห็นได้ชัดว่ามันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว ภาพคนที่เรารักนอนจมกองเลือดอยู่ในบ้านเป็นเหมือนแผลที่ไม่มีวันหายของเธอกับมารดา เราสองคนอยู่อย่างไม่มีความสุข จากที่เคยอ้วนท้วมก็ผ่ายผอมลงในเวลาไม่กี่เดือนนั้นเอง

รอกระทั่งภคมณเรียนจบ มีงานมั่นคงทำแล้ว จึงขายบ้านทิ้ง เอาเงินมาซื้อบ้านหลังเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของเธอแทน แต่ก็ยังอยู่ในละแวกบ้านเก่า เธอให้มารดาเก็บเงินที่เหลือไว้เป็นเงินฉุกเฉิน ส่วนค่าใช้จ่ายในบ้านเธอจะรับผิดชอบเอง แต่ท่านก็ไม่เห็นด้วย ไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ ให้ลูกเลี้ยง เลยแบ่งเงินไปลงทุนทำธุรกิจความสวยความงามกับเพื่อนที่ไม่ได้ทอดทิ้งไป เธอเห็นความตั้งใจนั้นแล้วก็ได้แต่ปล่อยให้ท่านทำตามใจ หลังจากนั้นก็ต่างยุ่งกับงาน เรื่องเลวร้ายถูกโยนไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ ไม่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดอีกเลย

ก็ใช้ชีวิตสองคนแม่ลูกอยู่เกือบปี จู่ๆ คุณภัคจิราก็พาฝรั่งคนหนึ่งมาแนะนำในฐานะคนรัก ถ้าเธอไม่คัดค้าน พวกเขาจะแต่งงานกันและพาเธอย้ายไปอยู่เมืองนอกด้วย ภคมณนี่ถึงกับอึ้งกิมกี่!

แต่ไม่ได้คัดค้านการคบกันของพวกเขา เห็นมารดามีความสุขกับรักครั้งใหม่ เธอย่อมดีใจด้วย ท่านเศร้าเสียใจมามากพอแล้ว

ทว่าไม่คัดค้าน ก็ไม่ได้แปลว่าเห็นด้วย

ภคมณรอจนแน่ใจ ว่าคนที่จะมาเป็นพ่อเลี้ยงนั้นรักและหวังดีกับคุณภัคจิราจริงๆ เธอจึงยินยอมให้พวกเขาได้แต่งงานกัน แต่เรื่องย้ายไปอยู่เมืองนอกกับพวกเขานั้น เธอขอบาย ซึ่งก็ทำให้มารดาเกือบล้มงานวิวาห์ เพราะท่านไม่อยากทิ้งเธอให้อยู่ที่เมืองไทยคนเดียว ต้องปะเหลาะว่าอยู่ได้จริงๆ บอกว่ามีประวีร์กับรจนาที่คบกันอย่างเหนียวแน่นอยู่ดูแลไม่ห่างแน่นอน ท่านถึงได้ยอมรับการตัดสินใจของเธอ

ถึงตอนนี้คุณนายภัคจิราก็ย้ายไปอยู่สามีที่เมืองนอกได้สามปีกว่าแล้ว แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เราแม่ลูกก็ติดต่อกันเสมอ นั่งเครื่องบินไปหากันปีละครั้งสองครั้ง แม้ไม่มีฐานะร่ำรวยเหมือนก่อน เราก็ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข เจออุปสรรคบ้าง แต่ล้วนผ่านมาได้ด้วยดี

“ไอ้พาย! ยืนเหม่ออะไรของแกน่ะ”

คนเผลอยื่นเหม่อคิดถึงเรื่องในอดีต เพราะมารดาเพิ่งโทรศัพท์บอกว่าปีนี้จะกลับไทยทีเดียวช่วงครบรอบวันจากไปของบิดา ซึ่งอยู่ช่วงปลายปี ห่างจากตอนนี้ราวเจ็ดแปดเดือน หันไปมองประวีร์ที่ตะโกนเรียกเสียงดัง ทั้งที่นั่งอยู่ข้างๆ กันนี่เอง สามปีที่ผ่านมา ประวีร์กับรจนาอยู่ดูแลเธอไม่ห่างอย่างที่อ้างไว้จริงๆ แถมยังมารวมตัวที่บ้านเธอบ่อยมาก ด้วยบ้านนี้มีเธออยู่คนเดียว ไม่ต้องเกรงใจใครนั่นเอง วันนี้ก็เป็นอีกวันที่สองคนนี้นัดกันมากินข้าวบ้านเธอ

นึกถึงที่อีกฝ่ายคอยอยู่เคียงข้างมาตลอด สายตาไม่พอใจที่ถูกเรียกเสียงดังพลันอ่อนลง เช่นเดียวกับเสียงที่ถาม

“แกจะเรียกเสียงดังทำไม เรียกเบาๆ ฉันก็ได้ยินมั้ย”

ประวีร์ถลึงตาใส่ “ได้ยินบ้านแกสิ! เรียกตั้งนาน ไม่หือไม่อือ เป็นอะไรวะ”

“คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ แล้วเรียกทำไม”

“ทะเลผัดฉ่านี่เหลือจานสุดท้ายแล้วเหรอ ขอเบิกเพิ่มอีกสักจานได้มั้ย”

“ไม่มี หมดนั่นแล้วก็หมดเลย” ยิ้มเย็นตอบแล้วภคมณก็เดินถือโทรศัพท์ไปหารจนาตรงโซฟาในห้องนั่งเล่น ตอนนี้รจนาคนสวยกลายเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งไปแล้ว วันนี้ก็พาลูกสาวตัวน้อยมาตั้งแต่หัวค่ำ ส่วนประวีร์ที่ผ่าตัดแปลงเพศจนสวยเช้งไปทั้งตัว กลายเป็น ‘เธอ’ อย่างสมบูรณ์แบบแล้วนั้น มาช้าไปสองชั่วโมง...

“แค่นี้จะไปอิ่มอะไร ทำกับวีวี่แบบนี้ไม่ได้นะ!” ประวีร์ท้วงทันที ก่อนหน้านี้เพื่อนส่งรูปไปให้ดูมีแต่อาหารคาวหวานเต็มโต๊ะ พอมาถึงกลับเหลือแค่ทะเลผัดฉ่ากับไข่เจียวจานเดียว

“อยากมาช้าเองนี่”

“เออ แกไปฟาดผัดฉ่าหนุ่มเนื้ออ่อนจนมาช้าขนาดนี้ จะมาหิวอะไรอีก ไม่ใช่แซ่บถึงทรวงมาแล้วหรอ” รจนาพูดหยอกขึ้นมาบ้าง นัดเจอกันตั้งแต่หัวค่ำ ประวีร์เล่นโผล่มาเอาตอนจะสามทุ่ม อย่าว่าแต่อาหาร เธอเองก็จะกลับแล้วเหมือนกัน ติดที่ต้องรอให้สามีมารับนี่ละ

คนไปแซ่บกับหนุ่มมาจริงๆ ลอยหน้าลอยตาบอก “ทั้งแซ่บทั้งแสบไปทั้งทรวงเลยค่ะ แต่นั่นก็แค่ของหวานล้างปาก ไม่ช่วยให้อร่อยอิ่มท้องเหมือนกับข้าวกับปลาของเพื่อนนี่นา”

รจนากับภคมณพากันกลอกตาเบ้ปากใส่

มัวแต่ใช้แรงกินผู้ชายจนไม่ได้กินอะไร เลยหิวโซมาอย่างนี้สิไม่ว่า!